Ranked: Alle mainline The Legend of Zelda-games op een rijtje

Al veertig jaar neemt The Legend of Zelda ons mee op onvergetelijke avonturen door Hyrule en ver daarbuiten. Met de aankomende remake van Ocarina of Time vonden Claudia en Jolien het hoog tijd om alle Zelda-games eens op een rijtje te zetten. Van tijdloze klassiekers tot Nintendo's meest twijfelachtige experimenten. Dat leverde de nodige discussies, nostalgische herinneringen en controversiële keuzes op. Welke Zelda-game verdient de felbegeerde eerste plek? En welke avonturen hadden we liever achter ons gelaten? Dat lees je hier in de Ranked van The Legend of Zelda!

D Tier - Meme tier

22. Zelda's Adventure
Ah, de Philips CD-i-games. Een hoofdstuk uit de geschiedenis van Nintendo dat de Japanse gamegigant waarschijnlijk liever vergeet. Nadat een samenwerking met Philips op niets uitliep, mocht Philips enkele Nintendo-personages gebruiken. Het resultaat? Drie beruchte Zelda-games, waarvan Zelda's Adventure het dieptepunt is. Op papier klinkt het nog aardig: prinses Zelda krijgt de hoofdrol in een traditioneel avontuur vanuit bovenaanzicht. Maar de fotografische achtergronden en live-actiontussenfilmpjes lijken rechtstreeks uit een goedkope fantasyfilm te komen. Tel daar de trage besturing, frustrerende gevechten en ellenlange laadtijden bij op en je hebt een avontuur dat vooral je geduld op de proef stelt. Het ergste? De game mist zelfs de legendarische meme-status van zijn twee CD-i-broertjes. Daarmee eindigt Zelda's Adventure onderaan onze ranking.

21. Zelda: The Wand of Gamelon
Wie denkt dat Echoes of Wisdom de eerste Zelda-game was met de prinses in de hoofdrol, heeft duidelijk nog nooit van Zelda: The Wand of Gamelon gehoord. In deze CD-i-game uit 1993 gaat Zelda op zoek naar haar verdwenen vader en Link. Een prima uitgangspunt, maar de stroef aanvoelende besturing, frustrerende gevechten en onduidelijke levels gooien roet in het eten. Gelukkig heeft The Wand of Gamelon ons wel iets onvergetelijks gegeven: de bizarre geanimeerde tussenfilmpjes. Met hun houterige animaties, overdreven gezichtsuitdrukkingen en hilarische dialogen werden ze een goudmijn voor internetmemes. Vooral koning Harkinian is inmiddels legendarisch. Als Zelda-game schiet het avontuur flink tekort, maar als onbedoelde komedie is het bijna goud waard.

20. Link: The Faces of Evil
"Gee, it sure is boring around here." Met deze legendarische woorden begint misschien wel een van de meest bizarre avonturen die Link ooit heeft meegemaakt. Vergeet de zwijgzame held die we kennen uit de reguliere Zelda-games. In Link: The Faces of Evil heeft onze held plotseling een stem, een bijzonder grote mond en gezichtsuitdrukkingen waar je spontaan nachtmerries van krijgt. In deze CD-i-game reist Link naar het eiland Koridai om Ganon te verslaan. Net als The Wand of Gamelon is het een sidescrolling avontuur dat vooral uitblinkt in onhandige besturing, frustrerende gevechten en twijfelachtig leveldesign. Maar laten we eerlijk zijn, niemand herinnert zich The Faces of Evil vanwege zijn fantastische gameplay.

Nee, deze game is vooral legendarisch geworden dankzij zijn geanimeerde tussenfilmpjes. Van de iconische uitspraak "My boy!" tot de inmiddels wereldberoemde winkelier Morshu, vrijwel iedere scène lijkt gemaakt om jaren later in een YouTube Poop te belanden. Als Zelda-game is het een regelrechte ramp, maar als bron van memes is The Faces of Evil bijna ongeëvenaard. Daarmee verdient hij de hoogste positie binnen onze D-tier.

