Game review: Warhammer 40,000: Mechanicus II review - Een sterk staaltje oorlogje spelen

Twee kanten van dezelfde oorlog

Warhammer 40,000: Mechanicus II begint met een sterke proloog die meteen duidelijk maakt waar deze game om draait. In korte tijd leer je de belangrijkste systemen kennen, krijg je uitleg over de setting en maak je kennis met de hoofdpersonages van beide facties. Dat doet de game enorm slim. Zelfs spelers die weinig weten van Warhammer 40,000 kunnen het verhaal hierdoor ook best goed volgen. De sfeer zit vanaf het eerste moment goed. De muziek van Guillaume David trekt je direct de wereld in en de uitstekend geschreven dialogen geven de personages veel karakter. De volledig ingesproken gesprekken aan beide kanten helpen daar sterk bij. De duistere sfeer waar Warhammer 40,000 bekend om staat, komt daardoor goed tot zijn recht.

Na de proloog maak je een belangrijke keuze. Je kiest namelijk welke campagne je als eerste wilt spelen. Je kunt de kant van de Adeptus Mechanicus volgen, waarbij Magos Dominus Faustinius probeert een nieuwe planeet veilig te stellen voor het Imperium. Je kunt ook kiezen voor de Necrons, die ontwaken uit een eeuwenlange slaap en hun koninkrijk willen terugveroveren op de indringers. Beide campagnes bestaan uit drie acts die elk bestaan uit meerdere missies en een eigen epiloog. De verhalen vullen elkaar wat dat betreft goed aan. Je ziet dezelfde oorlog vanuit twee verschillende perspectieven, waardoor de oorlog veel meer gewicht krijgt.

Vooral de Necron-campagne is interessant, omdat je zelden een Warhammer-game ziet waarin deze factie zo centraal staat. Zien hoe Vargard Nefershah als een echte baddie haar koninkrijk probeert te heroveren, is enorm tof. Ik heb altijd een zwak voor het strong female protagonist trope. Toch blijft Faustinius misschien wel de meest interessante hoofdpersoon van de twee. Zijn verleden en zijn voortdurende strijd tegen de Necrons geven het verhaal meer emotionele lading dan je misschien zou verwachten van een game waarbij mechanische oorlogsmachines de hoofdrollen vertolken.

Mag het iets unieker zijn?

De gevechten vormen het hart van Mechanicus II en daarin blinkt de game meestal uit. Combat werkt turn-based, maar gebruikt een slim initiatiefsysteem. Vijanden handelen in een vaste volgorde, terwijl jij zelf bepaalt welke van jouw units wanneer in actie komt. Daardoor denk je niet alleen na over positie, maar ook over timing. Soms wil je eerst een ondersteunende unit inzetten om debuffs uit te delen, voordat je met een zware aanval een vijand uitschakelt. Andere keren moet je snel reageren op een gevaarlijke tegenstander die bijna aan de beurt is. Dat systeem geeft ieder gevecht extra spanning en een extra laagje tactische diepgang.

Beide facties hebben daarnaast hun eigen unieke mechaniek. De Adeptus Mechanicus maken gebruik van Cognition Points. Die verzamel je op verschillende manieren en gebruik je vervolgens voor speciale vaardigheden, extra aanvallen of andere handige acties. Het systeem beloont slim spelen en goed plannen. De Necrons gebruiken daarentegen het Dominion System. Iedere keer dat schade wordt uitgedeeld stijgt het Dominion Level. Hogere niveaus geven buffs aan je troepen, waardoor de Necrons steeds gevaarlijker worden naarmate een gevecht langer duurt. Beide systemen werken goed en passen sterk bij de identiteit van de facties.

Toch had hier wat mij betreft wel meer in gezeten. Buiten deze unieke systemen spelen de facties verrassend vergelijkbaar. Beide kanten hebben hun melee-units, ranged-units, vliegende troepen en langeafstandseenheden. Natuurlijk verschillen ze in uiterlijk, vaardigheden en wapens, maar de basisstructuur blijft grotendeels hetzelfde. Daardoor voelen de beide campagnes qua gameplay minder verschillend aan dan je vooraf misschien hoopt. Vooral na meerdere uren voelde ik wel dat ik meer unieke gameplayverschillen begon te missen. Het fundament is sterk, maar de facties hadden wat mij betreft nog wat verder uit elkaar mogen liggen om echt twee compleet andere speelstijlen te creëren.

