MIO: Memories in Orbit review - Herinneringswaardig

Metroidvania's heb je tegenwoordig in alle soorten en maten. Het subgenre dat ooit werd gepionierd door Super Metroid en Castlevania kent inmiddels vele grootmachten. Denk maar aan Hollow Knight, Ori, Nine Sols, Prince of Persia: The Lost Crown en vele andere recente titels die het genre naar een nog hoger (en moderner) niveau wisten te tillen. Een ideaal streven, zo ook voor ontwikkelaar Douze Dixièmes (Shady Part of Me). Samen met de hulp van Focus Entertainment werd hun nieuwste project tot leven gewekt, genaamd MIO: Memories in Orbit. Een titel die meteen de aandacht greep wegens de fantastische artstyle en het pakkende kleurgebruik, maar de hamvraag blijft of deze Metroidvania zich kan meten met de andere klappers - of is dit een game die we maar beter kunnen vergeten? Dat lees je vandaag in de review van MIO: Memories in Orbit!

Gat in je geheugen

Het komt misschien als een verrassing aan, maar in MIO: Memories in Orbit speel je als - komt 'ie - MIO. Het gaat om een kleine, behendige androïde die niet helemaal meer zeker is van haar bestaan. Je wordt wakker in de Vessel; een groot ruimtestation dat doelloos door het universum zweeft. Het diende altijd als de thuisbasis voor de lokale samenleving, maar iets is niet helemaal pluis. De vegetatie begint als een malle door alles heen te groeien en de inwoners raken steeds verder van het padje af. De Pearls - de Vessel's AI beheerders - hadden eerst alle touwtjes in handen, maar zijn nu nergens meer te bekennen. Het is aan MIO om de waarheid te achterhalen en de Vessel te redden.

Het narratief en de wereld van MIO: Memories in Orbit in een notendop omschrijven? Wat als robots ook religie zouden hebben; dat is de beknopte stand van zaken. Het in een interessante mix van twee belevingen: de kille metalen technologie gemengd met de bijna hemelse vertoning van een godsdienst. Wanneer je MIO: Memories in Orbit doorspit, dan heb je echt wel het gevoel dat je in een geloofwaardige setting terecht komt. De wereld leeft en beeft; je ziet aan de vervallen architectuur en losgeslagen flora dat het niet altijd zo is geweest. Het is niet moeilijk om jezelf te verliezen in de worldbuilding, deze is keurig op orde.

Het mysterieuze narratief en de sterke worldbuilding worden verder gecomplimenteerd door de prachtige audiovisuele uitspattingen op je scherm. Met Shady Part of Me wist Douze Dixièmes al te overtuigen dat ze een aantal getalenteerde kunstenaars op de graphics-afdeling hadden rond huppelen, maar in MIO: Memories in Orbit heeft de ontwikkelaar zeker zichzelf nog verder weten te pushen. Het bijzondere kleurgebruik en de geschetste stijl geven deze Metroidvania een stijl als geen ander, terwijl ook de soundtrack de diversiteit van techno-beats en Gregoriaans gezang weet te serveren. Er moet wel een kleine kanttekening geplaatst worden bij de bruikbaarheid van deze pracht en praal, want het is niet altijd even duidelijk wat er op je scherm gebeurt. De kleuren willen nog wel eens in elkaar vermengd raken en de écht belangrijke factoren - zoals vijandelijke projectielen, gevaarlijk terrein - worden dan naar de achtergrond verschoven.

Helder voor de geest

Dat MIO: Memories in Orbit een bijzonder stijlvolle en rijke wereld te bieden heeft, dat staat voorop. En dit zie je ook terug in de moment-to-moment gameplay. We hebben natuurlijk te maken met een Metroidvania, waarin leveldesign een kernpilaar van de ervaring is. Over het algemeen weet Douze Dixièmes te overtuigen in dit onderdeel. MIO: Memories in Orbit zit namelijk vol slimmigheidjes. Je verkennende spirit wordt beloond met nieuwe omgevingen, opwindende geheimen, fijne items en - het allerbelangrijkste nog - broodnodige shortcuts. De progressie die je weet te behalen, prikkelt de hersenen. Van die typische dopamine-impulsen; lekker hoor.