C Tier - Wanneer Nintendo iets nieuws probeerde te doen (and it backfired)

19. Zelda II: The Adventure of Link
Zelda II is waarschijnlijk voor iedereen de minst Zelda-achtige Zelda-game uit deze lijst. Nintendo maakte van Zelda een actie-RPG met zijwaarts scrollende gevechten, exp en levels die je kunt verkrijgen. Het is eigenlijk wel leuk om te zien hoe Nintendo al vroeg met verschillende Zelda-formules experimenteerde. In plaats van de gebruikelijke top-down gameplay krijg je een wereldkaart waarop je Link verplaatst, met gevechten en dorpen die naar een zijaanzicht overschakelen. Je verzamelt ervaringspunten en leert nieuwe vaardigheden. Daardoor lijkt The Adventure of Link veel meer op een traditionele actie-RPG dan op de rest van de reeks.

Maar als je gewoon een Zelda-game wilt spelen, kan The Adventure of Link behoorlijk hard zijn. Vijanden slaan hard terug, de wereld is lastig te begrijpen en de combat voelt soms enorm oneerlijk. Ik kan waarderen dat Nintendo, na het succes van The Legend of Zelda, niet simpelweg dezelfde game nog eens maakte. Maar de moeilijkheid voelt ook niet altijd eerlijk. Je kunt veel schade oplopen en moet soms een flink stuk opnieuw spelen wanneer je het loodje legt. Ook mis ik hier de vrijheid om een dungeon op mijn eigen tempo te verkennen zonder voortdurend bang te zijn om voortgang kwijt te raken. Ik vind het een interessant hoofdstuk in de geschiedenis van Zelda, maar als ik zin heb in een Zelda-avontuur, kies ik liever een van de vele andere goede games uit de reeks.

18. Triforce Heroes
Wat krijg je als je drie Links, een koninkrijk dat geobsedeerd is door mode en een vervloekte prinses bij elkaar gooit? The Legend of Zelda: Tri Force Heroes voor de 3DS. In plaats van Hyrule te redden, moeten de helden prinses Styla bevrijden van een vloek die haar opzadelt met een foeilelijke outfit. Ja, dat is echt het verhaal.

Nintendo zette volledig in op samenwerking tussen drie spelers, maar daarmee ging de singleplayerervaring verloren. Wie alleen speelt, moet voortdurend wisselen tussen Link en twee Doppels, die uit zichzelf niets uitvoeren. Zelfs eenvoudige puzzels worden daardoor omslachtig. Ook de losse levels missen het vertrouwde ontdekkingsgevoel. Nu de onlinefuncties van de 3DS zijn verdwenen, ben je voor multiplayer bovendien aangewezen op twee vrienden met een eigen 3DS. Een creatief experiment dat vooral door zijn uitvoering tegenvalt.

17. Four Swords Adventures
Vier Links zijn natuurlijk beter dan drie, toch? Four Swords Adventures bouwde op de GameCube voort op het multiplayerconcept van Four Swords. Link wordt opgesplitst in vier helden die moeten samenwerken om Hyrule te redden. Puzzels oplossen en vijanden verslaan gaat daarbij hand in hand met elkaar dwarszitten om zoveel mogelijk Force Gems te verzamelen. De kleurrijke pixelart in de stijl van A Link to the Past maakt het plaatje compleet.

Het probleem zat vooral in de uitvoering. Voor multiplayer had iedere speler een Game Boy Advance én een verbindingskabel nodig. Een nogal dure constructie om gezellig met vrienden Hyrule te redden. Gelukkig kon je de vier Links ook alleen besturen door ze in verschillende formaties te plaatsen. Dat maakt Four Swords Adventures toegankelijker dan Tri Force Heroes. Het blijft een avontuur met losse levels in plaats van een grote wereld, maar het multiplayerexperiment heeft hier net wat meer om het lijf.

16. Oracle of Ages/Seasons
Twee games die samen één groot avontuur vormen. Het idee is op zich niet gek. Je kunt beide games afzonderlijk van elkaar spelen en met codes extra content tussen de games vrijspelen. Dat was behoorlijk ambitieus. De twee games gebruiken ook verschillende krachten om de wereld te veranderen. In Oracle of Ages reis je tussen het verleden en het heden. Je acties in het verleden kunnen gevolgen hebben voor de wereld die je later bezoekt. In Oracle of Seasons verander je de seizoenen, waardoor gebieden en routes veranderen. Het zijn twee manieren om met dezelfde basisgedachte te spelen. Daardoor voelen de games verwant aan elkaar, maar hebben ze toch elk een eigen identiteit.

