Preview: Orbitals - Laat ons nieuwsgierig achter

Sommige games weten je al binnen de eerste paar momenten te grijpen door hun sfeer alleen. Orbitals is zo'n game. Toen ik tijdens The Game Awards vorig jaar de aankondigingstrailer van Orbitals zag, dacht ik direct: "dit is een game die ik wil spelen!" De klassieke anime-stijl sprak me zo enorm aan dat het mij niet eens uitmaakte wat voor game dit zou worden. Tijdens een preview-evenement op het Nintendo-hoofdkantoor in Nieuwegein kregen Bram en ik 45 minuten de tijd om kennis te maken met deze bijzondere co-opgame van Shapefarm. Dat bleek lang genoeg om enthousiast te worden, maar veel te kort om echt antwoord te krijgen op de vragen die de game oproept. De game liet ons vooral heel erg nieuwsgierig achter.

Een liefdevolle ode aan klassieke anime

Orbitals is een coöperatief avontuur voor twee spelers waarin je de rollen aanneemt van Maki en Omura, twee jonge ontdekkingsreizigers die alles op alles zetten om hun thuis te redden. Hun ruimtestation zit gevangen in een mysterieuze kosmische storm en de enige hoop ligt voorbij de zogeheten Storm Wall. Daar moeten ze op zoek naar de middelen om hun thuisbasis weer operationeel te krijgen. Dat begint natuurlijk met het fixen van hun ruimteschip en het verzamelen van de juiste materialen om dat voor elkaar te krijgen. Dat klinkt als een klassiek avonturenverhaal, maar de manier waarop Orbitals dit presenteert maakt direct indruk. Het leek vanaf het eerste moment namelijk alsof we naar een oude anime uit de begin jaren '90 keken.

Nog voordat we zelf een stap mochten zetten, kregen Bram en ik eerst het introductiefilmpje te zien. Dat stelde ons voor aan Maki en Omura, hun onderlinge band en de reden waarom zij aan dit gevaarlijke avontuur beginnen. De cinematics zijn volledig met de hand getekend en voelen alsof je naar een anime-film uit het begin van de jaren negentig kijkt. Niet alleen de tekenstijl klopt, maar ook het kleurgebruik, de achtergronden die minder gedetailleerd zijn en minder harde lijnen bevatten als de voorgrond en zelfs de animatieframerate sluiten perfect aan bij animes uit die periode. Het geheel straalt warmte uit en laat zien hoeveel liefde de ontwikkelaars voor klassieke Japanse animatie hebben. Bij het opstarten mochten we bovendien kiezen tussen Engelse en Japanse voice-acting. Voor ons was de keuze snel gemaakt, want een stijl als deze vraagt gewoon om Japanse stemmen. Dat bleek achteraf wel een klein nadeel te hebben, want tijdens het spelen bleek het lastig om de gesproken dialogen goed te volgen terwijl we druk bezig waren met puzzels oplossen.

Alles staat in het teken van co-op

Shapefarm werkt voor Orbitals samen met een team dat duidelijk ervaring heeft met coöperatieve games. Game Director Jakob Lundgren werkte eerder bij Hazelight Studios, de ontwikkelaar achter A Way Out, It Takes Two en Split Fiction. Die invloed zie je vrijwel direct terug. Orbitals is namelijk volledig gebouwd rondom samenwerken. Er is geen singleplayeroptie en ook geen AI-partner die taken van je overneemt. Alles draait om communicatie tussen twee spelers en het samenwerken.

Na de intro mochten Bram en ik onze personages kiezen. Bram koos voor Omura en ik ging aan de slag met Maki. Opvallend genoeg zat mijn scherm links terwijl mijn controller als Player 2 stond ingesteld. Bram speelde rechts terwijl zijn controller Player 1 was. Mogelijk is dit een bewuste keuze waarbij Maki altijd links staat en Omura rechts, maar tijdens de eerste momenten zorgde dat toch voor wat verwarring. Gelukkig losten we dat eenvoudig op door gewoon van stoel te wisselen.

Wat Orbitals vervolgens slim doet, is dat de personages niet vastzetten aan specifieke vaardigheden. Waar soortgelijke games vaak unieke krachten per personage gebruiken, laat Orbitals de spelers zelf bepalen welke gadget ze meenemen. Daardoor kun je tijdens het avontuur eenvoudig van gadget en dus van rol wisselen zonder eerst van personage te veranderen of van controller te wisselen. Dat voelt verrassend flexibel. Ook tijdens de ruimtesecties werkt dat prettig. De ene speler bestuurt het schip, terwijl de ander de wapens bedient. Wie welke taak uitvoert, bepaal je helemaal zelf. Bram was tijdens onze sessie de piloot, vooral omdat hij als enige van ons een rijbewijs heeft, terwijl ik de kanonnen voor mijn rekening nam. Dat soort vrijheid maakt samenwerken natuurlijker en voorkomt dat één speler altijd dezelfde rol moet vervullen.

