Crimson Desert review - Een verbluffende tijdverslinder

Ik mag het eindelijk van de daken schreeuwen, want de afgelopen dagen ben ik in de wereld van Crimson Desert gedoken. Het was echt een zware opoffering, maar meer omdat ik mijn mond moest houden. De hype rondom deze game is gigantisch en je zou denken dat het alleen maar tegen kan vallen. De ontwikkelaars lijken echter geen angst te kennen, want er staan al veel trailers en video's online. Ik kan dan ook alvast een tipje van de sluier geven, want die trailers geven een accuraat beeld van Crimson Desert. Daarbij is het interessant dat Pearl Abyss nooit het woord RPG in de mond heeft genomen en de game altijd omschrijft als een open-wereld actie-avonturengame. Nu ik Crimson Desert heb gespeeld, denk ik daar de reden voor te hebben gevonden, maar deze review focust uiteraard ook extra op de performance, combat en de wereld. En dat met zo min mogelijk spoilers.

Chaos overheerst

In Pywel vindt de nodige ellende plaats, maar het verhaal van Kliff start vooral nadat zijn eigen woonplaats in chaos vervalt. In Pailune waren de Greymanes verenigd onder de leider Jian, maar daar komt abrupt een einde aan wanneer de leider van de Black Bears besluit om Jian te vermoorden. Het gevolg is dat de Greymanes zich over het land hebben verspreid en er op sommigen zelfs een premie zit. Onderwerpen als wraak en hereniging komen dan ook naar voren, want Kliff wil de Greymanes weer een nieuw huis bieden om later de confrontatie met Myurdin aan te gaan. Het verhaal achter Kliff is verre van gezellig, maar heel Pywel lijkt in chaos te vervallen. Verschillende bendes maken het de bewoners lastig en de hoofden van de houses hebben de nodige kopzorgen. Het helpt dan ook niet dat de Abyss, de plek die zorgt voor stabiliteit, uit elkaar dreigt te vallen. Dit speciale gebied hoog in de lucht kent geheimen en krachten, waar iemand blijkbaar naar op zoek is. En de rotsblokken die uit de lucht komen zeilen en de nodige paniek oproepen bij de bewoners, hebben daar een centrale rol in.

Het overkoepelende verhaal van Crimson Desert bepaalt de chaos in de wereld en is een drijvende kracht voor de activiteiten en quests die je gaat tegenkomen. Je moet echter niet een main quest à la The Witcher 3 of Baldur’s Gate 3 verwachten. In plaats daarvan moet je het een beetje zien als een MMO quest-line. Met de main quest krijg je toegang tot de gameplay-onderdelen die je nodig hebt om daarna volledig los te gaan. Vooral de eerste vier hoofdstukken geven je belangrijke abilities en leren je hoe het Greymane-kamp in elkaar zit. Het hoofdverhaal heeft daardoor niet de spotlight en mist op die manier wat samenhang, maar dat wil niet zeggen dat het slecht in elkaar zit.

Je leert de wereld namelijk begrijpen door er simpelweg doorheen te navigeren. De quests, waar ik zo op terugkom, tonen aan waar de bewoners, leiders en je compagnons last van hebben. Wanneer je door een nieuw gebied reist, een nieuwe locatie ontdekt of een persoon ontmoet, wordt dit geregistreerd in het knowledge-menu. In enkele zinnen krijg je dan meer informatie over het desbetreffende onderdeel en daar zit wel degelijk lore achter. Lore die je trouwens ook ziet als je tussen de dialogen doorleest en je ogen goed openhoudt. De lantaarn die je gebruikt in het donker biedt je ook de mogelijkheid om oude herinneringen te vinden. Met een speciale helm kun je deze herinneringen vervolgens bekijken. Het kan belangrijk zijn voor een quest, een geheim, of het geeft simpelweg meer informatie over de wereld. De environmental storytelling is dan ook top-notch.

De wereld laat je niet meer los

Ik ben ondertussen mijn spullen aan het inpakken, want ik wil niets liever dan wonen in Pywel. De hele wereld is namelijk tot in de details vormgegeven, waardoor NPC’s rustig bezig zijn met hun dagelijkse taken. In de winkels kun je de spullen ook van de schappen kopen en je kunt de gewassen van het veld stelen. Elke locatie toont daarbij zijn eigen verhaal; van een afgebrokkeld kasteel tot een uit elkaar gevallen houten huis in een bos vol mythes. Door de levendige wereld word je er zelf ook onderdeel van en daardoor is rondrijden op je paard al een cadeautje. Ik kan in ieder geval niet genoeg krijgen van de prachtige landschappen en de stromende rivieren. Crimson Desert heeft misschien niet de meest realistische wereld, maar visueel is het adembenemend.

