The Legend of Zelda: Ocarina of Time Remake review - Nostalgie in optima forma

Zeer zelden heeft een game op mij zoveel impact gemaakt als The Legend of Zelda: Ocarina of Time. Toen ik nog een kleine knul was, was het na Super Mario 64 een van de eerste 3D-games waarmee ik in aanraking kwam. Op slag werd ik verliefd op de sfeer die de game uitademde. Ik doorkruiste Hyrule talloze malen en bezocht tot in den treure iedere uithoek die het koninkrijk te bieden had. Het is nog altijd een warme herinnering die ik koester. Ook is het deels de reden dat mijn gaminghobby zodanig uit de hand is gelopen dat jij nu naar deze review aan het koekeloeren bent. Ik ben van mening dat je dat soort fijne jeugdervaringen vooral moet laten voor wat ze zijn, maar Nintendo dacht daar klaarblijkelijk toch anders over. Op 9 juni 2026 werd de eerste teaser van de Ocarina of Time Remake gedeeld. Hoewel ik er normaal gesproken niet zo'n voorstander van ben, stonden mijn nekharen toch recht overeind en liep er een rilling over mijn rug. Dat ik die game destijds tof vond, wist ik wel, maar dat hij me na bijna 28 jaar nog zo kon raken, verraste me toch enigszins. En nu, na een reis door de tijd, mocht ik opnieuw Hyrule betreden. Even voelde ik me weer die kleine knul van toen.

Back to the future

Normaal gesproken kun je mij beter niet wekken als ik lekker lig te tukken, maar sommigen hebben er kennelijk schijt aan. Terwijl ik lekker lig weg te dommelen in mijn boomhut te midden in Kokiri Forest snelt een klein wezentje zich met gepaste spoed richting mijn vertrek. Hoewel ik het liefst door had geslapen kon ik dat schelle stemmetje niet negeren. Of ik even mee wil komen, want er is een bejaarde boom die mij dringend wil spreken over iets. Hoezo ik? Met gepaste tegenzin stap ik mijn bed uit, al is het maar om ervoor te zorgen dat het geschreeuw van die fee stopt. Niet wetende - of eigenlijk wel, want het is een remake - dat het een begin zou betekenen van een groots avontuur in het koninkrijk van Hyrule.

Klinkt bovenstaande je een beetje bekend in de oren? Dan is de kans enorm groot dat je ooit in je leven The Legend of Zelda: Ocarina of Time hebt gespeeld. Objectief gezien een van de beste games die ooit is gemaakt. Je moet dan wel ballen van staal hebben om je te wagen aan een remake. Waarom zou je ook? De originele game is al ontzettend tof en hoewel de jaren tellen zijn er nog steeds mensen die het vandaag de dag met plezier spelen. Toch besloot Nintendo het te doen en mocht ik mij de afgelopen tijd door een hernieuwd Hyrule manoeuvreren. Dan doel ik vooral op het grafische aspect, want vrijwel alles wat je uit het origineel kent, is met uiterste zorgvuldigheid gebruikt om in dit nieuwe jasje te gieten.

Tenminste, bijna alles. Inmiddels zijn er 28 jaren verstreken sinds het origineel op de Nintendo 64 verscheen. In die tijd heeft de techniek natuurlijk niet stilgestaan. Aan alles is te zien dat Nintendo ons met deze remake van The Legend of Zelda: Ocarina of Time een game wil presenteren die helemaal bij deze tijd past, maar zonder daarbij afbreuk te doen aan het nostalgische gevoel dat veel gamers bij deze game hebben. Zelf kunnen springen, dashen en gyro-aimen zijn van die subtiele toevoegingen die ervoor zorgen dat de game aanvoelt als een moderne titel. Het voelt alsof het er eigenlijk altijd al in heeft gezeten, maar stiekem weten we allemaal dat dat niet het geval is.

Hyrule door een nieuwe bril

Als er iets van kritiek was na de aankondiging van The Legend of Zelda: Ocarina of Time Remake, dan had dat veelal te maken met het design van Link. Nintendo heeft ervoor gekozen om de kenmerkende outfit van Link met veel meer detail aan te kleden. Iets dat ik overigens wel kan waarderen. Het kenmerkende groene tuniekje van weleer heeft plaatsgemaakt voor een kledingstuk dat daadwerkelijk geweven lijkt en zo afkomstig zou kunnen zijn van een volk dat diep in een woud leeft. Je krijgt bijna de neiging om met je hand over het scherm te vegen in de hoop de structuur van de kleding te kunnen voelen. Ieder zijn meug, maar ik heb mij er totaal niet aan gestoord.