Toch voelen deze beide games voor mij minder geslaagd dan andere 2D Zelda-games. De structuur kan soms wat gefragmenteerd aanvoelen en de beperkingen van de Game Boy Color zijn merkbaar. Het idee achter dit soort tweelinggames was natuurlijk niets nieuws in het Game Boy-tijdperk. Twee avonturen die elkaar aanvullen, geven je een reden om ze allebei te spelen. Toch voelt het geheel wat minder samenhangend dan de andere Zelda-games. Het is alsof Nintendo twee goede ideeën had en besloot die apart uit te werken, in plaats van één avontuur te maken dat beide systemen volledig benut. Dat is geen ramp, maar het feit dat je dus eigenlijk twee games moet kopen en spelen om de volledige ervaring te kunnen krijgen, houdt deze games voor mij uit de hogere tiers.

15. Link’s Awakening
Link's Awakening is een vreemde game. Link wordt wakker op een eiland dat niet eens Hyrule is en moet een gigantische vis wakker maken. De game heeft een bijzondere sfeer en zit vol vreemde personages. De setting past goed bij de Game Boy en ook de dungeons in deze game zijn sterk. Koholint Island heeft een heel eigen karakter. Je ontmoet personages die soms ronduit vreemd zijn. Ook de verwijzingen naar andere Nintendo-games geven het avontuur een speels randje. Het eiland voelt daardoor echt als een plek met eigen regels en een eigen verhaal. Naarmate je verder komt, krijgt het verhaal een melancholische kant die goed past bij de afgezonderde wereld. Dat maakt de game anders dan een avontuur waarin je simpelweg een prinses redt en een slechterik verslaat.

Mijn probleem zit vooral in de technische beperkingen van de originele versie. De Game Boy had weinig schermruimte, waardoor navigeren soms onhandig wordt. De remake maakt veel goed, maar het blijft hoe dan ook een van de vreemdere Zelda-avonturen. De sfeer maakt hierin wel veel goed, zelfs wanneer de beperkingen van de oorspronkelijke hardware merkbaar zijn. Ik waardeer het experiment, maar voor mij zijn er andere 2D Zelda-games die de formule beter uitvoeren.

B Tier - Goede games, slechte controls

14. Skyward Sword
Ah, The Legend of Zelda: Skyward Sword, de game waarmee het volgens de officiële tijdlijn allemaal begon. Het avontuur vertelt hoe de Master Sword ontstond en introduceerde onvergetelijke personages als Fi, Groose en de behoorlijk creepy Ghirahim. De band tussen Link en Zelda, de humor en de dungeons behoren tot de hoogtepunten van de franchise. Vooral de Ancient Cistern en eindbaas Koloktos zijn fantastisch.

Helaas verscheen Skyward Sword tijdens het Wii-tijdperk, waarin Nintendo alles rondom motioncontrols wilde bouwen. Met de Wii MotionPlus moest je daadwerkelijk met je arm zwaaien om aan te vallen. Leuk als gimmick, frustrerend wanneer Link niet deed wat je wilde. De Switch-remaster biedt knoppenbesturing, maar zwaardvechten met de rechterstick voelt nog steeds niet ideaal. En dan The Imprisoned. Mijn hemel, wat heb ik een pleurishekel aan dat gedrocht. Alsof één gevecht niet genoeg was, moet je dat ding drie keer opnieuw opsluiten. Alleen al de gedachte aan de Sealed Grounds verpest mijn humeur. Zo jammer, want onder deze ergernissen schuilt een fantastische Zelda-game.

13. Spirit Tracks
Spirit Tracks heeft een van de meest vreemde transportmiddelen in de serie. Daar waar hij normaal gesproken op de rug van Epona door het land rijdt, is in dit deel gekozen voor een andere aanpak. Link rijdt namelijk met een trein door Hyrule. De trein is meer dan een middel om van A naar B te komen. Je moet rekening houden met andere treinen, vijanden en routes. Ook de toren die je samen met Zelda verkent, zorgt voor leuke momenten. Zelda kan Link namelijk helpen door haar geest in Phantom-pantser te laten plaatsnemen. Dat zorgt ervoor dat Link en Zelda samen moeten werken om door de dungeons heen tekomen. De gamereeks die The Legend of Zelda heet, laat je hier dus eindelijk als Zelda spelen.

