Tales of Berseria Remastered review - Mis de remaster

Wanneer het aankomt op het spelen van JRPG’s heb ik onderhand al flink wat games onder de riem zitten. Toch is het de Tales-franchise die mij continu weet op te slokken en me vervolgens na het rollen van de credits weer kan uitspugen. Zo ook Tales of Berseria, dat in 2017 verscheen. De duistere uitstap binnen de serie is verfrissend, opvallend en speelt lekker weg. Bandai Namco is een flink aantal games binnen de franchise aan het oppoetsen, zo ook Tales of Berseria. Apart, want een game die nog geen tien jaar oud is zou niet per se een remaster nodig moeten hebben. Tenminste, dat valt te lezen in deze Tales of Berseria Remastered-review, gespeeld op PlayStation 5.

Fantastisch verhaal

Ben je niet bekend met deze game, dan adviseer ik je bij deze om Berseria direct in huis te halen. Tales of Berseria Remastered draait nog altijd om Velvet Crowe. Deze jongedame ziet op jonge leeftijd haar dorpsgenoten langzaamaan in demonen veranderen. Het is uiteindelijk haar zwager Artorius die het voorval weet te stoppen. Artorius is immers een van de weinige exorcisten die demonen kan verslaan en die een eind kan brengen aan de “Daemonblight”.

Leuk allemaal, maar een aantal jaar later gebeurt exact hetzelfde. Artorius is echter van de drastische maatregelen en doet dat wederom om deze Daemonblight te beëindigen. Dat is dan ook het moment waarop we Velvet zien transformeren. De ooit zachtaardige Velvet verandert in een oogopslag in een bloeddorstige, wraakzuchtige Therion, een hybride tussen mens en daemon. Na jaren van isolatie is het een onverwachte bekende die haar uit gevangenschap weet te bevrijden. Vergis je echter niet, ze is namelijk nog altijd uit op wraak. Haar doelwit? Niemand minder dan surrogaatvader en oud-zwager Artorius, die in de tussentijd zijn eigen groepering heeft opgericht en flink wat te zeggen heeft in het overheidsorgaan van Berseria.

Een Tales-game valt of staat met de cast
Dit alles zien we in slechts het eerste uur van de game en biedt een waanzinnige introductie voor de voortzetting van het verhaal. Normaliter zijn de protagonisten in Tales-games goedzakken, maar in Berseria is dat compleet anders. Velvet is boos, wel met een reden, maar op momenten schuurt het tegen het onbehoorlijke aan. Velvet laat zich leiden door emotie en impuls, en dat staat haaks op “slechterik” Artorius. De exorcist laat zich namelijk leiden door ratio en regels, en juist dat contrast zorgt voor een interessant verhaal vol tegenstrijdigheden.

Daar draagt natuurlijk ook de ondersteunende cast aan bij. Ja, ook deze game zit weer vol eigenaardige figuren met diverse achtergronden. Toch zijn het nooit stereotypen, mede door de skits die we ook in Berseria weer tegenkomen. Ieder personage kent zijn eigen beweegredenen, persoonlijkheid en eigenschappen, iets wat perfect naar voren komt in de momenten buiten de standaard cutscenes om.

Geen remaster nodig

Remasters reviewen is altijd lastig, want waar moet ik de game nou op beoordelen? Zoals je zojuist hebt kunnen lezen beschikt Berseria over een uitstekend verhaal en dat wordt enkel versterkt door de bijbehorende cast en gameplay. Heb je een Tales-game gespeeld, dan ken je het concept wel. We stuiten op zichtbare vijanden in de world maps en kunnen deze ontwijken of bestrijden. Tik je er een aan, dan worden we getransporteerd naar een afgesloten arena waarin we met een real-time action-based systeem de strijd aangaan.

Ook in Berseria doen we dat zoals gewoonlijk met artes, die we aan elkaar kunnen rijgen voor de nodige combo’s. In Berseria werkt dat weer net een tikje anders, want hier voeren we eigenlijk enkel artes uit die elkaar continu opvolgen. Dat betekent dat we continu de combo-schematics aan het omgooien zijn en dat vind ik stiekem bijzonder lekker werken.

Dat gezegd hebbende, we gaan Tales of Berseria Remastered niet zozeer op de bestaande game beoordelen. Dit is namelijk een remaster, maar ga je een beetje zoeken, dan kom je bijzonder weinig daadwerkelijk nieuwe elementen tegen.

"Remaster"
De meest prominente upgrades komen in de vorm van een wijziging in de Bottomless Denore- en Bottomless Inoph Bottle. Deze items verkreeg je pas richting het einde in het origineel, maar zijn nu veel en veel eerder te vinden. Wel zo handig, want deze twee flesjes zorgen ervoor dat je kunt fast travellen naar de ingang van een dungeon of naar save points. Dit vermindert het backtracken aanzienlijk, wat een groot minpunt van het origineel is geweest.

Ook kunnen we gebruikmaken van een ietwat hogere movement speed. Zo bewegen we 20% sneller door de overworld, wat het tempo wat hoger houdt. Uiteraard kunnen we ook genieten van de grafische bump in resolutie, framerate en laadsnelheid. Als kers op de taart krijgen we ook direct toegang tot de Grade Shop, waarin we de modifiers die je normaliter pas na een eerste playthrough ontgrendelt direct kunt gebruiken. Denk daarbij aan experience multipliers, meer gald, meer hitpoints, et cetera. Allemaal optioneel natuurlijk.

Dat is het echter wel zo’n beetje. Het is dan ook niet dat de game slecht is, maar de daadwerkelijke remaster komt voort uit iets wat er ook ingepatcht had kunnen worden. En vergis je niet: deze remaster kost je bij aanschaf €39,99, waar het origineel slechts €19,99 kost. En dat is nogal een stap, want voor het dubbele bedrag verwacht ik ook echt iets nieuws, iets wat jullie ook al konden lezen in een soortgelijke review van Tales of Xillia Remastered.