Preview: Assassin's Creed Black Flag Resynced - Vaart een vertrouwde koers

Is het een remaster, remake, of geen van beide? Sinds de officiële onthulling van Assassin's Creed Black Flag Resynced is de community daarover aardig verdeeld. Waar de een het argument opwerpt dat het niets meer is dan een high-res reskin van een dertien jaar oude game, klampt de ander zich vast aan Ubisofts marketing van vernieuwde combat en toegevoegde Rift content. Maar wie heeft nou gelijk? Daar viel voor mij maar op één manier achter te komen: afreizen naar Parijs om mezelf door Ubisoft te laten hersynchroniseren. Na een uurtje of drie spelen en menig gesprek met het dev team ben ik er wel uit en weet ik of Ubisoft Singapore 'the fool' speelt die alleen dwazen overtuigt, of 'the devil' die iedereen weet te onderwerpen. Dus, hoe zit het nou? Je leest het in deze hands-on preview van Assassin's Creed Black Flag Resynced.

Remaster of remake?

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: jullie hebben allemaal gelijk. Tegelijkertijd hebben jullie het ook allemaal bij het verkeerde eind. Als we het Ubisoft zelf vragen - en dan vooral game director Richard Knight in het bijzonder - is Black Flag Resynced noch een remaster, noch een remake. Het is niet voor niets dat men de naam Resynced aan de game heeft gehangen en ook de nummering achterwege heeft gelaten. Gedurende mijn een-op-een momentje met game director Richard Knight moest de vraag uiteraard boven tafel worden gehaald, in een adem gesteld met de vraag waarom juist het vierde deel in de serie als eerste een opknapbeurt krijgt. Zijn antwoord daarop was simpel. Black Flag Resynced moet niet worden bezien als een opknapbeurt van het vierde deel. Het moet bezien worden als een separate iteratie. Eentje waarin we meemaken wat er zou gebeuren als we in 2026 in de Animus zouden stappen om te synchroniseren met Edward Kenway.

"Well, it comes to the name. The name isn't remake, right? It's Resynced. And so the way we built it, it's the next AC. It's the game after Shadows. It's not the game you go all the way back and play one, two, three, and then four, right? You could if you wanted but that original game still exists and it's still for sale and you go play it. [...] But we were thinking about, okay, but what if it's the game that came up today? What is that experience now, right? So in that sense, that's where the number no longer matters. And even if you think about it in terms of the brand, what are the questions the brand is asking? Where is the modern day? Where is the story of the assassins and the Templars? It's kind of moved on from Desmond's tale, right? Instead of continuing to retell that story, we're interested in where does it go further, right? So it is this great place for us to retell Edward's story and maybe finish up some of the little details but then also continue to take AC, the Assassin's Creed as a brand forward." - Richard Knight, Game Director -

Een slim gekozen antwoord, maar ook eentje waarvan ik op voorhand al wist dat deze gegeven zou gaan worden. Hiermee vallen namelijk de pitfalls van termen als 'remaster' en 'remake' wel een beetje te omzeilen (no pun intended). Want bij remaster denken we vooral aan reskinning en bij remake veelal aan een game die helemaal van nul wordt opgebouwd, waarvan de recente Resident Evil reeks en Final Fantasy VII goede voorbeelden zijn. Gezien Black Flag Resynced in beide gevallen buiten de boot valt (pun intended), was het wel zo interessant om juist aan level designer Julien Koch te vragen hoe het nou zit. TLDR-versie: "Ja, we hebben de oude blauwdrukken gebruikt, maar alleen de barebones daarvan. De basis gaf een goed startpunt, maar omdat we zo veel aan de gameplay mechanics hebben veranderd, moesten we elk level daarop aanpassen." Een 'rebuilt from the ground up' remake is het dus niet, maar met de claim dat het een cheap reskin van een dertien jaar oude game is, zouden we Ubisoft Singapore ernstig in diskrediet brengen.

Een warm Caribisch bad

Afijn, prima argumenten van de Ubisoft crew, maar een persoonlijke ervaring zegt meer dan duizend woorden. Terwijl buiten de Parijse chaos zich al volop aan het ontpoppen was (want waarom zou je de aanwezige stoplichten ook gebruiken, lieve automobilisten van Parijs?), nestelde ik me vredig achter een toegewezen pc om mezelf na dertien jaar weer in de Caribische Zee van de achttiende eeuw te laten gooien. Terwijl de uitdrukkingen “work in progress” en “still in active development” in de ruimte worden geslingerd en men het controleschema uitlegt aan de kersverse Black Flag dekzwabbers, laat deze oude zeerot zich direct in het warme Caribische bad zakken. Het blijkt namelijk al snel dat je met een beetje muscle memory een heel eind komt in Resynced. Terwijl het gros van de playtesters zich aan het vergapen is aan de grafische ‘leap’ voorwaarts - want jongens, wat is Black Flag in de afgelopen dertien jaar een eind gekomen - slip ik mentaal vast in mijn AC comfortzone, waar ik uiteindelijk een uurtje of drie in vast blijf hangen.