Helaas blijft de touchscreenbesturing ook in dit tweede Zelda-deel op de DS een struikelblok. Toch vind ik dit een game met meer persoonlijkheid dan zijn reputatie doet vermoeden. Ik vind vooral de band tussen Link en Zelda een sterk punt. Zelda is niet alleen iemand die gered moet worden, maar een echte partner in het avontuur. Toch mis ik de vrijheid om zelf te bepalen hoe ik door de wereld beweeg. De trein houdt je op vaste routes en de besturing kan omslachtig zijn. Ik waardeer de poging om iets nieuws te doen, maar ik zou graag zien dat de sterke ideeën in een game met normale controls waren beland.

12. Phantom Hourglass
Phantom Hourglass probeerde als eerste Zelda naar de Nintendo DS te vertalen en deed dat door flink in te zetten op het touchscreen. Het resultaat is een verrassend leuke game, die helaas flink wordt tegengehouden door de lompe besturing. Link beweegt met de stylus en je tekent zelf routes voor bepaalde acties. De game gebruikt de hardware slim en de dungeons zitten vol leuke ideeën. Ook de manier waarop je de wereldkaart gebruikt, past goed bij de DS en het thema van varen op zee. Je kunt aantekeningen maken, routes uitstippelen en aanwijzingen opschrijven. Uncharted Island, bijvoorbeeld, is een speciaal eiland waar geen kaart van is. Je zult zelf het eiland in kaart moeten brengen door deze te tekenen terwijl je langs de kustlijn en de verschillende herkenningspunten loopt. Het avontuur voelt daardoor ook echt als een poging om de serie aan te passen aan een handheld met een touchscreen.

Maar waarom moet ik Link in hemelsnaam met een stylus besturen? De besturing voelt hierdoor onnodig omslachtig. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het leuk dat Phantom Hourglass iets anders probeert. De game heeft een eigen sfeer en laat zien dat Nintendo niet bang was om met de hardware te experimenteren. Toch wil ik bij een actie-avontuur vooral dat mijn personage doet wat ik verwacht. Als ik een bocht maak of een vijand probeer te raken, wil ik niet bezig zijn met de vraag of ik de stylus wel goed heb bewogen. Deze game was honderd keer beter geweest als je Link gewoon met het D-pad en de knoppen kon besturen voor het lopen en aanvallen, en de puzzels en kaart met de stylus. Voor mij is dit een game met goede ideeën die net te vaak botsen met de manier waarop ik wil spelen.

A Tier - Nu wordt het moeilijk…

11. The Legend of Zelda
De originele The Legend of Zelda is nog steeds indrukwekkend. Nintendo gaf je slechts een zwaard en een blinde kaart. Zoek het verder zelf maar uit. Dat gebrek aan richting was toen een kracht. De wereld zit vol geheimen en het vinden van een nieuwe dungeon of een verborgen geheim voelt echt als ontdekken. De game geeft je weinig informatie over waar je heen moet, maar dat betekent niet dat er geen structuur is. Je vindt items die nieuwe mogelijkheden openen, leert hoe vijanden zich gedragen en ontdekt steeds meer van de kaart. De game verwacht dat je zelf oplet en verbanden legt. Vandaag de dag werkt dat minder goed. Zonder kaart of quests die je een zetje in de juiste richting geven, kun je urenlang doelloos rondlopen. Toch blijft het bijzonder hoeveel vrijheid deze game al op de NES bood. Ik bedoel, hallo, we hebben gewoon in 1986 al een openwereld-game gekregen?!

Ik heb veel respect voor de originele The Legend of Zelda, vooral omdat de game toen al zo veel ruimte liet voor eigen ontdekking. Het non-lineaire karakter van de game, de dungeons, de geheimen die zich achter een valse muur verschuilen, alles was voor die tijd echt enorm tof en de latere Zelda-titels hebben nooit veel van die formule afgeweken. Ik zie deze game vooral als een belangrijk fundament voor de rest van de reeks. Hij heeft niet alle gemakken van zijn opvolgers, maar het is een ijzersterk en iconisch begin van wat uiteindelijk een van de beste gameseries ooit is geworden.