Het gevoel van verwondering overheerste bij mij dan ook regelmatig en dat al door de simpelste dingen. Zo kom je in het bos niet alleen herten en zwijnen tegen, maar ook snipstruisen, wasberen en eekhoorns. Oké, je kunt deze allemaal vermoorden voor materialen, maar het voorbeeld is vooral om aan te tonen hoe levendig de wereld is. Er zijn zelfs tientallen insecten en vlinders te vinden en te bewonderen, die ook weer nuttig zijn. Er is dan ook niets rustgevender dan houthakken in het bos, om je kamp en spullen te upgraden of in een vissersdorp aan zee te vissen. Hoewel het iedereen vrijstaat om straks door de game heen te rennen, zou ik vooral aanraden om af en toe de stopknop in te drukken en echt te genieten. De sfeer van de game spat er daarnaast af en dat is mede te danken aan de fantastische soundtrack die altijd passend is.

Als je net zoals ik dol bent op het verkennen van een wereld waarin elke hoek iets nieuws te bieden heeft, dan zit je met deze game helemaal goed. Intrinsieke nieuwsgierigheid is namelijk de kern van Crimson Desert. Op de map zijn geen honderden vraagtekens of icoontjes te vinden, waardoor je niet blind naar die plekken reist om ze af te vinken. Over het algemeen blijven alleen de winkels, minigames en Abyss Nexus, met daarbij natuurlijk belangrijke locaties, op de map staan. Alle geheimen die de game te bieden heeft, moet je dus daadwerkelijk zelf vinden. Hierbij helpt de game je wel een handje, want de Sealed Abyss die je opraapt voor een challenge, verschijnen netjes op de mini-map. Als je een opsporingsbericht van een paal hebt geplukt en op zoek bent naar een crimineel, dan toont de map de locatie waar de persoon voor het laatst gezien is. Alleen door erheen te reizen kun je uiteindelijk het bounty-icoontje op de mini-map vinden. Al loop je dan meestal al tegen de crimineel aan. Dit geldt echter niet voor kistjes, puzzels, geheimen, eindbazen en andere zaken die je kunt vinden.  

Kliff helpt graag andere mensen

Naast de main quest zit Crimson Desert vol met faction quests. Je kunt dit zien als de traditionele sidequest, maar ze bestaan uit verschillende activiteiten. De bounties die ik eerder heb genoemd zijn er bijvoorbeeld onderdeel van, maar ook het helpen van de bewoners valt hieronder. De quests zijn niet te vinden op de map en daardoor loop je er gewoon tegenaan. Elke stad, dorp of kamp heeft een bulletin board waar mensen om hulp vragen. Wanneer je een briefje oppakt en bestudeert, wordt de quest aan je journal toegevoegd. Een paar dagen later vind je vervolgens weer een nieuwe hulpvraag. Het zijn vooral de quests die je willekeurig tegenkomt die het gevoel van een levendige wereld overbrengen. Zo was ik rustig op weg naar een kamp, toen ik iemand om hulp hoorde roepen. Een man van middelbare leeftijd lag onder een omgevallen kar en kon zichzelf niet bevrijden. Dan helpen we toch een handje. Vervolgens werd mij nog vriendelijk gevraagd om alvast wat goederen naar zijn vrouwen te brengen. Wat voor Kliff totaal geen probleem was, want ik moest toch al die richting op.

Af en toe betekent het inderdaad dat je met andere NPC’s moet praten of iets moet afleveren. Toch voelde dit voor mij niet als een vervelende taak, want je leert meer over de wereld en de beloning is het waard. Je krijgt namelijk extra inventory slots en die ga je hard nodig hebben. Doordat je alles kunt oprapen, is het in het begin even sleutelen en kan het frustrerend aanvoelen. De ontwikkelaars hebben tijdens de reviewperiode de hoeveelheid inventory slots al flink verhoogd en je kunt bij bepaalde winkeliers een inventory slot kopen. Wat ik vooral miste, is een kist in het Greymane-kamp, waar je specifieke spullen kunt opbergen. Dit komt na de release via een mysterieuze housing-update naar Crimson Desert, maar Pearl Abyss wil hier nog niet veel over kwijt. Als je eenmaal de fast-travel-cirkel (Abyss Nexus) hebt vrijgespeeld bij de Greymanes, is het simpel om alle spullen te doneren aan het kamp, zodat de Greymanes zichzelf nuttig kunnen maken. Voor bepaalde sidequests moet je helpen met het construeren van bepaalde gebouwen en dat doen de Greymanes voor je. Dit kost allerlei materialen, waardoor je het kamp goed moet onderhouden.

