Mario Tennis Fever review - Laat de temperatuur stijgen

Je zou het misschien niet zeggen, maar stiekem is die koddige, ietwat gezette loodgieter sportiever dan hij er op het eerste gezicht uitziet. Hoeveel sportgames zijn er inmiddels al niet verschenen van Mario? Als je alleen al kijkt naar de tennisgames die hij op zijn naam heeft staan heb je bijna (nog net niet) drie handen nodig om ze te tellen. En dan heb ik het dus alleen nog maar over tennis. Na het verschijnen van Mario Tennis Aces in 2018 is het nu, bijna 8 jaar later, tijd om opnieuw de sportkleding aan te trekken en de racket ter hand te nemen, want Mario Tennis Fever is hier. Ik heb mijn gebrek aan tennistalent op de proef gesteld en heb gepoogd Mario en zijn vrienden alle hoeken van de tennisbaan te laten zien. Of dit heeft geresulteerd in een positief oordeel over de game of mij achterlaat in een soort tennis-koortsdroom vertel ik je in deze review. Dus laat die tennisballen maar knallen!

Complete chaos op de tennisbaan

Mario Tennis Fever brengt Mario en consorten na jaren van afwezigheid weer eens richting de tennisbaan, maar dat gebeurt niet zonder slag of stoot. Nee, Nintendo heeft in dit geval besloten even wat meer pit in de game te brengen door het introduceren van een aantal nieuwe game mechanics. De meest in het oog springende is de introductie van de zogeheten Fever-rackets. In totaal zitten er 31 van deze tennisrackets in de game, maar als je Mario Tennis Fever voor het eerst opstart, dan heb je er slechts zes tot je beschikking. Dat zijn de Personal Racket, Flame Racket, Ice Racket, Lightning Racket, Ty-foo Racket en Mud Racket. Je hoeft natuurlijk geen racketgeleerde te zijn om te begrijpen dat die verschillende rackets ook allemaal een andere eigenschap hebben. Naast de reguliere slagen kun je namelijk ook een Fever Shot meppen. Als je met je Fever Shot de bal laat stuiteren op de grond, dan ontstaat daar een obstakel. In het geval van het Flame Racket is dat bijvoorbeeld een cirkel aan kleine vuurtjes waar je je aan kunt branden en in het geval van de Mud Racket een grote modderpoel dat ervoor zorgt dat je een hoop snelheid verliest als je er doorheen baggert.

Het is dus de kunst om je Fever Shot goed in te zetten zodat deze op de grond van de tegenstander stuitert. Er schuilt ook een gevaar in het gebruiken van dit wapen. Als je je slag namelijk niet goed plaatst waardoor de tegenstander de bal terug kan slaan voordat deze de grond raakt, dan loop je het risico dat je eigen wapen tegen je gebruikt wordt. Het maakt namelijk voor de Fever Shot niet uit waar hij de grond raakt, als hij maar land. Dus het kan zomaar zijn dat je het plan hebt gevat om een deel van de tennisbaan van de tegenstander te veranderen in ijs en voor je het weet ondervind je zelf het nadeel van zo'n hindernis. Dit geeft het inzetten van een Fever Shot dus een tactische lading en leidt vaak tot spannende rally's waar ook echt iets van afhangt. Je doet er goed aan om alert te zijn op hoe je tegenstander gepositioneerd staat op het veld en waar de ruimte ligt om zo'n schot te plaatsen. Uiteindelijk wil je natuurlijk een punt scoren, maar in het geval van een Fever Shot is het bijna nog belangrijker dat je zeker bent dat hij de grond van de tegenstander raakt. Als je tegenstander de bal terugslaat nadat hij is gestuiterd, dan is het effect van de Fever Shot weg en is er geen risico meer dat er een obstakel op jouw kant van de tennisbaan verschijnt.