Het blijken uiteindelijk drie uren te zijn die ik in één enkel woord samenvat in de debriefing: vertrouwd. Het is achteraf gezien het woord waar de aanwezige developers allemaal weken/maanden/jaren op zitten te hopen. Het ergste wat je tegen een ontwikkelaar van een ‘remake’ kunt zeggen is dat de essentie van het originele concept verloren is gegaan in de wederopbouw. Bij het in 2008 opgerichte Ubisoft Singapore heeft men gelukkig geweten waar men aan begon met Black Flag Resynced. Het DNA van de franchise stroomt volop door de aderen van de studio sinds het heeft bijgedragen aan vrijwel elke AC-game sinds Assassin’s Creed 2, maar ook de expertise op het gebied van naval combat - recentelijk nog met Skull & Bones - doet flink wat Reales in het duitenzakje. De gulden combinatie van ervaring met de franchise en affiniteit met Black Flag kernpilaren resulteert vooralsnog in het ideale scenario: splinternieuw, doch als vanouds.

Veel is vernieuwd, maar speelt als vanouds

Hoe nieuw dat splinternieuw is, valt voor de verknochte Black Flag spelers misschien pas op zodra de nostalgiebril wordt afgezet. Menig forum wordt door de Man o’ Wars der commentators bestookt met vuursalvo’s in de trant van “de OG Black Flag ziet er nog prima uit dus deze remake is onzin”, maar wie de twee zij aan zij legt, kan bijna niet anders dan Resynced enteren. Wie met droge ogen durft te beweren dat de grafische vooruitgang ‘allemaal wel meevalt’, draagt overduidelijk meer dan een ooglapje of wil er gewoonweg niet aan geloven dat Ubisoft meer uit de huidige Anvil engine kan halen dan dat het dertien jaar geleden kon. Ik weet dat facelifts tegenwoordig meer ruïneren dan verbeteren, maar Black Flag Resynced is daarin absoluut een uitzondering. Wie de idyllische herinneringen van toen eventjes naast zich neer kan leggen en de moeite neemt om zich open te stellen voor nieuwe herinneringen en opnieuw te synchroniseren met Edward Kenway - zoals Ubisoft dat zelf ook heeft gedaan - wordt daar op grafisch gebied rijkelijk voor beloond.

Maar laten we eerlijk zijn, graphics are skin-deep. Het volle pond betalen voor een game die hooguit een stevige poetsbeurt heeft gekregen, daarvoor past men tegenwoordig al snel. Dat heet gewoon een remaster. Assassin’s Creed Black Flag Resynced valt daar gelukkig niet als zodanig te categoriseren, wat vooral duidelijk werd na een goed gesprek met de aanwezige level designer Julien Koch, die in geuren en kleuren uiteenzette hoeveel werk er in het herontwikkelen van de bestaande levels zit. Voor de gamer is het misschien maar een oppervlakkige toevoeging, maar dynamisch weer, verwoestbare objecten en zelfs zoiets de ingevoerde ‘crouch anywhere’ mechaniek en de moderne parcours controls veranderen alles voor een level designer. Elk detail moet uiteindelijk kloppen, dus elke vierkante centimeter dient opnieuw te worden geanalyseerd en - waar nodig - te worden aangepast. Het zijn van die dingen die de gemiddelde gamer tegenwoordig voor lief neemt en als vanzelfsprekend beschouwt, maar pas wanneer die eerder genoemde nostalgiebril afgezet wordt en we met een frisse blik naar de originele Black Flag kijken, valt pas op hoeveel werk Ubisoft Singapore met Resynced heeft moeten verzetten.

"We did bring back the whole original game inside our engine as a first step. We could do it, we had the data, but we use it a bit like a grey box. So we had the great opportunity to have the basic asset for this. I call them basic asset, but they are great assets from their time, but they are not matching the expectation we'll have nowadays. These bricks are not fitting the new gameplay, the new stealth, the new combat, the new park course. So I cannot build something if I don't have the right bricks (pillar assets). For example, something simple like crouch. Crouch is something. And so I have to rethink all of my assets. The metrics are not correct. Like most of the wall in Black Flag, we are not hiding Edward if he was crouching. So we had to rebuild a lot of things, taking all of this in account. All of the detail we needed to rework the collision is not just risking, as you experience, like all of the building in Havana, they have new architectural detail, new wear and tear. All of these are new and it cannot just be done by taking the asset and put a flashy texture." - Julien Koch, Level Designer -