10. The Minish Cap
The Legend of Zelda: The Minish Cap verdient veel meer liefde. Ik ontdekte deze handheldparel dankzij het Ambassador-programma, waarmee Nintendo vroege 3DS-kopers gratis games cadeau deed. Wat begon als een extraatje, werd een van mijn favoriete verrassingen. In plaats van Ganondorf staat Vaati centraal, wiens oorsprongsverhaal hier wordt verteld. Ook ontmoet je Ezlo, de pratende puntmuts met zoveel sarcasme en droge humor dat hij wat mij betreft tot Links leukste sidekicks behoort. De mogelijkheid om Link te laten krimpen tot het formaat van de Minish geeft de wereld bovendien een verrassend nieuw perspectief: alledaagse plekken veranderen ineens in complete gebieden om te verkennen.

Toch houdt het korte avontuur zichzelf op een paar punten tegen. Het inventoriesysteem is onhandig en Kinstone Fusion, waarmee je stenen combineert om geheimen te ontgrendelen, kan door zijn willekeur behoorlijk frustreren. Ondanks die minpunten blijft The Minish Cap een van de charmantste handheld-Zelda's.

9. Echoes of Wisdom
The Legend of Zelda: Echoes of Wisdom geeft prinses Zelda eindelijk de hoofdrol in een Nintendo-hoofddeel. Wanneer Link door een mysterieuze duisternis verdwijnt en Zelda ten onrechte gevangen wordt gezet, begint ze met de hulp van Tri aan haar eigen avontuur.

Met Tri's staf kan Zelda voorwerpen en monsters kopiëren en opnieuw oproepen. Daardoor draait dit avontuur minder om zwaardgevechten en meer om creatief puzzels oplossen. Je kunt voorwerpen opstapelen om nieuwe plekken te bereiken of monsters het vuile werk laten opknappen. Alleen is dat laatste ook een nadeel: tijdens gevechten staat Zelda soms vooral toe te kijken. Haar tijdelijke zwaardvechtersvorm helpt, maar heeft een beperkte energiemeter. Ook het selecteren van de meer dan honderd Echoes blijft omslachtig, zelfs met favorieten. Toch is Echoes of Wisdom een verfrissend experiment dat bewijst dat Zelda prima haar eigen avontuur kan dragen.

8. Tears of the Kingdom
Hoe kan een game die ik in 2023 vijf sterren gaf op plek acht eindigen? Simpel: de Zelda-franchise heeft ontzettend veel sterke delen. Tears of the Kingdom bouwt voort op Breath of the Wild en overtrof zijn voorganger op sommige punten. Vooral het verhaal maakte indruk. De terugkeer van Ganondorf, fantastisch ingesproken door Matthew Mercer, had mij binnen vijftien minuten compleet verkocht.

Toch miste ik soms het gevoel een compleet nieuwe wereld te ontdekken. Hyrule was grotendeels vertrouwd en de Sky Islands en The Depths hadden meer variatie mogen bieden. Vooral de ondergrondse gebieden worden na verloop van tijd eentonig. Ook het activeren van de Sages is tijdens gevechten omslachtig en de beperkte vijandvariatie en verdwenen Sheikah-technologie blijven jammer. Ondanks deze kritiek blijft Tears of the Kingdom voor mij een meesterwerk waarin je honderden uren kunt verdwijnen. Plek acht zegt vooral iets over de geweldige concurrentie.

7. Majora’s Mask
Majora's Mask is een beetje een vreemde eend in de bijt. In plaats van een groot avontuur draait alles om een wereld die over drie dagen wordt vernietigd en ogenschijnlijk kleine, onbenullige klusjes die je voor verschillende mensen moet oplossen. Die tijdlus is nog steeds uniek in Zelda-games. Je leert de routines van personages kennen, ontdekt wanneer je ergens moet zijn en gebruikt maskers om Link in andere vormen te veranderen. Termina is ook een stuk persoonlijker dan veel andere Zelda-werelden. Bijna iedereen heeft een eigen agenda, problemen en gewoontes. Met de juiste informatie kun je mensen helpen, maar soms moet je kiezen wie je wel en niet op tijd kunt bereiken en wanneer je welke NPC dus kunt helpen. Het gaat erom dat je alle routines van NPC's en de wereld leert en goed met de beperkte tijd om leert gaan.