De Leaders brengen gelukkig wel meer variatie. Iedere factie beschikt over vijf verschillende Leaders waarvan je er elke keer één kunt meenemen op missie. Zij vormen het centrum van je leger en bepalen vaak je speelstijl. Je gewone troepen zijn in feite ondersteunend Ze beschermen je Leader, versterken hem of haar en helpen vijanden uitschakelen. De keuze van je Leader is daarom belangrijk. Sommige Leaders zijn beter in close combat, terwijl anderen meer gericht zijn op support of ranged combat. Vooral de Leaders van de Adeptus Mechanicus voelen uniek aan, met elk ook echt een hele andere rol op het slagveld. Bij de Necrons lijken de Leaders wat meer op elkaar qua vaardigheden en ook qua uiterlijk. Meer diversiteit aan die kant had de game nog wel iets sterker gemaakt.

Een campagne vol keuzes

Missies volgen meestal een vaste structuur, maar weten toch genoeg variatie te bieden. Tijdens een missie beweegt je Leader automatisch langs een vooraf bepaald pad op de kaart. Onderweg kom je verschillende events tegen. Soms krijg je dialogen die het verhaal verder uitwerken. Soms moet je keuzes maken die kleine, of juist desastreuze, gevolgen hebben voor de rest van de missie. Andere keren beland je in een gevecht waarin je moet overleven, ontsnappen of alle vijanden moet uitschakelen.

Die afwisseling houdt de flow prettig. Je bent daardoor niet alleen maar van gevecht naar gevecht aan het springen. Ik had het echter wel leuker gevonden als ik tussen de gevechten door iets meer interactieve gameplay had, in plaats van dat ik alleen maar toe kan kijken hoe mijn Leader uit zichzelf langs een pad loopt. Zelf rond kunnen lopen of in ieder geval kunnen kiezen welke kant je op loopt, was de gameplay loop mijns inziens alleen maar ten goede gekomen.

Na iedere missie ontvang je punten die je kunt investeren in upgrades. Daarmee verbeter je je Leaders, versterk je troepen of speel je nieuwe units vrij. Dat progressiesysteem geeft een fijn gevoel van groei. Zeker later in de campagne krijg je toegang tot sterkere troepen en interessantere builds. Het motiveert je in ieder geval om verder te spelen en te experimenteren met verschillende combinaties. Omdat je meerdere Leaders hebt, blijf je ook nadenken over welke samenstelling het beste werkt voor een specifieke missie. Dat maakt de strategische laag ook buiten combat belangrijker dan je in eerste instantie zou denken.

Volledige voice-over

Audiovisueel levert Mechanicus II goed werk af. De verschillende biomes zien er sterk uit en voelen duidelijk anders van elkaar. Van koude metalen tombes tot vernietigde industriële gebieden, jungles en ijzige gebieden. Iedere omgeving straalt de typische Warhammer 40,000 sfeer uit. De character designs zijn eveneens heel sterk. De 3D-modellen ogen gedetailleerd tijdens gevechten en de getekende portretten tijdens dialogen geven personages veel persoonlijkheid. De voice acting helpt daar, zoals ik eerder al had benoemd, enorm bij. Personages klinken overtuigend en geven het verhaal meer karakter.

Er is wel een praktisch probleem tijdens combat. Het richten voelt soms onnauwkeurig. Je moet namelijk op het vakje klikken waarop een vijand staat, niet op de vijand zelf. Daardoor schoot ik meerdere keren per ongeluk op een muur of object naast een tegenstander. In een tactische game waarin iedere actie telt is dat frustrerend. Zeker omdat je niet de mogelijkheid hebt om je laatste actie terug te draaien. Het is geen rampzalig probleem, maar wel iets dat regelmatig terugkwam tijdens het spelen. Nadat ik er eenmaal aan gewend was en mezelf had aangewend om de camera ook steeds te draaien zodat ik het slagveld altijd vanuit de juiste hoek bekeek, had ik dit probleem niet meer.