Zo'n Fever Shot kun je overigens niet de hele tijd inzetten. Als speler heb je twee balkjes die je moet zien te vullen door gewoonweg te tennissen. Het scoren van punten en spelen van rally's zorgt ervoor dat de balken zich vullen. Zolang je geen volle balkjes hebt kun je natuurlijk je beste moves laten zien met de welbekende tennisslagen. Denk daarbij aan een slice, topspin, lob, flat of drop shot. Waar de topspin, slice en flat makkelijk uitvoerbaar zijn door een knop in te drukken, zijn de lob en drop shot iets listiger omdat je daarvoor een combinatie van twee knoppen moet indrukken. Het loont wel om die goed onder de knie te krijgen, want deze slagen zijn vaak effectiever dan de drie slagen die je slechts met één knop bedient. Zo heb ik met enige regelmaat de tegenstander op het verkeerde been gezet met een goedgeplaatste drop shot. Tot slot heb je nog de sterrenslag die je kunt inzetten als de tegenstander de bal wat hoger terugslaat. Dit werkt eigenlijk als een soort smash, waarmee je de bal extra hard richting de tegenstander slaat. Mario Tennis Fever is een stuk chaotischer, maar voelt ook een stuk sneller aan als diens voorgangers. Dat komt onder andere doordat je speler nu een slide kan doen om toch op tijd een bal terug te slaan of zelfs een duik kan maken in een uiterste poging een punt tegen te voorkomen.

Continu obstakels en hindernissen gadeslaan

Zoals in vrijwel elke competitieve Mario-game tegenwoordig heb je weer ontzettend veel keuze uit personages. Mario Tennis Fever geeft je de mogelijkheid om maar liefst met 38 verschillende personages de tennisbaan te betreden. Even ter vergelijking: dat zijn er acht meer dan je bij Mario Tennis Aces tot je beschikking had. Misschien leuk om te vermelden dat speciaal voor deze game ook een nieuw personage is geïntroduceerd dat nog niet eerder is verschenen binnen de Super Mario-games. Baby Waluigi voegt zich namelijk bij het babygespuis. Daarnaast zijn Baby Wario, Goomba, Nabbit en Piranha Plant ook nieuwe personages die nog niet eerder met een tennisracket in de hand gespot zijn. Het aanbod aan personages is ruim, maar dat betekent ook dat er een aantal personages tussen zitten die wat mij betreft net zo goed achterwege gelaten hadden kunnen worden. Goomba is misschien wel de meest iconische standaard vijand van Mario en verdient daardoor wellicht een plekje, maar had ik Blooper gemist als hij geen onderdeel had uitgemaakt van het roster? Ik denk het niet. Het voelt soms alsof het maar wordt toegevoegd om het toevoegen en niet zo zeer omdat het ook iets bijdraagt aan de game zelf.

Maar goed, laat ik niet al te veel klagen over het feit dat je nu meer personages tot je beschikking hebt. Iets met een gegeven paard en zijn bek. Net zoals in Mario Tennis Aces (sorry, ik blijf de vergelijking maken, maar het is nou eenmaal de meest recente Mario Tennis-game voor Fever uitkwam) is elk personages een bepaald type. Mario is natuurlijk zo all-round als maar zijn kan, terwijl Bowser het bijvoorbeeld moet hebben van zijn kracht en Pauline van haar snelheid. Ieder personage heeft zijn eigen statistieken en daarmee dus ook goede en zwakke punten. Als jij iemand bent die graag de bal door de tegenstander heen mept, dan is een personage als Wario of Donkey Kong waarschijnlijk een goede keuze. Maar wil je je tegenstander verrassen met een listig schot, dan zijn de technisch begaafde spelers als Toadette en Luma beter geschikt. Ook in het geval van de personages zijn ze niet allemaal vanaf het begin te kiezen. Je moet een groot deel van deze tennisspelers vrij zien te spelen door te voldoen aan specifieke criteria. Bijvoorbeeld het spelen van een x aantal tenniswedstrijden.

De personages hebben overigens niet alleen een balk voor het vullen van hun Fever-meter, maar ook eentje die (meestal) juist afneemt tijdens de wedstrijd. Ja, je raadt het al: je hebt bij Mario Tennis Fever een heuse health bar om rekening mee te houden. Al die obstakels waar ik het eerder over had, zorgen ervoor dat je ook een beetje health verliest. Is je health bar richting het nulpunt aan het dalen, dan verliest je speler snelheid. Bij een volledig lege balk is je speler helemaal niet meer vooruit te branden of moet je, in het geval van een dubbelspel, zelfs een time-out uitzitten langs de zijlijn. Het is dus zaak om niet te veel door obstakels heen te lopen, maar soms kun je niet anders omdat je de bal wil slaan. Het is telkens een afweging hoeveel risico je wil nemen om een tegenpunt te voorkomen. Als je er een beetje op let dan is het overigens best goed te doen om niet door bepaalde hindernissen geraakt te worden, maar als een wedstrijd langer duurt gebeurt het ook dat je meerdere obstakels op jouw helft van de tennisbaan hebt om te ontwijken en dan wordt het al een stuk lastiger.

