Game review: Dark Pals: The 1st Floor review - Volgende etage: Jeugdtrauma

Bekentenis van een principemeneer

Alvorens ik van wal steek, dien ik het volgende te bekennen: normaliter ben ik niet het type dat in elke FNAF of Poppy Playtime-achtige game duikt. Sinds Scott Cawthon de vorige generatie en Mob Entertainment de recente heeft verrijkt met diens ‘mascot horror’ games, klappen de kopieën ervan als paddenstoelen uit de grond. Waar de wereld - en ook mijn kids - eerst helemaal in de ban raakte van Huggy Wuggy, nam een andere mascotte een paar weken later de populariteitstrofee over nadat menigerlei TikTok- of YouTube streamer de hersencapaciteit van menig kind weer reduceerde door een nieuwe knuffelbare antiheld te introduceren.

Voor Dark Pals maak ik daarentegen een uitzondering en wel om één simpele reden: chauvinisme. Presenteer me een concept met de kanttekening dat het van Hollandse bodem komt en ik kijk er gegarandeerd met de oranje bril naar. Wat dat betreft heeft Dark Pals - ontwikkeld door een handvol Nederlandse devs bij Skunx Games - dus al een streepje voor. Maar die oranje bril werkt ook maar tot op een bepaalde hoogte. Vaderlandslievend of niet, als een game harder zuigt dan een koter aan een fopspeen, dan houdt ook deze boomer het na verloop van tijd voor gezien.

Spuiten en schrikken

Gelukkig kan ik zeggen dat er maar één ding echt grandioos zuigt - waar ik later op terug zal komen - en het is niet de opzet van Dark Pals: The 1st Floor. Skunx Games dumpt ons namelijk in een verlaten asylum voor de kleintjes genaamd Upward, een plek waar je dreumes ooit spelenderwijs werd 'gerehabiliteerd'. Wie de protagonist is en waarom deze heeft besloten om Upward te verblijden met een bezoekje, dat laat Skunx Games in het midden. Dat je affiniteit hebt met Upward en diens mantra's, schemert gedurende je uur op de eerste verdieping wel door.

Terwijl menig hersenspoelende introvideo je aan Upwards levensmotto herinnert en de sfeer met de minuut grimmiger wordt, houdt Dark Pals de strekking van de gameplay relatief simpel. Met behulp van een pluche, inkt spuitende compagnon verplaats de protagonist zich van de ene ruimte naar de ander, net zo lang totdat elke omgevingspuzzel is afgehandeld. Typische mascot horror-gameplay. Voor mega innovatieve mechanics hoef je Dark Pals dus niet direct op te starten. Waarvoor je dat wel zou moeten doen, zijn de mascottes.

Suck it!

Hoewel het eerste hoofdstuk van het overduidelijke episodische avontuur genaamd Dark Pals slechts twee mascottes voor je in petto heeft, moet ik Skunx Games wel props geven voor diens creativiteit op dat gebied. Te beginnen met Chompy Chasey, een uit de kluiten gewassen bulldog pup die - met de juiste 'input' - een stuk vriendelijker is dan je aanvankelijk denkt. Om Chompy Chaseys ware karakter te ontdekken moet je wel een paar korte achtervolgingsscènes overleven, welke naar mijn mening ietsjes sterker hadden mogen uitgewerkt. Wellicht lag het aan mijn 'old man brain', maar vrijwel elke chase in Dark Pals: The 1st Floor miste in mijn optiek wel de nodige intuïtiviteit.

Datzelfde geldt ook voor de latere encounters met de bipolaire Binky Drinky, die overigens wel met glans de trofee voor 'meest verontrustende mascotte ooit' verdient. Zoals het een rasechte peuter betaamt, schakelt deze kolos constant tussen twee moods: kinderlijk lief en complete terreur. Het verontrustende zit 'm in zijn geval in de manier van kalmeren. Wanneer Binky Drinky vervalt in één van zijn driftbuien, zuigt hij letterlijk aan zijn speenvormig hoofd, incluis zeer gedetailleerde zuiggeluiden. Nooit in mijn 43 jaar op deze aardbodem heb ik ooit de wens gehad om een enorme kleuter zichzelf te zien afzuigen, laat staan horen, maar dankzij Skunx Games mag deze toch van mijn 'dingen waarvan ik nooit had gedacht dat ik ze zou zien/horen' bingokaart strepen.

The Only Way Is Up

Waar de mascottes dus overduidelijk een ijzersterke indruk achterlaten, doen de puzzels dat een tikkeltje minder. Een voetbal in een doel schieten met je inkt squirtende buddy, ballonnen poppen terwijl je in een draaimolen zit of een timed schietbaan clearen voelt allemaal wat basic aan. Bijna nergens doet Dark Pals: The 1st Floor iets wat echt innovatief of uitdagend is, laat staan bijzonder entertainend. En die ene keer dat het wel flink uitpakt om de grijze massa aan het werk te zetten - door ingrediënten voor een psychedelisch koekje te verzamelen en af te bakken - gaat het voor over de top middels een verschrikkelijk irritant liedje (op repeat).

Maar hey, het is een beetje zoals Upwards topman Mr. Grin het zelf verwoordt: "The only way is up". Vooralsnog kleurt Dark Pals veelal binnen de lijntjes en gebruikt het de Wasco krijtjes die men voor handen heeft, waarmee men een aardige tekening voor op de koelkast heeft gecreëerd. Je weet wel, zo'n tekening waarvan je zegt "goed gedaan jongen!", maar waarvan je ook weet dat de kans bestaat dat je die binnenkort weer vervangt voor een andere. Dat zou overigens zomaar eens de volgende kleurplaat van Skunx Games kunnen zijn, mits men het aandurft om de overduidelijk aanwezige creativiteit breder in te zetten wanneer we naar de volgende verdieping gaan.