Last Flag review - Wappert in het verleden

Het staat zelfs in mijn bio: ik ben een pc-gamer. Ik vind het leuk om aan mijn systeem te sleutelen, ik probeer altijd up-to-date te zijn met mijn kennis en het beste feestje is een goede LAN-party. Ik ben niet vies van een goede shooter, maar al het live service gebeuren van tegenwoordig kan mij niet bekoren. Ik denk terug aan titels zoals Enemy Territory, Team Fortress 2 en Call of Duty 4: Modern Warfare. Van gratis, naar mid price naar een full price triple-A titel. Als je die games van weleer vanuit die hoek bekijkt valt Last Flag in dezelfde categorie als Team Fortress 2, ooit een game met een prijskaartje. In een wereld van grootse free-to-play games en daverende triple-A multiplayer ervaringen met een prijskaartje probeert Last Flag zich er tussen te boksen. In het tijdperk van de eerder genoemde games had Last Flag zeker een kans van slagen gehad, maar is dat ook in 2026 het geval?

Harde focus

Waar heel Last Flag om draait is capture the flag, maar dan met een kleine twist. Aan het begin van een match zal een speler van beide teams een verstopplek moeten vinden voor hun vlag. Het doel is de vlag van de tegenstander te lokaliseren en deze mee terug te nemen naar jouw eigen basis. De aanwezige maps zijn ook goed ingericht op dit idee. Tijdens diverse potjes ontdekte ik wat creatieve verstopplekken die sommige spelers hadden gevonden. Dat gaf mij ook weer inspiratie voor momenten waarop ik de vlag moest verstoppen. Het is een leuke twist die een bekend concept toch weer wat meer diepgang geeft.

Als je op zoek bent naar de vlag van het andere team, hoef je gelukkig niet heel de kaart uit te kammen. Midden op de map vindt je namelijk een drietal radartorens die overgenomen kunnen worden. Hoe meer radartorens jouw team onder controle heeft, des te sneller wordt de vijandige kant van de kaart inzichtelijk. De radartorens vertellen je waar de vlag zich niet bevindt door vlakken op de kaart van een rode kleur te voorzien. Daar hoef je dan in ieder geval niet meer te zoeken, maar ook dan hoeft het geen makkelijke klus te zijn. Zo lopen er ook diverse ondergrondse tunnels waar de vlag ook weer verborgen kan zijn. Kennis van de maps is dus zeker van belang.

Dat 2026-sausje

In die teams zijn het geen naamloze soldaten die het tegen elkaar opnemen, maar hebben we de keuze uit een roster van negen heroes. Iedere hero heeft zijn eigen unieke wapens en bijbehorende skills die ze in kunnen zetten. Banshee is een hero die met een pijl en boog ten strijde gaat en snel over de kaart kan bewegen. Haar ultieme aanval schiet een pijl af die een genezende explosie genereert voor jouw teamgenoten. In contrast tot deze dame heb je ook iemand als Bounty Hunter die met twee shotguns in zijn handen het gevecht graag dichterbij opzoekt. Zijn ultieme aanval is een minigun waarmee je makkelijk iedereen weg maait.

Die aanvallen kan je gaandeweg een potje wat upgraden. Op de map tref je diverse robotjes genaamd cashbots aan. Dit zijn gewoon wandelende schietschijven die je wat geld opleveren. Verder geven zaken die bijdragen aan het verloop van een potje, zoals iemand doden of een radartoren veroveren, ook wat centjes. Dat geld gebruik je dan om een van de drie aanvallen van ieder personage krachtiger te maken of van een andere leuke bonus te voorzien. Zo kan je de minigun van Bounty Hunter upgraden om deze ook nog wat lifesteal te geven waarmee Bounty Hunter zichzelf geneest terwijl andere spelers sneuvelen.

Over het algemeen voelt de gunplay prima aan en is het verschil in movement tussen de diverse personages makkelijk om vertrouwd mee te raken. Daarentegen kreeg ik wel de indruk dat bepaalde heroes niet helemaal in balans waren. Zonder namen te noemen waren er wel een paar uitschieters die veelal als eerste werden gekozen tijdens diverse potjes. Als een lobby niet gevuld raakt, wordt deze aangevuld met computergestuurde teamgenoten waar je weinig aan hebt. Ze rennen als een kip zonder kop over de map heen, maar wat ze wel kunnen is richten. Dat kunnen ze iets té goed, want ze lijken soms tot op de milliseconde jouw bewegingen te kunnen volgen. Daar mag dus nog wel wat aan gesleuteld worden.

Tegenwind

Met release heeft Last Flag nog bijzonder weinig om handen. Op dit moment zijn er welgeteld twee maps beschikbaar en negen heroes. Dat is erg weinig content om mee te beginnen. Nu zal hier gaandeweg nieuwe content aan worden toegevoegd, maar dit zijn taferelen die we van een gemiddelde free-to-play game gewend zijn. Last Flag kent echter een prijskaartje. Op het moment van schrijven vraag je mensen om te investeren in een tof concept met het risico dat het niet verder komt dan dat. En waar blijf je dan mee achter? Zoals het er nu naar uitziet met helemaal niks, want Last Flag is volledig online.

Wacht, waar hebben we nu mee te maken? Last Flag weet precies mijn dorst voor een leuke, klassieke shooter ervaring te lessen, maar dat kan dus ook zomaar weer voorbij zijn. Ongeacht of Last Flag nu een succes wordt of niet; ik vind het een leuke game. Ik zou graag een keer Last Flag op een LAN-party willen introduceren aan mijn vrienden, maar de game kent geen LAN-optie. Alles is volledig online waarbij je de keuze hebt uit een quick match of het aanmaken van een lobby. Je bent afhankelijk van de servers van Night Street Games en ik kan me niet voorstellen dat die servers heel lang online blijven indien Last Flag geen succes blijkt te zijn.

Artistiek wisselvallig

Op grafisch gebied is Last Flag een prettige game om naar te kijken. Het kent cartooneske graphics die je al snel wilt gaan vergelijken met Fortnite. In het geval van graphics is dat alleszins een compliment te noemen. Ondanks het gebruik van Unreal Engine 5 is de performance in Last Flag botermals te noemen. Op mijn pc (specificaties staan in mijn profiel) wist ik op een 1440p resolutie met alle grafische instellingen op de hoogste stand nog makkelijk boven de 200fps te blijven. Last Flag kent op dit moment geen upscaling of framegen mogelijkheden.

Met de leadzanger van Imagine Dragons aan het roer voor de soundtrack mag je toch wel iets speciaals verwachten. Last Flag kent zeker wat leuke deuntjes die makkelijk even in jouw hoofd rond blijven spoken, maar als soundtrack voor dé videogame van Dan Reynolds is het wel een beetje teleurstellend. Begrijp me niet verkeerd: er is niks echt mis met de soundtrack, maar het mist net dat beetje extra om het memorabel te maken. Dat trekt zich ook door naar de voice acting, waarbij er wat grappige kreten uit de heroes kunnen komen, maar veel meer dan dat is het ook niet.