Iedereen kan meedoen

Onze speelsessie bestond grotendeels uit de proloog. Daarin kregen we de opdracht om drie cores te verzamelen waarmee ons ruimteschip gerepareerd kon worden, zodat we erop uit konden gaan trekken en de ruimte kunnen gaan verkennen. De structuur wisselde daarbij steeds af. Eerst liepen we rond op het schip, waar we met een paar NPC's konden praten en een gadget konden kiezen. Op het schip kun je die hulpmiddelen ook rustig uitproberen voordat je vertrekt. Daarna vloog Bram ons naar de volgende locatie en begon het echte puzzelwerk.

Tijdens de preview kregen we drie verschillende gadgets tot onze beschikking. De eerste werkte als een soort grappling hook waarmee je objecten naar je toe trekt. De tweede leek op een waterpistool waarmee je brandjes blust en mechanismen met waterdruk activeert. De derde was een laser waarmee je schakelaars activeert of bepaalde objecten doorsnijdt. Alle drie werken intuïtief. Je activeert de gadget met een druk op de knop en richt simpelweg met de joystick. Binnen enkele minuten hadden we de basis onder de knie.

De puzzels draaien vervolgens volledig om samenwerking. Regelmatig moet de ene speler een object vasthouden terwijl de ander een mechanisme activeert of een andere route vrijmaakt. Timing en communicatie zijn daarbij enorm belangrijk. De puzzels zijn bovendien niet overdreven moeilijk. Daardoor lijkt Orbitals een uitstekende game om samen te spelen met iemand die minder ervaring heeft met games. Denk aan een partner die over het algemeen geen gamer is, een jongere broer of zus, of zelfs een kind vanaf een jaar of tien. Je hoeft geen ervaren gamer te zijn om plezier uit deze puzzels te halen. Dat maakt de instapdrempel laag, waardoor je dus ook sneller iemand kunt vinden om samen mee te spelen.

Er zijn nog veel vraagtekens

Hoewel de eerste indruk positief is, bleef er tijdens onze speelsessie ook genoeg onduidelijk. Regelmatig stonden Bram en ik even stil omdat niet direct duidelijk was welke stap de game van ons verwachtte. Soms losten we dat simpelweg op door willekeurig onze gadgets op verschillende objecten uit te proberen totdat er iets gebeurde. Dat kan natuurlijk komen doordat we slechts 45 minuten de tijd kregen en daardoor weinig ruimte hadden om rustig rond te kijken. Het is goed mogelijk dat deze momenten tijdens een normale speelsessie vanzelf duidelijker aanvoelen, wanneer je rustig de tijd kunt nemen om rond te kijken en alles te lezen.

Ook over de structuur van Orbitals kunnen we nog weinig zeggen. Tijdens de proloog voelde de game vrij lineair aan. We volgden steeds een vaste route en kregen weinig vrijheid om bijvoorbeeld zelf onze bestemmingen te kiezen. Dat is logisch voor een tutorial, maar het maakt wel nieuwsgierig naar wat daarna volgt. Krijgen spelers straks meer vrijheid om zelf locaties te kiezen? Hoeveel verschillende gadgets komen er uiteindelijk beschikbaar? En hoeveel variatie zit er in de latere puzzels? Dat zijn precies de vragen waarmee wij de preview afsloten.

Daarnaast viel op dat de dialogen tijdens het spelen soms wat verloren gingen. Terwijl personages via gesprekken en radioverkeer extra achtergrondinformatie geven, vraagt het oplossen van de puzzels juist veel aandacht. Met Engelse voice-acting was dat waarschijnlijk eenvoudiger geweest, omdat je de stemmen dan gewoon op de achtergrond hoort en direct begrijpt terwijl je speelt. Bij de Japanse stemmen ben je toch sneller afhankelijk van de ondertiteling, en die lees je niet altijd wanneer je tegelijk druk bezig bent met een puzzel. Dat is geen groot probleem, maar wel iets waar we tijdens onze speelsessie een beetje tegenaan liepen.

Voorlopig oordeel van Claudia Tjia

Orbitals maakte tijdens onze korte kennismaking vooral één ding duidelijk: deze game weet precies welke sfeer het wil neerzetten. De liefde voor klassieke anime spat van het scherm en ook de focus op samenwerking voelt vanaf de eerste minuut doordacht. De keuze om spelers zelf gadgets te laten kiezen in plaats van vaardigheden aan personages te koppelen, geeft de gameplay een fijne flexibiliteit. De puzzels zijn toegankelijk zonder saai te worden en lijken geschikt voor zowel ervaren spelers als duo's die minder vaak gamen.

Tegelijkertijd konden 45 minuten de grotere vragen nog niet beantwoorden. We weten nog niet hoeveel vrijheid Orbitals straks biedt, hoeveel nieuwe mechanics nog worden geïntroduceerd en of de puzzels zichzelf voldoende blijven vernieuwen. Eigenlijk hadden Bram en ik graag nog minstens drie kwartier extra gespeeld. Niet omdat de previewsessie onaf voelde, maar omdat we van Orbitals precies nieuwsgierig genoeg werden om meer te willen zien. En misschien is dat uiteindelijk wel het grootste compliment dat je een preview kunt geven.