Preview: Pokémon Pokopia - Leuker dan ik dacht

Pokémon Pokopia liet zich tijdens de aankondiging vorig jaar zien als een rustige spin-off met elementen van Animal Crossing en Dragon Quest Builders. Tijdens een speciale Nintendo Switch 2 preview showcase die ik twee weken geleden mocht bijwonen in Frankfurt bleek al snel dat dat beeld niet klopt. Na meer dan een dik uur spelen voelt Pokopia als een verrassend doordachte game met duidelijke systemen, een echte opbouw en meer diepgang dan je op basis van de trailer zou verwachten.

Er zit zelfs een verhaal in

Wat meteen opvalt, is hoe anders Pokopia aanvoelt dan verwacht. Voor degenen die zich mijn Opinion over Pokémon Pokopia nog kan herinneren die ik schreef na de aankondiging, weet dat ik allesbehalve onder de indruk was van wat ik toen zag. Ik moet daar nu toch echt op terugkomen. Waar de aankondigingstrailer vooral de nadruk legde op een ontspannen sfeer, start de game in een wereld die allesbehalve gezellig is. Het gebied waarin je terechtkomt is een kale woestenij, zonder Pokémon en zonder mensen. De omgeving oogt verlaten en stil, en dat gevoel wordt bewust ingezet om je rol in deze game duidelijk te maken.

Jij, een Ditto die de vorm van zijn oude (overleden?) trainer aanneemt, bent degene die deze plek weer tot leven moet brengen. Dat gebeurt niet vrijblijvend, want Pokopia heeft een duidelijke structuur en voortgang. Er is een verhaal dat je stap voor stap meeneemt door de heropbouw van het gebied. Nieuwe doelen worden logisch geïntroduceerd en geven richting aan wat je moet doen. Het voelt daardoor meer als een echte game met een begin en een eind dan als een losse sandbox. Die narratieve laag maakt het makkelijker om betrokken te blijven. Het is niet alleen bouwen om het bouwen, maar werken naar een tastbaar herstel van de wereld om je heen.

De kern van Pokopia draait om het verhogen van je omgevingsniveau. Dit niveau bepaalt wat je vrijspeelt, zowel wat betreft de voorwerpen die je in de winkel kunt kopen als de dingen die je zelf kunt craften. Door habitats te herstellen, decoraties te plaatsen en meubels neer te zetten voor de Pokémon die zich in je wereld vestigen, groeit het gebied langzaam. Elke stap vooruit voelt functioneel, omdat een hoger niveau nieuwe bouwopties en items ontgrendelt. Je merkt dat het systeem bewust is opgezet om je doelen te geven en je te laten plannen. Je kunt niet alles tegelijk doen, dus keuzes maken hoort erbij. De game legt duidelijk uit wat invloed heeft op je niveau, zonder het te simpel te maken. Daardoor blijft het overzichtelijk, maar niet saai. Het tempo ligt vrij traag, maar er is altijd iets om naartoe te werken. Dat maakt het opbouwen van de wereld zo bevredigend.

Gotta attract 'em all

Een belangrijk onderdeel van die opbouw is het herstellen en combineren van habitats. Habitats bestaan uit tegels die je op verschillende manieren kunt samenstellen. Vier Grass-tegels vormen bijvoorbeeld een standaard Grass-habitat. Plaats je diezelfde tegels naast een boom, dan ontstaat een Shaded Grass-habitat. Die combinaties zijn geen detail, want ze bepalen welke Pokémon zich aangetrokken voelen tot jouw wereld. De game laat duidelijk zien welke Pokémon je nog mist en welk type habitat daarvoor nodig is. Dat geeft een soort verzameldrang die natuurlijk goed past bij Pokémon. Je werkt gericht toe naar nieuwe bewoners, in plaats van te hopen dat er iets komt opdagen. Het systeem voelt logisch en stimuleert experimenteren met verschillende combinaties van tegels. Kleine aanpassingen in je omgeving hebben zichtbaar effect. Dat maakt het bouwen niet alleen cosmetisch, maar ook functioneel.

