Arknights: Endfield review - Een bijna perfecte evolutie

Na jaren van trailers, demo’s en veel vragen is Arknights: Endfield eindelijk speelbaar op pc, PlayStation 5 en mobiele apparaten. Wat begon als een ambitieuze spin-off van de mobiele Tower Defense-game Arknights voelt nu als een volwaardige nieuwe pijler binnen het Arknights-universum. Endfield wil meer zijn dan een opvolger of evolutie, en na tientallen uren spelen kan ik zeggen dat die ambitie grotendeels wordt waargemaakt. Arknights: Endfield is een heel ander soort game dan de originele Arknights, maar ik herkende tijdens het spelen toch wel meer dingen uit de Tower Defense-game dan ik had verwacht.

Een sterke start met bekende gezichten

De opening van Arknights: Endfield zet meteen de toon. De cinematische intro is strak geregisseerd, inhoudelijk sterk en technisch indrukwekkend. De animatie is vloeiend en zit vol detail, zonder de herkenbare anime-stijl los te laten. De tutorial die daarop volgt sluit hier perfect op aan. Alles wordt rustig uitgelegd, zonder dat het tempo eruit gaat. Je leert de basis van combat, beweging en skills terwijl het verhaal doorloopt. Dat voelt natuurlijk aan en niet als een verplicht lesje. Wat vooral opvalt is hoe zelfverzekerd de game zich presenteert.

Dit is geen aftasten, maar een duidelijk statement. De eerste boss fight tijdens de tutorial maakt dat meteen duidelijk. Dat je hier samen vecht met Surtr en Eyjafjalla, of in ieder geval personages die daar heel erg op lijken, voelt als een cadeautje voor fans. Ik dacht eerst dat verwijzingen naar het origineel schaars zouden blijven, gebaseerd op eerdere demo’s. Dat idee verdween direct toen Kalt’sit onverwacht ook nog eens opdook in een volgende cutscene. Dat moment zorgde voor echte hype en maakte me nieuwsgierig naar alles wat nog zou volgen. De game grijpt je direct vast en laat niet meer los.

Grafisch staat Arknights: Endfield heel sterk. De game heeft een heldere anime-stijl met scherpe lijnen en sterke kleurcontrasten. De character designs zijn direct herkenbaar voor fans van Arknights, en voelen tegelijk fris aan in deze 3D-omgeving. Elk personage heeft een eigen kenmerkende uitstraling. Dat helpt in combat, maar draagt ook bij aan de world building. De cutscenes zijn een waar hoogtepunt. Ze zijn rijk geanimeerd en zitten vol kleine details in gezichtsuitdrukkingen, maar bijvoorbeeld ook gedetailleerde waterdruppels wanneer het regent.

Ook tijdens gameplay blijft de kwaliteit hoog. Omgevingen zijn groot en afwisselend, met industriële zones, ruige natuur en vervallen structuren. De belichting doet veel voor de sfeer, vooral in combinatie met de geweldige muziek. Alles blijft consistent binnen de stijl die we van Arknights gewend zijn. Het is duidelijk dat hier geen compromissen zijn gesloten om mobiel vriendelijk te blijven. Op een goede pc komt de game pas echt tot zijn recht.

Van Dokutah naar Endmin

Je speelt in Arknights: Endfield als de Endministrator, de kapitein van Endfield. Je kiest aan het begin tussen een mannelijke of vrouwelijke versie, zonder dat dit invloed heeft op het verhaal. Vanuit de Originium-powered Multi-surface Vessel Dijiang, kortweg de OMV Dijiang, leid je operaties op Talos-II. Deze maan draait om de planeet Talos en vormt het centrale speelgebied. Talos-II is de thuisplaneet van de Endfielders. Originium is de kern van alles. Dit mineraal is de energiebron voor machines en de bron van de speciale Arts die Operators gebruiken. Door oorlog is de beschaving ingestort. Endfield probeert die wereld opnieuw op te bouwen met Protorig-technologie. Met deze technologie maak je praktische tools zoals ziplines en turrets.

Het grotere doel is het plaatsen van Protorig Automation-Cores binnen de Civilization Band op Talos-II. Deze cores verhogen de industriële capaciteit en vormen de basis voor herstel. Het verhaal wordt rustig verteld, maar blijft op elk moment boeien. Het gaat hier niet om het uithangen van de held of het zijn van de uitverkorene, maar meer om verantwoordelijkheid. Dat past goed bij de rol van de Endministrator. Je voelt dat je keuzes en acties impact hebben op de wereld, maar ondanks dat je speciaal bent, heb je wel de hulp van de andere leden van Endfield nodig om de civilisatie weer op te bouwen.

