Game review: The Caribou Trail review - Draait om de hete WW1 brei heen

Im Osten Viel Neues

Wie aan de Eerste Wereldoorlog denkt, denkt aan grimmige veldslagen en trench warfare, veelal in het zuiden van België en het noorden van Frankrijk. Als je niet aan flarden werd geschoten tijdens een zelfmoordmissie door No Man’s Land, ging je wel kapot aan de gevolgen van ‘trench foot’ of slopende ziektes als tyfus en dysenterie. We hebben het allemaal al gezien in films als Im Westen Nichts Neues en 1917, alsook in menig AAA-game als Battlefield 1 en Verdun, om maar een greep uit de selectie te nemen. Dat The Great War behoorlijk wat dood en verderf heeft gezaaid aan deze kant van het Europese continent, dat weten we intussen wel. Maar dat deze oorlog ook woedde in andere delen van de wereld, daar horen we over het algemeen minder over, zelfs wanneer sommige van die veldslagen behoorlijk impact hebben gehad op de ontwikkeling van het wereldtoneel.

De Slag om Gallipoli is daar een goed voorbeeld van. Waar we anno 2026 naar Turkije afreizen voor een all-in relaxvakantie of goedkope cosmetische ingrepen, deed men dat in 1915 om tactische redenen in een oorlog die maar niet vooruit te branden was. Het bleek uiteindelijk een move die desastreus uitpakte voor de Britten, die hun geallieerde troepen vanuit Newfoundland, Ierland en Australië meezogen in een operatie die uiteindelijk hevig onderschat werd. In The Caribou Trail staat ontwikkelaar Unreliable Narrators vooral stil bij de inspanningen van de Newfoundlandse troepen die eind 1915 voet aan wal zetten in Gallipoli. Door de ogen van een soldaat genaamd Fisher (a.k.a. Fish) tracht Unreliable Narators op eigen wijze inzage te geven in de dagelijkse beslommeringen van de Newfoundlandse troepen, van het moment waarop ze eerst aantreden tot het moment waarop in het grootste geheim de aftocht wordt geblazen.

’Schept’ vooral verwachtingen

Daar is op zichzelf niets mis mee. Dat een kleine studio de moeite neemt om de wereld een andere, minder bekende zijde van een breed uitgemeten oorlog voor te schotelen, mag best gewaardeerd worden. Dat wij Nederlanders amper stilstaan bij de Eerste Wereldoorlog en meer bij de Tweede, is logisch, net als de gelimiteerde kennis omtrent het wereldtoneel in 1914-1918. Ik stond daarom helemaal open voor een geschiedenisles, vooral na het bekijken van de bovenstaande trailer. En mocht jij er ook zo in staan, wees dan vast gewaarschuwd. Het marketingmateriaal van The Caribou Trail houdt je een heel ander plaatje voor dan de game je uiteindelijk gaat presenteren. Zie je die intense veldslagen en first-person actie? Hoop je op meer van die typische WW1 chaos? Laat me je uit de droom helpen: die zie je in-game amper tot niet.

Wat je wel gaat zien is een walking sim à la Firewatch, waarin je letterlijk vaker een pollepel in je handen hebt dan een infanteriekarabijn. Waar het gros van de WW1 games zich toespitst op actie, focust The Caribou Trail zich meer op de momenten van rust tussen de veldslagen door. Fluitende kogels maken plaats voor vriendelijke gesprekken met je pelotongenoten en menig kuil in de grond wordt niet veroorzaakt door inslaande mortieren, maar door een potje zand scheppen. Je zou bijna kunnen beargumenteren dat The Caribou Trail een knusse, bijna cozy walking sim is, wat zo goed als haaks staat op de premisse die de trailer creëert. Ik was in ieder geval niet voorbereid op de enorme hoeveelheid small talk en het constante roeren in een soepketel terwijl je legerbuddies Lonnie en Gordon tijdens unskippable dialogen discussiëren over het wel of niet bestaan van spoken.

"This is not why I signed up, Sir!"

Het is misschien niet direct de insteek van Unreliable Narrators geweest, maar mede door dit dwaalspoor loopt The Caribou Trail het risico op vroegtijdige afhakers. Net als de propagandamachines van 1914 die iedereen opzweepten om zich aan te melden voor heroïsche veldslagen, doet Unreliable Narrators dat nu bedoeld of onbedoeld ook, met mogelijk hetzelfde eindresultaat: teleurstelling. En dat terwijl The Caribou Trail - los van het feit dat het dus weinig actie biedt - helemaal geen verkeerde game is. Als je het naast je neer kunt leggen dat je letterlijk één keer mag aanleggen om een schot te lossen en jezelf erop instelt dat The Caribou Trail draait om het vertellen van een persoonlijk verhaal, valt er best wat positiefs over deze game te zeggen. Maar als je verwend bent geraakt door het AAA Eerste Wereldoorlog-geweld van de afgelopen jaren, dan is de kans groot dat je jezelf snel dood verveelt. Daar brengen zelfs de “missies” waarin je ID-plaatjes moet gaan collecteren, ad-hoc een vijandelijk sniper nest bestormt en het laatste psychologische thriller-getinte offensief weinig verandering in.

De kans dat Unreliable Narrators zichzelf hiermee in de voet schiet is daardoor best plausibel. Anno 2026 als game developer een trailer vol bombastische actie uitrollen om deze uiteindelijk om te zetten naar gameplay waarin vooral gelopen en gekeuveld wordt, is als Gallipoli willen bezetten tijdens een wereldwijd oorlogsconflict in 1915: als je niet uitkijkt, word je aan alle kanten beschoten. Voor mij is het duidelijk dat de intenties goed zijn en dat men op eigen wijze probeert om een oorlogsverhaal te vertellen omtrent de soldaat in plaats van het overkoepelende conflict waar deze aan deelneemt. Daarin slaagt The Caribou Trail namelijk wel. Het is alleen de manier waarop die vraagtekens opwerpt en ironie opwekt in het slotakkoord, waarin de manschappen zich afvragen wat het nut van de hele exercitie was gezien ze vrijwel niks hebben gedaan of bereikt. “Soep maken en kuilen graven, daarvoor hadden we onszelf niet aangemeld."