Geen goud zonder schuim

Tot zover is mijn Black Flag Resynced shanty niets minder dan een lofzang, maar zelfs de meest doorgewinterde piraat zingt wel eens een valse noot. Vooral wanneer de stembanden flink worden getoetst, zoals dat ook met Black Flag Resynced het geval is. Met nog wat generale repetities in het vooruitzicht heeft Ubisoft Singapore gelukkig nog wel wat tijd om de gameplay hier en daar nog wat te finetunen; wat vooralsnog nodig is gebleken op het gebied van parcours en het vernieuwde combat-systeem. Vooral dat laatste is een focuspunt gezien het een van Ubisoft’s meest prominente marketingpunten tijdens de officiële onthulling vormde. De belofte van vloeiende, natuurlijker aanvoelende, parry-gecentreerde combat werk theoretisch namelijk zoals omschreven, doch in de praktijk gaat deze vlieger alleen op wanneer de ruimte het toelaat. Zodra de NPC teller oploopt - wat gedurende mijn speelsessie snel gebeurde na het enteren van een vijandelijk schip of tijdens schermutselingen in de drukkere delen van Havana - bleef van de vloeiende combat niet veel over. Op die momenten toonde Black Flag Resynced helaas wat van de clunky combat van weleer, veelal teweeggebracht door hutjemutje chaos. Maar wanneer de parry-counter-finisher combat wel naar behoren werkt, brengt het euforische gevoelens in elke dekzwabber naar boven.

Parcours is en blijft ook hit or miss, al heeft de Assassin’s Creed op dat vlak in de loop der jaren de nodige sprongen voorwaarts gemaakt. Wie sinds de originele Black Flag geen Assassin’s Creed meer heeft aangeraakt zal ongetwijfeld een veel beter gevoel overhouden aan de nieuw verworven souplesse die Edward overhoudt aan het geavanceerde, dynamische parcours systeem. Wie daarentegen met de franchise is meegegroeid, gaat ook in Black Flag Resynced mogelijk frustraties tegemoet die we in voorgaande iteraties ook al zijn tegengekomen. Vooral wanneer precisie een pré is en tijd schaars - bijvoorbeeld tijdens het najagen van shanty bladmuziek - lijkt de game soms te lijden aan keuzestress wanneer het de logische vervolgstap moet bepalen. Waarom Edward verkiest om de ene kant op te springen terwijl het zinvoller leek om juist de andere kant op te gaan, was me soms echt een raadsel. Het lijkt inherent verbonden aan de hoeveelheid vrijheid die de moderne Assassin's Creed games ons geeft, alsook in de diepgewortelde overtuigingen ervan. Geen 'orde en doel' in de vorm van een uitgestippelde route zoals de Templar Order het nastreeft, maar de 'vrije wil' waar de Assassin Brotherhood zich eeuwenlang hard voor maakte. Maar goed, wellicht heeft dat meer met mijn immer ouder wordende knuisten te maken. Dat acht ik ook zeer aannemelijk.

Voorlopig oordeel van Patrick Meurs

Hoewel ik het nu al aandurf om - gebaseerd op drie uur hands-on ervaring - voorzichtig optimistisch te zijn, moet ik ook bekennen dat mijn speelsessie me met net zo veel vragen als antwoorden heeft achtergelaten. De vraag die Ubisoft Singapore zonder twijfel heeft beantwoord, is voor de hoofdmoot de meest belangrijke: Is Black Flag Resynced meer dan een cheap high-res reskin? Het antwoord daarop is een volmondig 'ja'. Het is overduidelijk dat de veranderingen in zowel de graphics als in het framework voor een next-gen ervaring zorgen die verder gaat dan een nieuw laagje vernis.

Dat de gameplay comfortabel tussen het old-school en het recentere RPG-georiënteerd in dobbert is ook een verademing. Combat, stealth en parcours is een stuk minder clunky dan 'vroeger' en de keuze om ver weg te blijven van level-based weapon mastery is er een die ik absoluut zal bejubelen in menig shanty, al valt dat misschien niet te zeggen van de chaotische scenario's die juist die soepele nieuwe controls en combat controls belemmeren. Het zijn facetten die de meeste van ons inmiddels voor lief hebben genomen - zeker de OG fanbase - maar ook degene die soms de rem op de immersie zetten.

Desalniettemin laat ik me op 9 juli graag hersynchroniseren met Edward Kenway en zijn Jackdaw crew, al is het maar om te zien wat Edwards Rift sequenties en de Jackdaws nieuwe aanwas voor verhalen met zich meebrengen. Daar heb ik namelijk maar een klein hapje van mogen proeven, amper genoeg om me een goed beeld te geven van de extra content die Black Flag Resynced belooft te presenteren. Nog zeven weken voordat die 'black vlek' opgevuld gaat worden met nieuwe herinneringen...