Tal van modi om te tennissen

Met Mario Tennis Fever hoef je niet bang te zijn dat je snel klaar bent met tennissen. Ook in deze game zitten weer tal van verschillende modi om je voorlopig even zoet mee te houden. Net als Aces beschikt ook Fever over een verhaalmodus, maar hier wordt de plank (of in dit geval tennisbal) toch even flink misgeslagen door Nintendo. Dit avontuur heeft allereerst een vrij magertjes verhaal, maar dat is uiteindelijk ook niet waar je een Mario tennisgame voor speelt. Waar het wel tekortschiet is hoe het verhaal vervolgens ingevuld is. Je begint allereerst met een veel te uitgebreide tutorial waar je van hot naar her wordt gestuurd om de simpelste slagen drie keer te oefenen. Die slagen oefen je niet alleen in een tenniswedstrijd, maar ook met minigames die in veel gevallen niet echt heel leuk zijn om te spelen. Ik snap dat de achterliggende gedachte is dat het voor de nodige afwisseling moet zorgen, maar als het niet even leuk is als het spelen van een tenniswedstrijd, dan voegt het niets toe. Ik merkte dat ik vaak verlangde naar het einde van zo'n minigame. Vaak zijn ze ook ontzettend simpel en daardoor erg saai om te doen. Bovendien is het verhaal ook nog eens vrij kort, waardoor het voornamelijk bestaat uit het spelen van vervelende minigames met af en toe een tenniswedstrijd tussendoor.

Gelukkig zijn er naast de verhaalmodus ook nog andere spelmodi te vinden die wat leuker zijn om te spelen. Uiteraard is er de Free Play waar je zelf wedstrijden kunt maken en kunt kiezen met welke regels er wordt gespeeld. Je kunt bijvoorbeeld kiezen om geen Fever-rackets te gebruiken of dat je juist twee tot je beschikking hebt zodat je kunt wisselen. Daarnaast is er Mix It Up, een ideale modi om couch co-op met vrienden te spelen en waar je kunt kiezen uit verschillende spellen om te spelen. Mocht je toch liever wat meer fysiek bezig zijn, dan kun je kiezen voor de Swing Mode, waarbij je je Joy-Con als racket gebruikt en dus echt moet bewegen alsof je een bal slaat. In de Tournament-modus kun je proberen kampioen te worden van een van de toernooien. Deze toernooien verschillen qua moeilijkheid, dus je kunt zelf kiezen in hoeverre je jezelf wil uitdagen. En dan is er nog de nieuwe modus Trial Towers. In deze modus beklim je een toren waarbij je in iedere wedstrijd een opdracht krijgt die je moet voltooien. Bijvoorbeeld door met een bepaalde slag punten te scoren. De echte liefhebber kan ook nog online zijn geluk beproeven in de Online Room of in een Ranked Match.

De tenniswedstrijden in Mario Tennis Fever spelen erg lekker weg. Hoewel je in eerste instantie zou denken dat de chaotische wending die Nintendo heeft gekozen ervoor zorgt dat je lastiger punten kunt scoren, is Mario Tennis Fever voor nieuwe spelers juist makkelijker om in te stappen dan de vorige delen. Dit komt omdat de introductie van de slide en het springen ervoor zorgt dat veel ballen waarvan je niet verwacht dat je ze nog kunt houden toch haalbaar zijn. In dat opzicht is de game erg vergevingsgezind en voor de echt competitieve speler misschien zelfs iets te vergevingsgezind. Ondanks dat er soms ontzettend veel in beeld gaande is, draait de game over het algemeen erg goed. Heel af en toe als het echt heel druk is merk je dat de framerate wat zakt, maar niet dermate dat het heel storend is. Dit is echter wel typisch zo'n game waar je in je eentje waarschijnlijk niet te veel tijd in stopt, maar die vooral leuk is om samen met anderen te spelen. De nieuwe gimmick van de Fever-rackets voelt minder frustrerend en oneerlijk aan dan ik vooraf had verwacht. En dat komt vooral omdat je gedeeltelijk zelf in de hand hebt waar (en dus ook aan welke zijde van de tennisbaan) de Fever Shot de grond raakt en een hindernis vormt.