Zodra een nieuwe Pokémon zich vestigt, krijgt die een actieve rol. Je kunt Pokémon om hulp vragen met verschillende klusjes. Sommige Pokémon leren je een nieuwe move die je als Ditto kunt kopiëren. Denk aan Squirtle met Water Gun of Scyther met Cut. Andere Pokémon hebben geen nieuwe move die ze jou leren, maar wel een vaste vaardigheid. Timburr is daar een goed voorbeeld van, omdat hij bijvoorbeeld goed is in bouwen en daardoor sneller gebouwen herstelt als je hem toewijst aan een klus. Het systeem doet sterk denken aan de vaardigheden van Pals in Palworld. Het geeft Pokémon een praktisch nut zonder ze te reduceren tot gereedschap. Zo kun je bijvoorbeeld ook aan Charmander vragen of hij een kaars voor je aan wil steken, door hem naar de kaars toe te begeleiden. Je bouwt langzaam een uitgebreid arsenaal aan handige vaardigheden op die je op verschillende manieren kunt inzetten. Dat zorgt voor betrokkenheid en maakt elke nieuwe Pokémon waardevol. Niet elke hulp is direct spectaculair, maar samen vormen ze een flexibel systeem.

Pokopia leunt ook sterk op het tevreden houden van je Pokémon. Net als in games als Palworld moet je meubels en enrichments in habitats plaatsen om bewoners gelukkig te houden. Deze items kun je kopen in de winkel of zelf maken via crafting. Tijdens de demo viel vooral op hoeveel verschillende items beschikbaar zijn. Dat suggereert een best diepgaand systeem dat zich langzaam ontvouwt. Crafting voelt niet als een bijzaak, maar als een vast onderdeel van de voortgang. Je verzamelt materialen, maakt keuzes en plant vooruit. Het aantal recepten groeit gestaag en nodigt uit tot optimalisatie. Tegelijk blijft alles wel goed helder en overzichtelijk. Het is duidelijk dat dit geen game is die je zo even oppakt, maar een ervaring die je over langere tijd speelt.

Interessante keuzes

Niet alles werd tijdens de demo volledig duidelijk. Het lijkt erop dat er per soort maar één Pokémon tegelijk in je wereld kan wonen. Tijdens het spelen zag ik geen dubbele exemplaren voorbijkomen. Ook is nog onbekend of Pokémon kunnen evolueren of dat shiny varianten bestaan. Dat maakt op zich niet zo heel veel uit, maar het zijn toch wel vaste onderdelen in Pokémon. Daarnaast zijn er kleine inconsistenties in hoe Ditto moves kopieert. Bij Water Gun die je van Squirtle leert, blijft Ditto in menselijke vorm en spuugt hij water uit zijn mond. Bij Surf verandert hij volledig in Lapras om water over te steken. Dat laatste is hoe we het kennen van de games en de anime. Het zou consistenter zijn om altijd volledig te transformeren. Dit soort keuzes vallen op, juist omdat de rest van het systeem zo doordacht is. Het zijn geen breekpunten, maar wel aandachtspunten die me zijn opgevallen, maar noem me autistisch.

Pokopia ondersteunt ook multiplayer met maximaal vier spelers in dezelfde wereld. Je kunt samen bouwen, plannen maken en het gebied vormgeven. Daarnaast kun je de werelden van vrienden bezoeken. Pokémon die je daar ontmoet, kun je uitnodigen om jouw wereld te bezoeken zodra je teruggaat. Dat is een slimme manier om samenwerking te belonen zonder progressie te breken. Het stimuleert sociale interactie en uitwisseling. Tijdens de demo kon ik een half uurtje samen met drie anderen spelen en tot mijn verbazing werkte dit best soepel en zonder duidelijke beperkingen. Multiplayer voelt hierbij dan ook als een toevoeging, niet als een verplichting. Je kunt Pokopia prima solo spelen, maar samen wordt het proces dynamischer. Als dit goed wordt uitgewerkt, kan dit een sterk onderdeel van de game worden.

Voorlopig oordeel van Claudia Tjia

Ik moet nu toch echt met gebogen hoofd toegeven dat ik er behoorlijk naast zat met mijn initiële gedachten over Pokémon Pokopia. De game lijkt helemaal niet zo verkeerd te zijn en daar ben ik eigenlijk ook wel blij mee. Pokémon Pokopia verraste me door zijn structuur, systemen en duidelijke visie. Wat begon als een lachwekkende spin-off, blijkt een game met meer diepgang en richting dan verwacht. Er blijven vragen open, maar de basis voelt in ieder geval stevig. Dit is geen traditionele Pokémon-game, maar wel één die de serie op een interessante manier benadert.

Pokémon Pokopia wordt ontwikkeld in samenwerking met The Pokémon Company, GAME FREAK inc. en KOEI TECMO GAMES en verschijnt 5 maart voor de Nintendo Switch 2.