Dragon Quest VII Reimagined review - Nog steeds charmant

De Dragon Quest-franchise is een ware gigant als het over JRPG’s gaat. De franchise gaat inmiddels al sinds de jaren ’80 mee en Square Enix gooit nog steeds, met de regelmaat van de klok, nieuwe games in de reeks op ons af. Oké, op een nieuwe mainline game wachten we nog steeds - Dragon Quest XI kwam uit in 2017, waar blijft XII? -, maar de recente HD-2D remakes van de Erdrick-trilogie waren zéker wel te smaken. Vandaag op het menu: Dragon Quest VII Reimagined, een remake van de PS1-klassieker uit 2000 (en de 3DS-versie uit 2013). De voorbije dagen dook ik in deze enorm charmante JRPG die de tand des tijds goed doorstaan heeft.

Eilandhoppen voor gevorderden

Het verhaal van deze remake is in de kern grotendeels hetzelfde gebleven: je speelt als een jonge held die de wijde wereld wil ontdekken. Je begint je avontuur op Estard, a.k.a. het saaiste eiland ooit. Er gebeurt nooit iets, elke dag is hetzelfde en je zal eerder sterven van verveling dan van eender welk ander kwaaltje of gevaar. Niet echt handig voor avonturiers dus… Op een dag ontdek je, samen met je vrienden Kiefer en Maribel, een vreemde grot met portalen die naar het verleden leiden. Elk portaal leidt je naar een apart eiland dat op één of andere manier op de rand van de afgrond staat. Aan jou om het eiland te redden in het verleden, zodat het (in het heden) kan blijven voortbestaan!

Net zoals in het origineel vormt elk eilandje een (grotendeels) opzichzelfstaand avontuur, waardoor je een soort episodische structuur krijgt. Laten we wel even eerlijk zijn: de game werd hierdoor indertijd wel berucht. De enorm trage pacing in het begin zorgde er toen voor dat velen afhaakten. Begrijpelijk, trouwens. Deze remake heeft dit probleem grondig aangepakt: de gebeurtenissen volgen elkaar veel sneller op, bepaalde opvulstukjes zijn korter gemaakt en sommige eilanden zijn nu optioneel of zelfs volledig uit de game gewist. Voor nieuwkomers betekent dit een snellere (lees: betere) pacing, al duurt het wel nog steeds heel lang vooraleer er écht grote dingen gebeuren. Voor de echte puristen kan de pacing nu misschien zelfs iets té snel zijn, waardoor je minder tijd hebt om echt kennis te maken met de personages en hun omgeving.

Persoonlijk kan ik de verandering wel smaken en het snelle tempo kon me wel bekoren. Ja, sommige personages zijn hierdoor wel niet zo heel diep uitgewerkt, maar het gaat hem om de sfeer en die zit wel helemaal goed. De meeste ‘afleveringen’ zijn ook wel boeiend, al zitten er ook wel wat ‘stinkerds’ tussen. Op het eiland ‘Regenstein’, bijvoorbeeld, zijn alle inwoners in stenen beelden veranderd door vervloekte regen. Klinkt als een interessant concept voor een leuk mysterie… dat uiteindelijk nergens op uitdraait. Gelukkig zijn dit uitzonderingen: eilanden zoals L’Arca (waar plots allemaal vreemde dieren rondlopen), Emberdale (waar mensen een vreemde vulkaan aanbidden) en nog vele anderen bieden dan wel een leuk avontuur met een entertainende plotlijn. En oh ja: je moet ook nog eens de wereld redden van één of ander groots kwaad (uiteraard).

Heerlijk klassiek turn-based

Het gevechtsysteem blijft trouw aan de klassieke Dragon Quest-formule. Dat wil zeggen: heerlijke old school turn-based gevechten, iets waar ikzelf toch wel een zwak voor heb. Ook het job-systeem keert terug: enfin, hier heet het eigenlijk ‘vocations’, maar laten we niet te veel zeuren over de details. Elk personage heeft zo’n vocation en deze kan je levelen, waardoor je nieuwe vaardigheden vrijspeelt (denk hierbij aan ‘krijger’, ‘magiër’, ‘dief’ etc.). Op een bepaald moment in het verhaal speel je ook de mogelijkheid vrij om te veranderen van vocation of om nieuwe vocations vrij te spelen. Het systeem is leuk, duidelijk en biedt veel mogelijkheden… maar het duurt wel 15+ uur vooraleer je die mogelijkheden vrijspeelt, dus in het begin is die flexibiliteit er nog niet echt.

