Don't Stop, Girlypop! review - Terug naar de jaren 2000

Don’t Stop, Girlypop! is een game die je niet rustig laat opstarten. Binnen een paar minuten is duidelijk dat stilstaan absoluut geen optie is en dat dit geen doorsnee first-person shooter wil zijn. Met een schreeuwerige girly Y2K-stijl, constante hoge snelheid en veel chaos zet deze indietitel zich meteen neer als iets eigens. Het is een game die je óf direct afstoot, óf je nieuwsgierig maakt naar wat er onder die glimmende laag zit. Ik als echte millennial girly hoor natuurlijk bij die tweede groep.

Rennen, schieten, en nooit stoppen

Don’t Stop, Girlypop! is een Y2K arena movement shooter waarin beweging alles is. Je speelt als Imber, een revolutionaire milieuactiviste die het opneemt tegen mijnbouwbedrijf Tigris Nix. Dit bedrijf zuigt de hele planeet leeg door hun mijn werkzaamheden om een mysterieuze stof genaamd The Love te winnen. In protest reis je door hun faciliteiten en maak je korte metten met hun robotische beveiliging. Dat doe je niet door rond te sluipen en dekking te zoeken, maar door constant in beweging te blijven. Hoe sneller je gaat, hoe hoger je damage multiplier namelijk wordt. Blijf je lang genoeg op maximale snelheid, dan verdien je meer punten en herstel je zelfs je HP. Dit systeem dwingt je om agressief te spelen en risico’s te nemen. Het voelt daardoor veel ritmischer dan een klassieke shooter. Alles draait om flow, timing en lef. Zodra dat klikt, voelt de game eigenlijk verrassend goed.

De movement mechanics zijn het hart van Don’t Stop, Girlypop!. Rennen, springen, duiken en dashen vloeien in elkaar over. Door deze acties slim te combineren kun je het zogenoemde wave hopping uitvoeren, een techniek waarmee je nog meer snelheid opbouwt. Dit is zonder twijfel de snelste manier om door levels te bewegen. Het kost even oefening, maar daarna wil je niet meer anders. Continu wave hoppen en je snelheid zo hoog mogelijk houden terwijl je ook nog eens op bewegende doelwitten schiet, is een waar genot als je eenmaal doorhebt hoe het werkt.

Speedrunners gaan hier dan ook veel plezier aan beleven. De levels zijn duidelijk gebouwd met deze beweging in gedachten. Er is ruimte om routes te optimaliseren en je eigen weg te kiezen. De game beloont spelers die experimenteren en durven pushen. Hoe sneller je een level voltooit en hoe langer je op topsnelheid blijft, des te hoger wordt je score. Tegelijk kan het voor nieuwe spelers wat overweldigend zijn. De game legt veel uit, maar verwacht ook dat je zelf leert door te falen. Dat past bij de stijl, maar vraagt wel doorzettingsvermogen. Ik vind het persoonlijk zelf wel fijn als een game niet al te veel mijn handje vasthoudt, dus dit is gewoon dikke prima.

De jaren 2000 belde, ze wil haar aesthetic terug

De Y2K girly aesthetic is overal. Echt o-ve-ral. Van de menu’s tot de levels en van je gear tot je HUD. Je gebruikt een flip phone, bedazzelt je wapens met strass-steentjes en komt overal popcultuurreferenties uit de jaren 2000 tegen. Zelfs in de drie moeilijkheidsgraden is deze stijl doorgetrokken. De drie difficulty settings onder de namen girl wearing a skirt as a top, girlypop en baddie zijn grappig en thematisch sterk. Ze maken meteen duidelijk dat de game zichzelf niet te serieus neemt. Je kunt daarnaast je armen en wapens aankleden met juwelen, stoffen en trinkets. Ja, dus ook met panterprint en slangenleer. Slay! Voor millennial girls zoals ik voelt dit herkenbaar en bijna nostalgisch.

Tegelijk is het duidelijk niet voor iedereen. De felle kleuren en drukke effecten zijn stijlvol, maar na een tijdje ook vermoeiend. Take a chill pill, joh. Na langere speelsessies keek ik me toch echt scheel op alles. De vele flashy effecten en de hoge snelheid waarmee je door de levels beweegt, maken het soms onoverzichtelijk. Het is mooi, maar ook intens. Dat is natuurlijk de prijs van zo’n uitgesproken stijl en hierbij wordt dus wat gebruikersgemak ingeruild voor een duidelijke art direction.

De muziek is wat mij betreft ook een van de sterkste punten. De soundtrack bestaat uit upbeat girlypop tracks die perfect passen bij het tempo en de stijl van de game. Het roept herinneringen op aan de vroege jaren 2000 en versterkt de y2k sfeer enorm. Het is een beetje te zien als de vrouwelijke tegenhanger van DOOM. Daar waar je in DOOM snoeiharde metal tracks op de achtergrond hoort, blaast Don't Stop, Girlypop! je omver met tracks die doen denken aan Miley, Britney en The Pussycat Dolls. De nummers zijn stuk voor stuk bangers, maar ook op dit gebied een stijlkeuze die lang niet elke speler kan bekoren.

Een serieuze game die zichzelf niet zo serieus neemt

De wapens zijn net zo uitgesproken als de rest van de game. Elk wapen heeft een eigen damage, vuursnelheid en alt-fire modus. Geen enkel wapen voelt overbodig en ze zijn allemaal uniek. Zo is er een SMG-achtig wapen dat als secundair effect exploderende bubbels afvuurt, maar ook een wapen waarmee je objecten kunt grijpen en naar vijanden kunt gooien. De gunplay is strak en reageert goed op snelle beweging. Ook voelen ze best accuraat, ondanks dat je altijd in beweging bent en met hoge snelheid door de levels heen raast. Naast schieten kun je projectielen pareren en terugkaatsen voor een instant kill. Ook is er een mercy kill voor gestunde vijanden. Dit voegt extra lagen toe aan de combat. Wat op het eerste gezicht simpel oogt, blijkt eigenlijk verrassend diep. De combat vraagt om overzicht, timing en durf. Dat contrasteert leuk met de speelse uitstraling van de game.

De meeste vijanden zijn robots, maar ze voelen niet hetzelfde aan. Elke enemy heeft een eigen gimmick en vraagt een andere aanpak. De ene dwingt je om ze te blijven achtervolgen, de ander straft je juist als je te dichtbij komt. Dat houdt de gevechten fris. De bazen zijn een duidelijke stap omhoog. Ze hebben unieke mechanics en vaste patronen die je moet leren. Blind schieten werkt hier niet. Je moet de juiste strategie en wapens gebruiken en je movement goed inzetten. De boss fights voelen als echte tests van alles wat je hebt geleerd. Ze zijn niet oneerlijk, maar wel pittig. Dat maakt ze memorabel. Elk level bevat daarnaast ook geheimen om te vinden. Na afloop van elk level krijg je een score op basis van je prestaties en krijg je te zien of je het geheim in dat level gevonden hebt. Dat systeem zorgt voor veel replaywaarde. Je wilt altijd beter, sneller en stijlvoller spelen.