Dit is in lijn met het verhaal dat we van Arknights kennen. Ook daar draaide het om de strijd van de mensheid tegen de wezens die zijn gecorrumpeerd door Originium en de wereld die heropgebouwd moet worden. In grote lijnen voelt het verhaal van Endfield dus heel erg vertrouwd voor spelers die bekend zijn met de lore en de wereld van Arknights. Echter valt hier ook voor niet-fans van de mobiele game heel wat te halen. Het verhaal is gelaagd, wordt in een fijn tempo verteld en de kleurrijke cast aan interessante speelbare en niet-speelbare personages maken het een waar genot om door te blijven spelen en meer te leren van de wereld en wat erin gebeurt. Het is dus niet alleen fanservice.

Real-time actiegerichte combat

Combat in Arknights: Endfield is volledig real-time en actiegebaseerd, wat dus erg afwijkt van de Tower Defense-stijl combat van het origineel. Je vormt een team van vier Operators (of de Endministrator en drie Operators). Je bestuurt er één actief, terwijl de rest automatisch vecht. Dat klinkt simpel, maar in de praktijk vraagt het iets meer aandacht. Met linkermuisklikken of het ingedrukt houden van de linkermuisknop voer je combo’s uit. Door de aanvalsketen af te maken bouw je stagger op bij vijanden. Als de stagger meter vol is, raakt de vijand verlamd en krijgt hij meer schade. Op dat moment kun je een Finisher uitvoeren. Die doet veel damage en geeft Skill Points (SP) terug.

Dodgen speelt ook een grote rol. Het breekt je combo niet, maar kost stamina. Een perfecte dodge levert zelfs SP op. Het systeem zit strak in elkaar en beloont timing en inzicht. SP gebruik je voor speciale abilities, genaamd Arts. Elke Operator heeft een speciale Art die gerelateerd is aan het element van die Operator en een speciaal effect heeft. De SP die je nodig hebt voor het uitvoeren van Arts is gedeeld met het hele team, wat er dus voor zorgt dat je op het juiste moment je Arts in moet zetten en je SP weer moet aanvullen. Elke Operator heeft daarnaast ook een ultimate die je kunt gebruiken wanneer het speciale metertje ervoor vol is gelopen. Tot slot zijn er ook nog combo skills tussen partyleden. Die kosten geen SP, maar hebben voorwaarden en cooldowns. Zo heeft Operator Perlica bijvoorbeeld de voorwaarde dat ze haar combo skill kan doen wanneer de laatste aanval van je combo chain een stagger triggert op een vijand. Je zult bij het samenstellen van je party dus rekening moeten houden met hoe de verschillende leden synergie met elkaar hebben op alle fronten.

Elke Operator die je kunt hebben, en het zijn er best veel, heeft een rarity van vier of vijf sterren. Hogere rarity betekent meer kracht, maar ook een lagere drop rate in de gacha banners. Daarnaast heeft elke Operator een class, een wapen en een element. Dat zorgt voor duidelijke rollen binnen het team. Synergie is cruciaal. Het bouwen van een goede party voelt dan ook als een puzzel. Je kunt er namelijk voor kiezen om je vier favoriete personages bij elkaar te pleuren en te hopen dat je daarmee elke encounter weet te overwinnen, maar sommige vijanden en eindbazen vereisen een specifieke strategie.

Het is dan ook leuk om met verschillende Operators en combinaties rond te spelen om te kijken wat bij de situatie en bij je eigen speelstijl past. Nieuwe Operators speel je op natuurlijke wijze vrij via het verhaal, maar krijg je ook via het gacha-systeem Operator Headhunting. Je kunt hiermee ook duplicaten van Operators krijgen. Die leveren Tokens op waarmee je de Potential van een Operator verhoogt. Wapens voor je personages haal je uit de Arsenal Exchange met Arsenal Tickets. Die tickets verdien je via de Protocol Pass, ruil je met Origeometry of koop je in de shop. Het systeem is herkenbaar voor wie Arknights kent. Voor nieuwe spelers kan het wel wat overweldigend zijn. Er zijn veel verschilende valuta en elk heeft een eigen functie, een eigen plek om het uit te geven en verschillende wijzen waarop het te verkrijgen is. Na verloop van tijd valt alles op zijn plek, maar de leercurve is steil.

