Cairn review - Probeert bergen te verzetten

Toen ik Cairn in m'n handen gedrukt kreeg voor de review, wist ik eigenlijk niet zo goed wat ik van de game moest verwachten. Het is een game die draait om klimmen, het steeds hogerop komen en het bereiken van de top, zonder naar beneden te vallen. Ik dacht ok, ik heb destijds best wel veel Getting Over It With Bennett Foddy gespeeld, klimmen kan ik best wel en ik ben inmiddels ook best goed geworden in het niet naar beneden donderen. En in tegenstelling tot Getting Over It is Cairn geen rage-game, dus dat moet vast een ontspannen tripje naar de top van de berg worden. Niets was echter minder waar. Cairn is geen game die je even tussendoor speelt. Het is een trage, gespannen klimervaring die je dwingt om elke beweging te overdenken. Vanaf de eerste meters voelt het alsof één verkeerde keuze genoeg is om alles kwijt te raken. Dat maakt Cairn tegelijk intrigerend en frustrerend.

Eenzaam naar de top

Je speelt als Aava, een ervaren klimmer die als eerste de top van Mount Kami wil bereiken. De game begint met een simpele tutorial waarbij je als Aava drie klimwanden moet beklimmen. Hiermee leer je de fijne kneepjes van het klimvak en kun je wennen aan Aava's bewegingen. Daarna is het tijd voor het echte werk en moet je je een weg naar boven banen. Een bergwand is echter wel heel anders dan een klimwand. Daar waar je op de klimwand tijdens de tutorial mooie gekleurde handvatten had waar je dus gemakkelijk op kunt mikken, is het op de rotswand een heel stuk minder duidelijk te zien waar je je nu aan vast kunt houden of niet. Het vergt enige oefening en wat trial and error voordat je doorhebt welke richels en uitsteeksels je nu wel en niet kunt vastpakken en waar je wel of niet op kunt staan.

De sfeer van de game is dan wel weer enorm sterk. De art direction van Mathieu Bablet geeft de berg en de omgeving daaromheen een ruwe, melancholische uitstraling. De muziek en sound design, van het team achter Limbo, Inside, Control en Cocoon, versterken dat gevoel des te meer. Geluid speelt een grote rol, je hoort Aava's vingers langs de rotswand schuiven en de wind langs haan heen blazen. Het maakt elke klim extra spannend. Tijdens het klimmen hoor je Aava ook ademen, vloeken en kreunen. Dat geeft haar veel karakter en maakt de tocht ook een stuk meer menselijk. Toch breekt de immersie af en toe en dat is jammer. Wanneer je namelijk wilt klimmen met Aava krijg je de mogelijkheid om haar ledematen op vreemde en onnatuurlijke wijzes te bewegen. Wellicht is ze gewoon enorm lenig of hypermobiel, dat kan natuurlijk, maar volgens mij is het niet de bedoeling dat je armen en benen alle kanten op kunnen zwieren.

Handje voor handje, voetje voor voetje

Cairn draait volledig om realistisch klimmen en dat merk je direct. Je bent vrij om overal te klimmen, zolang de rots het toelaat. Vanaf de grond inspecteer je de wand, zoek je naar richels en plan je een route naar boven. Tijdens het klimmen voelt het alsof je kleine puzzels oplost, terwijl je lichaam aan de wand hangt. De simulatie is intuïtief bedoeld, met simpele inputs voor complexe bewegingen. Je moet letten op balans, houding en inspanning, want als je te ver reikt of te lang blijft hangen, glijd je weg en val je, met soms de dood als gevolg.

Het klimsysteem gebruikt de linker analoge stick om een van Aava's vier ledematen te bewegen en de X-knop om te grijpen, omhoog te trekken of af te zetten. De game kiest standaard zelf voor je welke arm of welk been je beweegt, op basis van Aava’s houding en balans. In theorie klinkt dit logisch, maar in de praktijk werkt het toch vaak tegen je. Regelmatig kiest de game een ledemaat die je juist niet wilt verplaatsen. Handmatig kiezen is mogelijk, maar voelt omslachtig omdat je dan voor elke beweging die je doet de rechter schouderknop in moet drukken, een ledemaat uit moet kiezen en daarna je beweging in moet zetten. Toch lijkt dit de betere keuze als je serieus wilt klimmen.

Technisch is Cairn ook niet foutloos. Tijdens de tutorial raakte ik vast in een tooltip die zei dat ik de A-knop moest vasthouden om verder te gaan. Dat werkte niet, de tooltip verdween niet, hoe lang ik de A-knop ook ingedrukt hield. Hierdoor moest ik de game herstarten. Ook kwam het meermaals voor dat Aava vastzat op een richel of door de wand clipte. In plaats van vallen bleef ze hangen, zonder mogelijkheid om verder te klimmen of los te laten. Ook hier zat er niets anders op dan de game herstarten. Dat soort momenten breken de flow en zijn frustrerend in een game waar fouten zwaar wegen en je niet de mogelijkheid hebt om op elk gewenst moment je progressie op te slaan.

Overleven op de berg

Naast klimmen draait Cairn ook om overleven. Je hebt tools zoals pitons om een touw aan te bevestigen. Deze ram je in de rotswand als een soort anker, waaraan je je touw vast kunt maken. Daarmee kun je abseilen, rusten of stamina herstellen. Het werkt als een ankerpunt waarmee je jezelf iets meer zekerheid kunt geven. Je beheert daarnaast ook een grote rugzak vol met handige hulpmiddelen zoals kalk, tape, eten, water en medicijnen. Deze rugzak moet je slim indelen. Je kunt namelijk niet oneindig veel meenemen. Onderweg zet je bivaks op tegen weer en wind en zoek je naar nieuwe voorraden, zoals eetbare planten en water. Dat geeft de klim een extra tactische laag die goed past bij het tempo en de sfeer van de game. Je voelt je namelijk helemaal zen als je eenmaal op een plateau bent aanbelandt en je even rustig in het gras kunt zitten en de omgeving in je op kunt nemen. Totdat het ineens begint te stormen en je moet schuilen, waardoor je je toch weer realiseert hoe verraderlijk de natuur kan zijn.

Cairn heeft daarnaast drie moeilijkheidsgraden waar je uit kunt kiezen. Deze moeilijkheidsgraden maken een groot verschil. Op de makkelijkste stand krijg je hulpmiddelen die automatisch activeren en kun je overal je voortgang opslaan. Dat maakt Cairn toegankelijker en beduidend minder stressvol. Op de normale stand, die als standaard en als aanbevolen geldt, worden die tools niet automatisch geactiveerd, maar moet je het zelf doen en kun je alleen opslaan bij campings. Dat zorgt voor een probleem als je wilt stoppen met spelen. Je moet dan doorklimmen tot een kamp of terug naar een vorige, waarbij je dus voortgang verliest. De hoogste moeilijkheid is genadeloos, zonder hulpmiddelen en zonder opslagpunten. Dat is duidelijk bedoeld voor de echte diehards.