Game review: Invincible VS review - Weet de spin-offvalkuil te vermijden

Invincible heeft deze maand zijn vierde seizoen afgesloten en een spin-off in de vorm van een game kan dan ook niet uitblijven. Zie daar dan ook Invincible VS, een directe spin-off met een compleet eigen verhaal. Tandjes tuffen kunnen we echter in menig ander fightinggame. Weet Invincible VS in de review dan ook te overtuigen en wellicht nog belangrijker; weet het de typische valkuilen te vermijden? Ik zocht het voor je uit in de recensie!

Wat is Invincible VS?

Laten we direct even beginnen op een lekkere noot; Invincible VS heeft mij ontzettend weten te verbazen met zijn diepgaande mechanics, snelle actie en bijzonder vermakelijke combat. Dit zag ik al redelijk naar voren komen in de Invincible VS open bèta preview, maar na urenlang spelen klikt het eigenlijk nu pas echt.

Invincible VS is de nieuwste fightinggame van uitgever Skybound Entertainment en ontwikkelaar Quarter Up. Deze 3v3 tagfighter doet in de kern sterk denken aan games zoals een Marvel vs Capcom, waarin je vrij kunt wisselen binnen je team, assists kunt inschakelen, combo’s door middel van een tag kunt breken en ga zo maar door.

Het roster van in totaal achttien Invincible VS-personages leent zich daar prima voor. Uiteraard willen we er allemaal altijd meer zien, maar dit roster biedt afdoende variatie en personages om niet op korte termijn te resulteren in verveling. Ieder personage is voorzien van zijn of haar unieke kenmerken, vechtstijl, specials, supers en ultras. Zo is Monster Girl absurd groot en log, is Dupli-Kate snel en behendig en weet Cecil spelers op grotere afstand te bombarderen met diverse wapens.

Teamwork makes the dream work

Dat je beschikt over drie personages betekent echter niet automatisch dat matches lang duren. De combat is namelijk fast-paced, combo’s zijn op momenten bijzonder lang en de inhoud van levensbalkjes verdampen als druppels water op een gloeiende plaat.

Dat laatste is belangrijk, want de combo-opties zijn praktisch eindeloos, zeker wanneer we hier ‘Active Tags’ in meenemen. Gedurende een combo is het bijvoorbeeld mogelijk om te wisselen van personage, wat de samenstelling van een squad een bepaalde meerwaarde geeft. Beschikken teammates immers over weinig synergie, dan loopt je combo spaak en kun je de winst wel op je buik schrijven.

Daarnaast dien je ook continu af te wegen of een extra hit de tag wel waard is. Valt er immers een teamlid weg, dan kun je deze niet langer inzetten voor breaks, tag ins, active tags en tag assists. Heb je dus een teamlid dat laag in zijn health zit, dan doe je er wellicht wijzer aan om deze even met rust te laten. Zo herstelt er wat van de levensbalk en kan deze in een later stadium van meerwaarde zijn.

Tegenstanders hoeven het daar echter niet altijd mee eens te zijn. Het is namelijk mogelijk om met een snapback de tegenstand te forceren om een bepaald personage te gebruiken. Hiermee sla je als het ware de huidige opponent de arena uit om deze met een ander teamlid te vervangen. Uitermate handig voor spelers die bloed ruiken.

Verrassend toegankelijk

Invincible VS typeert zich met een bijzonder toegankelijke en simplistische besturing, waarin in dit geval X fungeert als toets voor de special attacks en de overige face buttons een light-, medium- en heavy attack vertegenwoordigen.

Zoals gewoonlijk kunnen we die special attacks boosten dankzij het gebruik van de ‘boost’-meter voor een groter effect, maar ook om combo’s aanzienlijk te verlengen. Daarnaast beschikken we over de standaard ‘Special’-meter waarmee we supers en ultras kunnen ontketenen.

Ben je echter meer een beginner, dan kun je prima aan de haal met Invincible VS. De game kent namelijk een simplified control scheme, waarmee we automatisch combo’s kunnen samenstellen. Logischerwijs adviseer ik je om na verloop van tijd op eigen benen te staan, want zelf combo’s samenstellen is doorgaans meer effectief dan een auto scheme.

Voelt als een aflevering

Invincible VS komt gepaard met slechts een handjevol modi. De prominentste komt wat mij betreft in de vorm van een story mode, een essentieel onderdeel voor een game spin-off van een bestaande IP. De Story Mode ga ik niet al te veel over verklappen, dat zou immers afbreuk doen aan de ervaring. Wel kan ik zeggen dat dit aanvoelt als een daadwerkelijke aflevering van de bestaande serie.

Op zich niet vreemd, een flink aantal van de bestaande Voice Actors hebben hun talent namelijk ingezet voor de ontwikkeling van de game. Zo horen we bijvoorbeeld J.K. Simmons terug als Omni-Man en Gillian Jacobs als Atom Eve.

Ook de storytelling is van hoog niveau, waarbij Invincible schrijfster en producer Helen Leigh het script voor de game heeft geschreven en het narratief is samengesteld door Mike Rogers in samenwerking met de legende; Robert Kirkman.

Dat alles resulteert in een fijn verhaal dat een begin, middenstuk en einde kent. In totaal kunnen we genieten van zo’n dertig minuten aan cinematics die volledig in lijn zijn met het bestaande materiaal.

Daarin schuilt echter ook een valkuil. De Invincible VS-storyline is namelijk van achterlijk korte duur. Sterker nog, in zo’n anderhalf uur zit het avontuur er alweer op en heb je tegelijkertijd ook geen reden meer om de story mode op te pakken. En dat is jammer, want van die storyline had ik best nog wat langer willen genieten.

Een solide fightinggame

Hetgeen dat ik op de story mode te bekritiseren heb, is eigenlijk van toepassing op de complete game. Voor (een ietwat schappelijke prijs van) € 49,99 krijg je namelijk een handjevol modi toegeworpen. Het gaat hierbij om een story-, arcade-, versus- (offline, online ranked of online casual) en een training modus.

Nu klinkt dat karig, en dat is het in theorie ook, maar dat maakt Invincible VS gameplaywijs meer dan goed. Dat wat er is, is allemaal prima en biedt meer dan genoeg reden om door te spelen. Zo kent ieder personage een eigen beloning voor arcade completions wat motiveert om alle achttien personages eens een kans te geven.

Het is echter de kern van Invincible VS die uitstekend in elkaar steekt. Het vechten voelt snappy en nooit heb je het idee dat de game oneerlijk zonder reden is. Vergeet je om te blocken, dan wordt dat genadeloos afgestraft, voer je de combo precies goed uit, dan resulteert dat in een verpletterende overwinning.

Alles voelt bewust en dat is een flinke prestatie. Ook in de onlineomgeving zie je dat goed terug. Tijdens de online sessies heb ik namelijk enkel op stabiele servers gespeeld en werd er door medespelers respectvol gespeeld zonder disconnects. Dat laatste houdt vast en zeker niet lang stand, maar tot dusver bevalt het uitstekend.

Ook offline heeft de game voldoende te bieden. Zo kent iedere vechtersbaas een eigen experience tree. Ga je een level omhoog, dan ontgrendel je color schemes, art work, banners en ga zo maar door. Het resulteert in een gameplayloop die voldoening biedt en motiveert tot doorspelen, ongeacht of je dat nu on- of offline doet.