Dat maakt de game ook minder toegankelijk en ook zeker niet geschikt als eerste aanraking met de Zelda-serie. De tijdslimiet kan stress geven en sommige opdrachten zijn soms wat lastig zonder hulp. Toch heeft Majora's Mask een sfeer die geen enkele andere Zelda-game weet te kopiëren. Majora's Mask probeert niet dezelfde ervaring te bieden als haar voorganger Ocarina of Time. Het durft ongemakkelijk te zijn en zware thema's als verdoemenis, verlies, hulpeloosheid, maar ook hoop en herstel slim te gebruiken als onderliggende thema's. Juist daardoor voelt het avontuur zo eigen. Tijdsdruk is alleen altijd een bitch, ongeacht in welke game ze wordt toegepast.

6. Twilight Princess
Na de kleurrijke stijl van The Wind Waker koos The Legend of Zelda: Twilight Princess voor een veel donkerder Hyrule, dat langzaam wordt opgeslokt door de Twilight Realm. Link kan veranderen in een wolf en krijgt hulp van Midna, die uitgroeide tot een van de meest geliefde sidekicks uit de franchise.

Twilight Princess staat bekend om zijn sterke verhaal, uitgebreide dungeons en indrukwekkende eindbazen. Toch zijn er ook kritiekpunten. De introductie komt traag op gang en de gedeeltes waarin Wolf Link Tears of Light moet verzamelen, vallen niet bij iedereen in de smaak. Bovendien biedt zijn wolfvorm minder afwisseling dan de vertrouwde zwaardgevechten. Ondanks deze kanttekeningen heeft Twilight Princess dankzij zijn sfeer en klassieke Zelda-dungeons een bijzondere plek in de franchise verdiend. Een van de avonturen die hoog op mijn lijst staan om eindelijk zelf te ontdekken.

5. A Link to the Past
A Link to the Past is de blauwdruk voor een groot deel van wat Zelda zou worden. De Dark World, verborgen items, dungeons en een grote overworld waar je steeds weer naar terugkeert, vormen samen een pakket dat de standaard zou worden van de vele Zelda-games die volgden. De game heeft een fijne balans tussen ontdekken en puzzelen, iets waar de serie nu ook bekend om staat. Vooral de overgang tussen de Light World en Dark World blijft sterk.

Wat de game zo goed maakt, is hoe die twee werelden elkaar aanvullen. Een plek die in de ene wereld onbereikbaar lijkt, kan in de andere wereld een doorgang bieden. Daardoor leer je de kaart niet alleen uit je hoofd, maar denk je ook na over de relatie tussen beide versies. De items die je vindt, geven je toegang tot nieuwe gebieden en zorgen ervoor dat je eerdere locaties met andere ogen bekijkt. Het is een eenvoudige structuur die ook vandaag de dag nog goed werkt. Het avontuur heeft een duidelijk doel, maar geeft je genoeg vrijheid om zelf geheimen te vinden. Het nadeel is vooral de leeftijd. De besturing voelt minder soepel dan in moderne Zelda-games en sommige geheimen zijn nogal goed verstopt. Toch is dit een klassieker met een reden. De basis is zo sterk dat de game zelfs met zijn leeftijd goed overeind blijft.

S Tier - Onmogelijke keuzes

4. A Link Between Worlds
A Link Between Worlds voelt als de Pokémon Emerald van Zelda-games als A Link to the Past Pokémon Ruby en Sapphire zou zijn. Volg je het nog? Deze game gebruikt de wereld van A Link to the Past als basis, maar maakt daar iets moderns en eigens van. Snap je? Zoals Pokémon Emerald dat met Ruby en Sapphire deed. Het idee dat Link in een schildering kan veranderen is simpel, maar briljant. Je kunt muren gebruiken om door de wereld te bewegen. De kracht van die schilderijvorm zit in de manier waarop Nintendo er puzzels mee bouwt. In combinatie met de twee werelden levert dat situaties op waarin je anders naar de omgeving moet kijken. Het systeem is extreem slim geïntegreerd in het leveldesign en de bekende Zelda-puzzels waar we inmiddels zoveel van zijn gaan houden.