Daardoor is het mogelijk om de Greymanes op pad te sturen om bijvoorbeeld bij de rivier te gaan vissen. Het kamp is de nieuwe nederzetting en deze wordt uiteindelijk steeds groter. Dit is dan ook de plek waar het huis van Kliff staat. Het is nogal een sneu huisje, maar gelukkig kun je het opleuken met meubels en spullen die je hebt gevonden of gekocht. Het verhaal en de bijbehorende quests rondom de Greymanes waren mijn favoriet. Door geruchten en het feit dat je sommige Greymanes hebt geholpen, komen er steeds meer landgenoten naar je kamp toe. De belangrijke personages van de groep hebben hun eigen sterke persoonlijkheid en dat sijpelt door in de dialogen en quests. Het zijn soms echt idiote quests, maar de Greymanes zijn dan ook een stelletje vreemde outsiders. De verbondenheid en kameraadschap die de quests tonen, helpen je begrijpen waarom Kliff er zo op gebrand is om de Greymanes weer te verenigen. En daardoor voel je je ook onderdeel van die bijzondere groep.  

Moordlustig of zelfverdediging?

Crimson Desert is zo gigantisch dat het onmogelijk is om alles te bespreken. Ik sta bekend om mijn lange reviews, maar dan kom je echt op een boekwerk uit, want deze review is al niet kort te noemen. De combat mag ik niet overslaan, want dat is verweven met de eindbazen en het bevrijden van de gebieden. In het begin moest ik even wennen aan de besturing en de traagheid van Kliff, maar uiteindelijk voelt de combat vloeiend aan. De game heeft de neiging om meerdere vijanden op je af te sturen en dan kan het zijn dat je als een pinbalballetje tussen vijanden wordt geduwd. Dankzij de skilltree heb je meerdere vechtmanoeuvres tot je beschikking, waardoor je de overhand kunt krijgen. Welke skills je vrijspeelt en hoe je de artefacten verdeelt over de basisstatistieken: spirit, health en stamina bepaal jij. Je hebt zelfs de mogelijkheid om andere wapens te gebruiken en met elkaar te combineren. Ik heb het vooral bij het zwaard en schild gehouden, omdat je dan eenvoudiger de aanvallen kan blokkeren.

Een aantal van de eindbazen is verbonden met de main quest en deze kun je daardoor alleen met Kliff verslaan. De twee andere personages die je vrijspeelt zijn vooral voor het verkennen van de wereld en de faction quests. Ook zij hebben hun eigen skilltree, waardoor je goed moet nadenken over het besteden van de artefacten. Deze zijn trouwens al te verkrijgen door simpelweg vijanden in de wereld te verslaan, maar ook door combat challenges en quests te voltooien. Je bent niet aan het grinden voor levels, want die zijn er simpelweg niet. Er zijn in totaal zesenzeventig eindbazen te vinden en deze kun je gerust uniek noemen. In ieder geval de handvol die ik heb verslagen, want sommige zijn verborgen in de wereld en kom je niet zo snel tegen. Elke eindbaas heeft zijn eigen patronen, krachtige aanvallen en ze zijn daarnaast razendsnel.

Wanneer je de besturing nog niet helemaal onder de knie hebt of niet geduldig die patronen analyseert, kan het frustrerend aanvoelen. Veel eindbazen kennen in een latere fase een aanvalspatroon die een precieze dodge vereist. Met rust, aandacht en een mooie lading voedsel vond ik de eindbazen prima te doen. Ze hebben niet de extreme moeilijkheidsgraad van een soulslike, maar ze zijn niet eenvoudig. Het helpt dat je in de wereld Palmar Pills kunt vinden, waarmee je tijdens een gevecht met dertig procent van je gezondheidsbalk opnieuw in het gevecht verschijnt. Dit kan handig zijn als je de eindbaas bijna hebt verslagen of benieuwd bent naar de tweede fase. Het is soms beter om het gevecht helemaal opnieuw te doen, waardoor je na het sterven gewoon op die knop kunt drukken. En mocht je een betere voorbereiding nodig hebben, dan kun je starten bij een checkpoint. Bij dit laatste betekent het wel dat je de bijbehorende cutscenes opnieuw krijgt, maar gelukkig kun je deze doorspoelen.

Het belang van voorbereiding en aandacht

Wanneer het je niet lukt om een eindbaas te verslaan, is er eigenlijk weinig aan de hand. De wereld zit zo vol met activiteiten dat je gerust eventjes wat anders kunt gaan doen. Er is meer dan genoeg ruimte om je goed voor te bereiden, want je kunt je wapens en armour upgraden. Hiervoor moet je eerst de juiste materialen verzamelen of kopen, waardoor het wat tijd kost. Hetzelfde geldt voor de maaltijden die je zelf kunt bereiden. In verschillende huizen kun je allerlei recepten vinden die je na het lezen kunt klaarmaken. Als je daar geen zin in hebt, zijn er bij de tavernes ook kant-en-klare maaltijden te koop. De kwaliteit van de maaltijd bepaalt hoeveel gezondheid je terugkrijgt en sommige hebben nog extra effecten. Er zit geen limiet aan de hoeveelheid voedsel die je kunt meenemen, waardoor je tijdens een gevecht veel voedsel kunt nuttigen.