De combat is grotendeels hetzelfde gebleven, al zijn er wel wat updates aangebracht. De nieuwe animaties, die moderner ogen, vallen direct op en ook het feit dat er geen random encounters meer zijn (zoals in de originele versie het geval was), is welkom. Je kiest dus, min of meer, welke gevechten je wil aangaan en welke je liever negeert. Enkel als je rondvaart in je schip krijg je wel nog te maken met random encounters: een ietwat vreemde keuze die soms toch wel frustreert als je van het ene naar het andere eiland vaart. Ook nieuw is de ‘moonlighting’ feature: personages kunnen nu twee vocations tegelijk hebben, voor meer tactische diepgang (en meer chaos). Een welkome toevoeging die ervoor zorgt dat je sneller toegang krijgt tot meer opties.

Meer kleur, meer charme, meer leeswerk

Nog een vernieuwing waar je haast niet naast kan kijken: de visuals. Doorheen de drie versies van de game, hebben de visuals een best wel grote evolutie meegemaakt. Voor Dragon Quest VII Reimagined is gekozen voor een kleurrijke, pop-achtige stijl, die nog steeds trouw blijft aan de originele designs van Akira Toriyama. Het is misschien even wennen, maar ik was wel fan van deze nieuwe look! Ook de algemene texturen in de wereld zelf zijn opgepoetst, de belichting is beter en ga zo maar door. De sfeer en gezelligheid was helemaal top!

Dan is het nu even tijd om keihard tegen de schenen van die-hard fans te gaan trappen. Als er één functie is waarvan ik had gehoopt dat ze die zouden updaten, dan zijn het toch wel die verschrikkelijke vervelende overbodige dialoogvensters. Gewoon je game opslaan, bijvoorbeeld, duurt veel langer dan het zou moeten. Ja, het is typisch voor de reeks om te gaan praten met één of andere priester die je eerst moet zegenen blabla, maar het blijft onnodig. Over overbodige dialogen gesproken: je partyleden hebben zo nu en dan iets tegen je te zeggen en dan krijg je zo’n opvallende pop-up bovenin je scherm om je hierop attent te maken. Sociaal contact klinkt leuk, ware het niet dat dit bijna altijd nutteloze commentaren zijn die véél te vaak voorkomen. Hou. Gewoon. Eens. Jullie. Mond. Bedankt.

Nog een minpuntje dat hier ook – soort van – mee te maken heeft zijn de algemene menu’s en je inventaris. Je hebt in deze versie één gedeelde inventaris waarin al je items komen te verschijnen. In het begin is dat geen probleem, maar als je later in het spel een hoop items (en uitrustingsstukken) hebt, dan is het soms wel scrollen geblazen vooraleer je vindt wat je zoekt. Niet enkel je inventaris, trouwens: de menu’s in het algemeen staan garant voor veel scrolplezier (als je dat leuk vindt). Nu klinkt het misschien alsof ik lezen haat, maar dat is eigenlijk niet zo. Integendeel! Wat ik wel haat, is overbodig leeswerk en onnodig veel op ‘X’ rammen om terug verder te kunnen spelen. Maar goed: uiteindelijk maakt het de game niet kapot, al is het dus wel wat vervelend.

Neem je tijd

Dragon Quest-games zijn doorgaans ‘cosy’ JRPG-avonturen: je gaat op ontdekking en geniet van de vibe. Schattige designs, leuke deuntjes en veel leuks om te ontdekken. Er ligt altijd wel ergens één of andere verborgen schat om de hoek en er staan honderden potten klaar om door jou gebroken te worden – je weet maar nooit dat er daar items in verstopt zitten. Minder leuk nieuws voor mensen met een gokverslaving: het casino is uit deze versie verwijderd.

De ‘Lucky Panel’ memory-minigame keert wél terug in vernieuwde vorm, kwestie dat je toch je shot ‘gok-adrenaline’ krijgt. Leuke minigame overigens: heel verslavend en je kunt er nuttige items mee scoren! Er is, met andere woorden, genoeg te doen en genoeg om je mee bezig te houden in de fantasierijke wereld van Dragon Quest VII Reimagined. Als algemene tip: neem je tijd, geniet van de cosy vibe en ga op ontdekking!