Wat ik daarnaast zo goed vind aan A Link Between Worlds, is dat de game me niet dwingt om eerst een lange reeks opdrachten af te werken voordat ik echt op avontuur mag. Ik kan mijn eigen route kiezen en word beloond voor het uitproberen van andere oplossingen. Je krijgt hier veel meer vrijheid in de volgorde van je dungeons. Het huren en kopen van items zorgt ervoor dat je zelf bepaalt hoe je speelt en waar je als eerste naartoe gaat. Voor mij is dit het bewijs dat je een oude formule niet hoeft af te breken om haar te vernieuwen. Dat, en de geniale woordgrap tussen de twee werelden Hyrule en Lorule. Ja, mijn humor is kapot.

3. The Wind Waker
The Wind Waker heeft voor mij een speciaal plekje in mijn hart. Het was namelijk de game die mij voor het eerst kennis liet maken met de franchise, hoewel het eerlijk gezegd geen geweldige eerste ervaring was. Mijn zus en ik speelden de game samen, als in: zij speelde en ik keek over haar schouder mee. Totdat we voor het eerst de Forsaken Fortress bezochten en ik compleet getraumatiseerd raakte door de Bokoblins en Moblins die daar rondliepen. Daarna durfde ik de game jarenlang niet meer aan te raken. Pas jaren later pakte ik The Wind Waker zelf weer op en ontdekte ik wat voor magisch avontuur er eigenlijk achter die angstaanjagende eerste kennismaking schuilging.

Wat The Wind Waker voor mij zo bijzonder maakt, is dat Link hier veel menselijker aanvoelt dan in voorgaande delen. Waar hij voorheen voornamelijk de held was die Hyrule moest redden, heeft hij nu een oma en een zusje, Aryll, die een belangrijke rol spelen in zijn avontuur. Vooral de ontvoering van Aryll geeft Link meteen een persoonlijk doel. Hij gaat niet op avontuur omdat hij voorbestemd is om de wereld te redden, maar omdat hij zijn zusje terug wil vinden. Daarnaast introduceerde The Wind Waker iconische personages als Tetra, Medli en natuurlijk de snoezige Koroks. Tel daar de kleurrijke celshaded artstijl, het verkennen van de uitgestrekte zee en de verschillende eilanden bij op en je hebt een Zelda-game met een unieke identiteit. Het verhaal en de gameplay zijn voor mij, op die ellenlange zoektocht naar de Triforce-stukken na, nagenoeg perfect. The Wind Waker is dan ook niet alleen een van mijn favoriete Zelda-games, maar een van mijn favoriete games aller tijden.

2. Ocarina of Time
Oef, waarschijnlijk worden we in de comments vermoord omdat deze game niet op nummer één staat. En eerlijk? Ik snap dat ergens ook wel. Maar iemand (Claudia) staat erop dat de game hierna die eerste plek nóg meer verdient. Dat neemt natuurlijk niet weg dat The Legend of Zelda: Ocarina of Time een absoluut icoon is en niet voor niets vandaag de dag nog zo geliefd is. Ocarina of Time luidde in 1998 het 3D-tijdperk van de franchise in en legde daarmee de basis voor veel Zelda-games die daarna verschenen. Het introduceerde gameplaymechanieken die tegenwoordig vanzelfsprekend voelen, zoals het vastzetten van vijanden tijdens gevechten, en vertelde een verhaal waarin tijdreizen een belangrijke rol speelde. De gebeurtenissen uit deze game zouden uiteindelijk zelfs zorgen voor de verschillende vertakkingen in de officiële Zelda-tijdlijn, waar fans vandaag de dag nog steeds hoofdpijn van krijgen.

