BlazBlue: Entropy Effect X review - Verslavende chaos

Een goede nachtrust is belangrijk en ook nog eens goed voor je (mentale) gezondheid. Ik ben geen dokter, maar vermoedelijk zit er wel iets van waarheid in die uitspraak. Dat gezegd hebbende, wil ik jullie in deze review vertellen over de reden waarom ik de voorbije nachten toch wel wat slaap heb gemist. Ik wijs met een beschuldigend vingertje naar een bepaalde game: BlazBlue Entropy Effect X. Deze spin-off van de populaire ‘BlazBlue’ fighting franchise verscheen oorspronkelijk in 2024 voor de pc (en mobiele apparaten), maar komt deze maand ook naar consoles in geüpdatete vorm – ditmaal met een ‘X’ in de naam. Ik dook opnieuw, opnieuw en opnieuw in deze geweldige roguelike actiegame, die zeker ook jouw tijd verdient.

Hoogtechnologische mumbo jumbo

In BlazBlue Entropy Effect X speel je als een zekere Ace. Ace is, om één of andere reden, deel van een onderzoekersteam in een laboratorium dat de zogenaamde ‘Sea of Possibility’ onderzoekt. Je collega’s zijn stuk voor stuk genieën, maar toch is niemand slim genoeg om te weten wat er precies in deze zee aan de hand is. Of erger: niemand weet hoe ze in dat lab zijn terechtgekomen en niemand weet hoe de buitenwereld er momenteel uitziet. Awkward. En dan is er nog je opdrachtgever: de mysterieuze ‘Doctor Mercurius’ die overduidelijk meer weet dan wat hij prijsgeeft. Ace is de enige van het team die in de Sea of Possibility kan ‘duiken’ om daar op zoek te gaan naar ‘Shards of Possibility’, stukjes data die je zouden moeten helpen om het mysterie op te lossen.

Laat ik even open kaart spelen: ik heb zelf geen enkele band met het BlazBlue-universum, maar het promomateriaal liet me weten dat deze game een spin-off is die los staat van de hoofdgames. Voor een nieuwkomer is het dus geen probleem om hier in te stappen. Als fan van de reeks zal je uiteraard meer referenties snappen dan de gemiddelde leek, maar in principe kan iedereen deze game spelen. Maar goed, dat maakt eigenlijk niet zo veel uit, want het verhaal is niet om over naar huis te schrijven. Als je een hoop hoogtechnologische termen, vage uit context getrokken ‘visioenen’ en enkele statische cutscènes in een blender gooit, dan krijg je het plot van BlazBlue Entropy Effect X. In een game zoals deze is het verhaal minder belangrijk dan de gameplay, dat klopt. Maar tegelijk is het verhaal hier wel een prominent deel van het geheel, dus je zal je erdoor moeten worstelen.

Duiken in data

Voor het verhaal moet je deze game dus niet echt spelen, maar gelukkig maakt de gameplay dit méér dan goed. Het gaat hier om een roguelike actiegame waarbij je zogenaamde ‘dives’ maakt in de eerdergenoemde Sea of Possibility. Deze zee heeft verschillende gebieden, die bestaan uit kleinere aparte levels. Wat kom je dan zoal tegen in die levels? Wel, dat hangt gedeeltelijk af van jouw keuzes. Meestal kom je in één of andere kamer terecht met een hoop baddies die klaarstaan om door jou een kopje kleiner gemaakt te worden. Wanneer je dat klusje hebt geklaard, krijg je een beloning (die dus afhangt van de keuze die je hebt gemaakt) en kies je de volgende kamer uit drie mogelijke opties.

Niet elke kamer betekent echter vechten: soms kun je ook even op je gemak winkelen voor upgrades, je levensbalk aanvullen, speciale uitdagingen aangaan en meer! Er komt wel wat RNG bij kijken, maar je hebt dus voor een groot deel zelf in de hand hoe je je personage voor die duik vormgeeft. De mogelijkheden zijn echt énorm uitgebreid: je kunt vijanden in de fik steken als je hun aanvallen ontwijkt, je tegenstanders bekogelen met hagel wanneer je een skill gebruikt, je kan zwarte gaten oproepen, een giftig spoor achterlaten op de vloer… enfin, je snapt wat ik wil zeggen. Bovendien heb je maar liefst zestien personages om uit te kiezen, elk met hun eigen goed uitgewerkte skillset.

De combat is extreem intuïtief en de kleurrijke visuele effecten spatten van je scherm af. Meestal is het heel cool om naar te kijken, maar soms wordt het hierdoor net ietsje té chaotisch op je scherm, waardoor je het overzicht verliest. Veel kleurtjes op je scherm zien is natuurlijk een dopamineshot van jewelste voor je brein, maar de game gaat hierin soms heel ver. Weet je hoe sommige games je bij het opstarten waarschuwen voor ‘flikkerende effecten en epilepsie triggers’? Hier neem je dat best even serieus. Ik heb hier misschien geen last van, maar ik merkte wel bij sommige gevechten dat ik gewoon blind een hoop combo’s begon uit te voeren in de hoop dat ik het zou overleven. Zeker niet altijd het geval, maar tegelijk ook geen zeldzaamheid.

Een erfenis om ‘U’ tegen te zeggen

Ace begint zijn reis als groentje en je eerste duiken zullen waarschijnlijk nog niet succesvol zijn. Hier zie je het roguelike-element naar voren komen, want door veel te spelen word je sterker. Aan het einde van een duik heb je de mogelijkheid om je personage van die duik te uploaden, waarbij bepaalde skills (die je tijdens die duik hebt verzameld) worden behouden. Als je een nieuwe duik start, kun je twee eerder gebruikte personages downloaden, waardoor je hun skills ‘erft’. Je start dus met een voorsprong, waardoor je al van in het begin een stuk sterker zal staan. Op deze manier maken je voorgangers het jou net iets makkelijker om de finish te bereiken. For those who come after… wacht, verkeerde game.

Naarmate je vordert in het verhaal, zal je ook meer opties en modi vrijspelen. Denk hierbij aan modifiers om je duik moeilijker te maken, een grotere levensbalk om mee te starten, extra effecten om je sterker te maken, etc. Daarnaast heeft deze versie ook ‘extra training’ uitdagingen, waarbij je baasgevechten (na elkaar) moet zien te voltooien voor extra beloningen. Daarbovenop is er ook een ‘extreme’ moeilijkheidsgraad voor de diehard fans, die je vaardigheden op de proef zal stellen. Er is dus zeker genoeg te doen om je uren en uren mee zoet te houden en de game heeft echt wel die ‘nog-één-potje’ verslavingsfactor die een goede roguelike nodig heeft. Je kunt het jezelf dus ook zo moeilijk of zo makkelijk maken als je wilt, al is het dus zeker wel aan te raden om te blijven groeien en jezelf te blijven uitdagen. En dat, liefste lezers, is de reden waarom mijn slaapritme de laatste dagen zo onder druk kwam te staan.