Toch begrijp ik de kritiek op het uiterlijk van Link zelf wel, want hoewel deze remake de nodige mooie beelden op je Nintendo Switch 2 weet te toveren, zijn er ook momenten dat Link oogt alsof hij een wandelende porseleinen pop is. Door zijn glimmende huid oogt hij soms niet meer echt alsof hij een jongetje is. Daartegenover staat de wereld waarin de heldhaftige jongeman zich begeeft, die er bij vlagen adembenemend uitziet. Hyrule ziet er nu uit zoals ik het vroeger heb gefantaseerd toen ik Ocarina of Time speelde. Mijn kinderlijke fantasie maakte de polygone wereld van destijds tot een waarlijk paradijs waarin ik enorme avonturen beleefde. Alleen hoef ik nu die wereld niet meer mooi te fantaseren.

Die beleving wordt overigens niet alleen gevormd door de visuele pracht en praal die The Legend of Zelda: Ocarina of Time biedt, maar natuurlijk ook door de karakteristieke muziek. De tijdloze noten van de ocarina klinken letterlijk en figuurlijk als muziek in de oren. Datzelfde geldt voor de werkelijk fantastische soundtrack die is geproduceerd voor deze game. Dat de muziek van The Legend of Zelda hele concertzalen weet te vullen, is natuurlijk niet zonder reden. Daarnaast heeft Nintendo voor deze remake ook stemacteurs ingeschakeld om een aantal prominente personages van een stem te voorzien. Stuk voor stuk zijn deze goed ingesproken, komen ze geloofwaardig over en dragen ze bij aan de onderdompeling in de wereld van Hyrule.

Een bekend liedje

The Legend of Zelda: Ocarina of Time Remake wordt door twee typen spelers compleet anders ervaren. Terwijl de een de game al jaren heeft gespeeld en waarschijnlijk - net als ik - ook iedere grasspriet uit de game kent, is dit voor een ander een nieuw avontuur. Beide groepen hebben daarbij zo hun eigen voor- en nadelen. Voor de mensen die het al hebben gespeeld wordt het plezier voornamelijk gedragen door nostalgie. Dat is helemaal prima en daar is niks mis mee. Maar dat betekent wel dat The Legend of Zelda: Ocarina of Time voor weinig verrassing zorgt. Nintendo is bijzonder trouw gebleven aan het bronmateriaal en heeft nauwelijks nieuwe content toegevoegd. Mensen die de game voor het eerst spelen zullen zich ongetwijfeld vermaken met een avontuur dat vandaag de dag nog steeds staat als een huis, maar zij missen weer die nostalgische lading.

Ik hoor je denken: "Heeft Nintendo dan helemaal niets nieuws naar de game gebracht?" Jawel hoor, maar voor het overgrote deel zit het hem in de details. Denk daarbij aan uitgebreidere gesprekken met npc's, meer details in de spelwereld en enkele aangepaste of nieuwe items. Puur gebaseerd op het avontuur, de puzzels en het verhaal wordt de doorgewinterde Ocarina of Time-speler in deze remake niet verrast. Dat is niet erg, maar wel goed om rekening mee te houden. Er zijn wel een aantal grappige nieuwe features te gebruiken. Zo biedt deze remake compatibiliteit met amiibo en kun je in deze versie ook op de ocarina spelen door de gewenste melodie simpelweg te neuriën. Dit werkt niet altijd perfect, want soms neuriede ik een bepaalde melodie en werd er een heel ander liedje herkend.

Met de Threads of Time kun je de verschillende missies makkelijker bijhouden. Je hebt een goed overzicht van welke (zij)missies je gestart bent en welke je nog moet afronden. Gezamenlijk vormen deze missies uiteindelijk een groot wandtapijt dat het volledige verhaal van Ocarina of Time uitbeeldt. Maar de grootste toevoeging op het gebied van content kan worden gevonden in de vorm van The Hall of Fallen Foes. Iedere vijand die je tijdens je avontuur hebt verslagen, komt in deze hal te staan. Zo kun je ze op je gemakje bekijken en allemaal even langsgaan. Ook kun je hier een aantal uitdagingen aangaan of bossfights opnieuw spelen, zodat je kunt proberen om ze sneller te verslaan. Het biedt wat extra content en speeluren, maar bestaat tegelijkertijd vooral uit ervaringen die je eerder al hebt opgedaan.