Ja, ik heb het dus vooral gehad over de wereld van MIO: Memories in Orbit, maar laten we eens even stilstaan bij onze protagonist zelf. Hoe speelt deze kleine opdonder? Ik zou zeggen: degelijk. Deze Metroidvania is een stukje trager dan de meeste titels van de concurrentie. Het gaat allemaal wat bedachtzamer en dat heeft impact op hoe je deze game ervaart, maar ook daadwerkelijk speelt. MIO is niet de allersnelste en zeker in het begin van de game voel je dat. Daarentegen is de platforming an sich prima te noemen. Er zitten originele vaardigheden in het verschiet en de uitdagingen op je pad zorgen voor het nodige vermaak.

De combat is vergelijkbaar te noemen. Verwacht geen hoogstaande aanvaringen, maar simpelweg degelijke gameplay. De vijanden zijn er niet in overvloed en ze kennen over het algemeen voorspelbare, maar prima aanvalspatronen. Tegen het einde van de game kom je in aanraking met eindbazen die net wat meer weten te leveren, maar daarmee heb je het ook wel gezegd. Het vormt samen met de platforming de basis van de daadwerkelijke gameplay, fatsoenlijk maar niet mindblowing.

Mamma Mio

Nu is het vooral positieve notities opsommen geweest in deze review. Is dit het recept voor een vroegtijdige GOTY-nominatie? Je zou bijna denken dat het die kant op lijkt te gaan. Toch zijn er een paar onderdelen in MIO: Memories in Orbit die de ervaring dusdanig schaden. In mijn playthrough moest de euforie tussentijds plaatsmaken voor frustratie. Het is nooit leuk wanneer je opmerkt dat je dit gevoel begint te ervaren; en daarna is het een hele kunst om de vinger precies op de zere plek te leggen. Maar nadat ik voor de vijfde keer hetzelfde gangpad bewandelde, zonder enige zicht op progressie, schoot het mij te binnen. MIO: Memories in Orbit heeft een pacing-probleem.

De eerste uurtjes heb je hier nog weinig last van. Je verkent op je eigen tempo de wereld en het maakt niet uit waar je heen gaat, je vindt wel iets wat de moeite waard is. Halverwege de game is dit echter niet meer zo. Je hebt bepaalde doelstellingen en de game geeft je weinig handvaten om uit te vogelen welke richting je op moet. Gezien het al gaat om een titel met de nodige trage gang van zaken, is een trial-and-error speelwijze nou eenmaal niet heel fascinerend. Wederom hetzelfde gebied in duiken, puur om te kijken of je niet iets over het hoofd hebt gezien, en dan vervolgens opmerken dat er hier niks te halen valt. Ja, dat gaat je snel tegenstaan.

Eigenwijs, eigenzinnig, eigen schuld

Douze Dixièmes doet echt hun eigen ding met MIO: Memories in Orbit. Ze gaven tijdens het interview al aan dat ze niet verwachten dat iedereen het eens gaat worden met alle designkeuzes en dat is een zelfvervullende profetie. Laat ik voorop stellen dat ik eens ben met de instelling van de ontwikkelaar. Ja, neem dat risico en probeer iets nieuws. In een aantal gevallen werkt dit dan ook meer dan prima. Zo is de ontwijkingsmove van MIO eigenlijk een mix van een rol en een parry. Ideaal om tijdens een bossfight wat cinematische momenten aan elkaar te rijgen. Verder ben ik te spreken over de fragiele energiemeter, de out-of-the box vaardigheden en de eenheden om je upgrades mee aan te schaffen.

Maar daar staat tegenover dat er een aantal designkeuzes zijn waar ik me minder goed in kan vinden. Ik moet denken aan het upgradesysteem zelf in de vorm van Modifiers. Met de basis is niks mis. Je hebt beperkt aantal energievakjes vrij en je moest dus lastig keuzes maken. Installeer je een aantal Modifiers die kleine bonussen met zich meebrengen, maar weinig energie slurpen? Of doe je het liever andersom? Dit was een leuk systeem geweest, als de speler meer ruimte kreeg om te experimenteren. Het voelt vaak gelimiteerd aan en Douze Dixièmes geeft je dan de kans om extra energie vrij te maken, maar daarvoor moet je altijd andere dingen opgeven, zoals health, parry windows en andere zaken. Het is het eigenlijk nooit waard en dat is zonde, want hierdoor valt het hele systeem min of meer door de mand.