Opinion: Hoe Tri Force Heroes me Zelda leerde waarderen

Pizzaliefhebbers die de korst niet opeten, zijn psychopaten. Hoe kun je beweren dat je dol bent op het iconische Italiaanse hoogstandje als je het deeg - de basis van dat hele godvergeten ding - niet naar binnen werkt? En toch was ik jarenlang net zo’n maniak als het ging om Nintendo-games. Ik had interesse in het gros van de populairste Nintendo-series. Maar Zelda? Die liet ik lekker links liggen. En als ik ze speelde, kwam ik er nooit lekker in. Althans, tot ik een obscure, op zijn best middelmatige, multiplayerspin-off in de serie speelde. Dit is hoe The Legend of Zelda: Tri Force Heroes me de Zelda-franchise leerde waarderen.

Gemiste link

The Legend of Zelda is en blijft een van de meest iconische gamingfranchises aller tijden. De serie wist al vanaf haar conceptie veertig jaar geleden hoge ogen te gooien. En ook in de jaren twintig van de 21e eeuw vliegen de vijfsterrenscores je om de oren, waaronder in onze eigen Ocarina of Time-review op Switch 2. Zelda heeft voorgoed haar stempel gedrukt op het gaminglandschap. Niemand kan om de impact van de franchise heen. En toch wist de Zelda-serie mij jarenlang niet te pakken.

Dat lag niet aan een gebrek aan interesse. In mijn tienerjaren onderging ik mijn Zelda-vuurdoop. Ik speelde bijvoorbeeld Link’s Awakening, Wind Waker en A Link Between Worlds. Sommige speelde ik langer dan andere. Maar de eindstand was altijd hetzelfde. Op een gegeven moment raakte ik de weg kwijt, ging een puzzel mijn pet te boven of verloor ik simpelweg interesse. Het kostte me maar liefst twee jaar om Breath of the Wild uit te spelen. Ik genoot onwijs van Links openwereldavontuur, maar waardeerde die game meer om de bevredigende wereldverkenning dan om het puzzelontwerp.

Zelfs dé Zelda-game wist mijn mening niet te veranderen. Onder het mom van ‘je moet hem een keer gespeeld hebben’ slingerde ik in 2022 voor het eerst The Legend of Zelda: Ocarina of Time 3D aan. Ik heb mezelf destijds moeten forceren om die game uit te spelen. Iets in het puzzelontwerp dat ik destijds nog niet kon plaatsen, liet me herhaaldelijk in verwarring achter. Na een vijftal pogingen met de franchise was ik klaar om de Zelda-serie voorgoed af te schrijven. Totdat een obscure spin-off onverwachts mijn mening voorgoed wist bij te stellen.

De een zijn dood…

4 oktober 2023. Nintendo kondigt aan dat online communicatie op de 3DS en Wii U in april 2024 wordt stopgezet. Direct gaan mijn gedachten naar twee games: The Legend of Zelda: Tri Force Heroes en Metroid Prime: Federation Force. Dit is mijn laatste reële kans om deze co-opgames te spelen zoals ze bedoeld zijn. Dezelfde dag doe ik een oproep op social media om een driekoppige squad op te trommelen. Dat slaagt binnen een uur. Een kleine twee maanden later starten we de eerste van vele speelsessies. En zo geef ik de Zelda-serie toch spontaan weer een kans.

Onbedoeld kies ik een merkwaardige game om mee terug te keren. Weinig Zelda-fans zien Tri Force Heroes immers als hét vehikel om hernieuwde waardering voor de franchise te kweken. Je hebt namelijk drie man en intensieve communicatie nodig om het co-opavontuur fatsoenlijk te spelen. Daarnaast zetten de reviews van The Legend of Zelda: Tri Force Heroes destijds de wereld niet in vuur en vlam. Ook het verhaal was niet bepaald iets om over naar huis te schrijven. Maar aangezien dit onze laatste kans is, gaan we met goede moed het avontuur met elkaar aan.

Bij aanvang van onze queeste om de vloek die over prinses Styla van het Hytopia-koninkrijk is uitgesproken op te heffen, loop ik inderdaad tegen dezelfde obstakels aan. Ik begrijp de puzzels niet en ijsbeer doelloos door de lineaire levels. En dat terwijl mijn medespelers, twee doorgewinterde Zelda-veteranen, binnen een mum van tijd korte metten maken met alle hindernissen op hun pad. Zij vertellen mij herhaaldelijk wat ik kan proberen. Mijn aanpak blijkt telkens de verkeerde. In eerste instantie baal ik van mijn incompetentie. Maar we blijven doorspelen. Mijn medespelers blijven me coachen. En op een gegeven moment verandert er iets.