Naast de eindbazen ben je qua combat vooral gericht bezig met het bevrijden van bepaalde locaties om zo de plaatselijke Houses te helpen. De piraten, bandieten en ander ongedierte hebben belangrijke plekken ingenomen, waardoor het gevaarlijk is om daarheen te reizen. Het is aan Kliff om die groeperingen een kopje kleiner te maken en de slaven te bevrijden. Dit doe je regelmatig aan de hand van een bevrijdingsmeter die van honderd procent naar nul procent loopt. Heb je bijvoorbeeld de steengroeve bevrijd, dan zie je de wachters van de plaatselijke heerser rondlopen en zijn de bandieten verdwenen. Het verslaan van de vijanden levert de nodige spullen en materialen op en je verdient direct wat factiepunten voor het desbetreffende House. Om het looten van vijanden makkelijker te maken, kun je honden trainen. Wanneer ze je aardig genoeg vinden, worden ze je huisdier, waardoor je ze mee kunt nemen op reis.

Je moet niet verwachten dat Crimson Desert je hand gaat vasthouden tijdens de eindbazen, gevechten of de puzzels die je tegenkomt. Het is aan jou om met de geringe informatie met een oplossing te komen. En dat doe je door goed te luisteren en rond te kijken. Je wordt echt aan het werk gezet en dat past goed bij de open-wereld. En als het niet lukt, dan gooi je een mapmarker neer en ga je gewoon wat anders doen.  En daarom is het niet vreemd dat de ontwikkelaars de game benoemen als een actie-avonturengame. Om eerlijk te zijn voelt het soms zelfs aan als een Koreaanse MMO, maar dan zonder de grind, microtransacties, glinsterende kledingstukken en andere spelers. Ook de manier waarop de menu's zijn vormgegeven deed mij denken aan een MMO. Het is in het begin even kijken hoe het allemaal in elkaar steekt, maar uiteindelijk levert het veel duidelijkheid op. De verschillende quests zijn namelijk netjes geordend en hetzelfde geldt voor de challenges en het knowledge-menu. Het is jouw wereld, waardoor je in je eigen tempo jezelf helemaal kunt verliezen in alle activiteiten. En ik kan je vertellen dat de boogschietcompetities erg leuk zijn om te voltooien en ook nog eens geld opleveren. Crimson Desert is verder geen game die in herhaling valt, want zelfs na meerdere uren kom je steeds iets nieuws tegen. En dat geldt soms ook voor de quality-of-life-features die in principe niet verstopt zitten, maar door de bakken aan informatie en gameplay-systemen vergeet je soms om verder te kijken dan je neus lang is.

De technische kant van het verhaal

Eén van de grote vragen die heerst gaat over de performance van Crimson Desert. Met de AMD Ryzen 7 5800x, 32GB Ram en de AMD Radeon RX 9060 XT haalde ik op een 4K-resolutie en de medium grafische instellingen een stabiele 30fps. Zet ik hier FSR upscaling 4.0 bij aan op de gebalanceerde optie dan wordt het verhoogd naar 50fps. Met dezelfde hardware behaalde ik op 1080p 90fps en op 1440p zo’n 65fps. Hierbij heb er voor gekozen om de nummers af te ronden, waardoor de frames per seconde in bepaalde delen van de wereld hoger ligt. Wat ontzettend sprekend is, is dat ik totaal geen last heb gehad van frame drops, lag spikes of andere vervelende haperingen. De wereld en objecten laden snel in en daardoor voelt zelfs het vliegen als een vloeiende ervaring. Doordat de wereld zo groot is, zijn er fast-travel locaties aanwezig. De laadschermen die hier aan gekoppeld zijn, duren enkele seconden, waardoor je via de Abyss snel op een andere locatie bent. En ja, Denuvo was al aanwezig tijdens mijn speelsessies en heeft dus geen negatieve gevolgen op de performance.

Ook de bugs die ik ben tegengekomen vielen mee. Het helpt daarbij dat veel van die bugs al zijn opgelost door de ontwikkelaars, omdat wij deze konden doorgeven. Pearl Abyss is dus actief bezig met de feedback van de spelers en dat belooft wat voor de toekomst. Zo kun je een quest vastzetten, zodat de stappen automatisch in beeld worden getoond, maar dit werkte niet helemaal met de sidequests. Daarnaast vond ik de besturing in het begin even wennen en leek er wat vertraging bij de input te zitten. Sinds de eerste review patch, is dat probleem echter opgelost, waardoor zowel de camera als de animaties vloeiend werken.