De industriële evolutie

Base building speelt naast de combat en het verhaal ook een grote rol via AIC-modus. In deze modus plaats je structuren in de wereld. Denk aan raffinaderijen die erts verwerken of mining rigs die automatisch grondstoffen winnen. Veel structuren hebben energie nodig, die je via stroomkabels en relays aan elkaar moet zien te knopen. Dat dwingt je om je basis slim te plannen en niet lukraak maar overal van alles neer te plempen. De systemen doen denken aan games als Satisfactory en Factorio, maar dan wat vereenvoudigd. Je hoeft geen productielijnen tot in detail te optimaliseren, maar keuzes hebben hierin wel gevolgen. Plaatsing en bereik zijn belangrijk. De bases voelen als een verlengstuk van je voortgang. Het is prettig dat base building geen losstaande modus is.

Alles wat je bouwt ondersteunt je avonturen direct. Je wordt namelijk elke keer op missie gestuurd naar verschillende delen van Talos-II. Het is aan jou de taak om enerzijds de bedreiging van de Agelloi, de door Originium gecorrumpeerde monsters, te neutraliseren, en anderzijds de industrie op te zetten. Dat maakt het systeem functioneel in plaats van alleen decoratief. Het geeft Endfield bovendien een eigen identiteit binnen het genre, dat wat mij betreft een erg welkome toevoeging is. Multiplayer ontbreekt wel in deze game. Je speelt alles solo. Na een bepaald Exploration Level kom je wel gedeelde faciliteiten tegen die door andere spelers zijn geplaatst. Deze kun je gebruiken tot ze breken. Daarna moet je ze repareren. Het is een subtiele vorm van interactie die goed past bij de setting. Het voelt alsof je deel uitmaakt van een grotere operatie, zonder dat je afhankelijk bent van anderen. Het systeem is simpel, maar effectief. Meer heeft de game hier ook niet nodig.

Exploratie wordt daarnaast sterk beloond. Tijdens missies verzamel je grondstoffen die je gebruikt om items te craften. De wereld zit vol kleine puzzels die toegang geven tot verborgen gebieden. Deze leveren vaak waardevolle materialen of valuta op. Dat nodigt uit om van het pad af te wijken en de grote open wereld, die er overigens prachtig uitziet, te verkennen. Een belangrijk verzamelobject zijn Aurylenes. Deze lever je in bij TP Points. Dat verhoogt je stamina en geeft extra voordelen. Het systeem doet denken aan het inleveren van culus-items in Genshin Impact. Het werkt hier goed en voelt logisch binnen de wereld. Alles wat je vindt heeft nut. Niets voelt als filler. De balans tussen combat en verkennen is daardoor sterk. Je wordt niet gedwongen om alles te doen, maar de beloningen die je eruit kunt halen, maken het aantrekkelijk om toch te kijken wat er nog meer te vinden valt. Dat zorgt voor een prettig tempo tijdens lange speelsessies. De game voelt daardoor ook niet lineair.

Microtransacties en live service-elementen

Arknights: Endfield bevat veel bekende live service elementen. Er zijn dagelijkse login rewards, events en tijdgebonden missies. De Protocol Pass vormt de kern van de microtransacties. Er is een gratis tier, een betaalde tier voor 9,99 en een maandelijkse pass van 29,99 met dagelijkse supplies die je elke dag bij het inloggen krijgt. Je zult daarvoor dus wel elke dag in moeten loggen. Je verdient Origeometry, de in-game valuta die voor veel zaken gebruikt wordt, via gameplay, maar kunt het ook kopen met echt geld. De beloningen zijn vooral materialen, andere valuta en cosmetische items zoals profielen en wapens.

Niets voelt verplicht, maar de systemen zijn duidelijk ontworpen om je dagelijks in te laten loggen en aan het spelen te houden, net zoals in zo'n beetje elke mobiele game. Persoonlijk had de game wat mij betreft zonder deze lagen ook goed gewerkt. Ze voelen soms als ballast op een verder absurd sterke ervaring. Toch blijft alles speelbaar zonder te betalen. Dat verzacht de kritiek wel een beetje, maar het blijft een punt van discussie. Arknights: Endfield had wat mij betreft geen live service game met honderden microtransacties hoeven zijn, maar gewoon een goede verhalende actie-RPG met een begin en een eind. Maar ik ben dan ook een boomer.