De perfecte gebruiksaanwijzing

Ik had het in de eerste uurtjes van de game nog niet door. Misschien was ik te afgeleid door het merkwaardige verhaal over mode dat Tri Force Heroes je voorschotelt. Of het feit dat Link in deze game een jurk kan dragen. Wellicht waren alle medespelers net zo afgeleid. Want nog nooit heb ik iemand met de volste overtuiging horen zeggen dat The Legend of Zelda: Tri Force Heroes de perfecte tutorial is voor nieuwe Zelda-spelers. Dus laat mij hierbij de eerste zijn.

En wat mij betreft is dat helemaal niet zo’n vreemde uitspraak. De levels in Tri Force Heroes zijn namelijk besloten, lineaire speeltuinen die je op beperkte schaal de fijne kneepjes van het klassieke Zelda-kerkerontwerp bijbrengen. Jij en je medespelers ontvangen steeds drie voorwerpen; de typische ‘dungeon items’ uit de traditionele games. Je observeert de omgeving en ziet een obstakel op je pad. Daarna ontdek je samen met je medespelers hoe jullie dat obstakel kunnen overwinnen met de voorwerpen die jullie hebben. En ten slotte komt het “aha!”-moment, dat gepaard gaat met dat heerlijke, euforische gevoel.

De levels in Tri Force Heroes zijn lineair. De mogelijkheden zijn beperkt. Dat stuurt je al in het vinden van de juiste oplossing. Maar het belangrijkste: je werkt continu samen. Je medespelers nemen je mee in hun manier van denken. En zo word je als nieuwkomer langzaamaan getraind in het ontwikkelen van je “Zelda-mindset”. Een gedachtegoed dat ik na het spelen van vijf verschillende titels nog niet had ontwikkeld, maar dat nu opeens overduidelijk was.

Gooi dat referentiekader bij het grofvuil

Waar de sleutel voor mij lag? Deels in het herkennen van de typische Zelda-clichés, zoals het verslaan van alle vijanden of het aansteken van alle fakkels. Maar bovenal zat mijn referentiekader me in de weg. Ik probeerde me steeds in de ontwikkelaars te verplaatsen. Te begrijpen wat die mannen in pakken aan de andere kant van de wereld van me verwachtten. Maar daardoor dacht ik binnen bestaande kaders. En dat is niet hoe Zelda werkt.

Weinig gamefranchises zijn zo creatief, zo ingenieus als The Legend of Zelda. Deze serie draait om nieuwsgierigheid. Experimenteren. En bovenal: het loslaten van conventies. Het origineel op de NES liet in 1986 al direct je handje los en stuurde je op ontdekkingstocht in een wijde wereld. Ocarina of Time liet je pijlen door een vlam te schieten om andere objecten in de hens te steken, wat ongekend was voor die tijd. Phantom Hourglass had een puzzel waarbij je de DS fysiek moest dichtklappen. En de elementaire en fysicasystemen in games als Breath of the Wild en Tears of the Kingdom bieden zoveel mogelijkheden dat er nog steeds iedere maand nieuwe trucjes worden ontdekt. Hyrule ligt voor je open. Maar je moet het zelf ontdekken.

En het was die filosofie die voor mij pas aan het licht kwam toen ik mijn medespelers in Tri Force Heroes steeds out-of-the-box oplossingen zag bedenken. En verdraaid, ze werkten ook nog. Zo wisten we een maand voor de stopzetting van de online communicatie op de 3DS de game uit te spelen. Met meer begrip van de Zelda-franchise op zak startte ik een aantal dagen later Tears of the Kingdom. En waar eerdere Zelda-games me deden denken dat ik een volslagen idioot was, voelde ik me door deze game voor het eerst geniaal. Honderd uur vlogen voorbij. Tears of the Kingdom belandde in mijn top vijf games aller tijden. Een nieuwe Zelda-fan was geboren. En dat allemaal dankzij Tri Force Heroes.

Inmiddels, twee jaar na mijn Tri Force Heroes-avontuur, heb ik de aftiteling van negen verschillende Zelda-games gezien. Mijn grijze massa is volledig aangepast aan de Zelda-denkwijze. Mijn belemmerende referentiekader ligt bij het grofvuil. En het belangrijkste? De hele Nintendo-pizza gaat op. Korst, kruimels, hagelslag en al. Eet smakelijk!