Voor mij is Ocarina of Time het ultieme voorbeeld van hoe een Zelda-game in elkaar moet zitten. Unieke eindbazen, memorabele personages, een soundtrack die je na één keer horen niet meer uit je hoofd krijgt en dungeons die, op één na (if you know, you know), allemaal tot de absolute top behoren. Vooral de manier waarop de wereld verandert wanneer je tussen jonge en volwassen Link wisselt, maakt het avontuur bijzonder. Het geeft je het gevoel dat je daadwerkelijk invloed hebt op Hyrule en laat zien hoe groot de gevolgen van Ganondorfs macht zijn. Het zegt eigenlijk genoeg dat Ocarina of Time bijna drie decennia na de oorspronkelijke release nog steeds met een score van 99 bovenaan de lijst van best beoordeelde games op Metacritic staat. Deze game werd de maatstaf waarmee vrijwel iedere nieuwe Zelda-game werd vergeleken en heeft een onuitwisbare indruk op de game-industrie achtergelaten. Misschien staat hij bij ons dan niet op nummer één, maar dat maakt zijn nalatenschap er niet minder om. Ik kan in ieder geval niet wachten om deze klassieker op 5 november opnieuw te beleven op de Nintendo Switch 2.

1. Breath of the Wild
Ok, ik weet wat je zult denken wanneer je deze titel op nummer één ziet staan, maar voordat je me gaat vuren in de comments, hear me out ok? Breath of the Wild veranderde mijn beeld van wat een Zelda-game kon zijn. Nintendo gooide de klassieke structuur overboord en gaf Hyrule volledig aan de speler. Een compleet open wereld zonder vaste route, geen reeks aan opeenvolgende quests en geen verplicht afgebakend pad naar de eindbaas. Je kunt vanaf het begin naar Ganon lopen en hem slaan met een tak, hoe fantastisch is dat? Het sterkste punt is echter de wereld zelf. Bijna alles heeft een functie en kun je gebruiken alsof heel Hyrule één grote puzzel is. Je kunt een boom omhakken, een rots rollen, vuur maken, metaal gebruiken tijdens onweer en op allerlei creatieve manieren vijanden aanpakken.

De keerzijde is dat de traditionele Zelda-dungeons hier nauwelijks aanwezig zijn. De Divine Beasts zijn wellicht niet zo imposant als de grote tempels uit eerdere games, maar ze passen samen met de Shrines perfect in een moderne Zelda-game. Het feit dat alles hier optioneel en in elke willekeurige volgorde te doen is, past ook perfect bij de franchise. Wat mij betreft is Breath of the Wild dan ook de meest logische evolutie van wat een Zelda-game kan zijn en de meest perfecte iteratie van een moderne, hedendaagse Zelda.

Alle mainline The Legend of Zelda-games ranked

Vele dungeons zijn geëxploreerd, diverse potjes zijn gebroken en prinses Zelda is meermaals gered uit de klauwen van Ganon. Voor het complete overzicht vind je hieronder alle The Legend of Zelda-games op een rijtje:

S

The Legend of Zelda: Breath of the WildThe Legend of Zelda: Ocarina of TimeThe Legend of Zelda: The Wind WakerThe Legend of Zelda: A Link Between Worlds

A

The Legend of Zelda: A Link to the PastThe Legend of Zelda: Twilight PrincessThe Legend of Zelda: Majora's MaskThe Legend of Zelda: Tears of the KingdomThe Legend of Zelda: Echoes of WisdomThe Legend of Zelda: Minish CapThe Legend of Zelda

B

The Legend of Zelda: Phantom HourglassThe Legend of Zelda: Spirit TracksThe Legend of Zelda: Skyward Sword

C

The Legend of Zelda: Link's AwakeningThe Legend of Zelda: Oracle of AgesThe Legend of Zelda: Four Swords AdventuresThe Legend of Zelda: Tri Force HeroesZelda II: The Adventure of Link

D

Link: The Faces of EvilZelda: The Wand of GamelonZelda's Adventure

En daarmee zijn we aan het einde gekomen van onze Zelda-ranking! Natuurlijk weten we dat niet iedereen het met onze keuzes eens zal zijn, maar dat is juist het leuke aan een franchise met zoveel geweldige games. Nu zijn we vooral benieuwd naar jullie mening. Welke Zelda-game verdient volgens jou de eerste plek en welke titel hebben wij veel te hoog of juist te laag geplaatst? Laat het ons weten in de reacties!