Nioh 3 review - Groots, gedetailleerd en onvergetelijk

Met twee kleine kinderen zijn niet alle dagen even makkelijk. Ze verdienen mijn aandacht, de hele dag door. Mijn vrouw en ik zetten ze niet graag voor de tv en geven ze liever échte aandacht, maar dat kost nu eenmaal een hoop energie. Daarom zak ik 's avonds maar al te graag onderuit op de bank om even helemaal tot rust te komen. Ik start mijn PlayStation op, zoek de meest adrenaline-aanjagende, uitdagende en stress-veroorzakende game die op mijn console te vinden is en stort me er volledig in. Vraag me niet waarom, maar blijkbaar is dit mijn manier van ontspannen. Games die mijn doorzettingsvermogen op de proef stellen, zoals Nioh, weten daarom altijd mijn interesse te wekken. Begrijp me niet verkeerd, een cozy game kan ik me ook prima mee vermaken, maar ik voelde me natuurlijk meer als geroepen om met deze titel aan de haal te gaan. En zo dook ik in Nioh 3, het nieuwste deel in de serie. Ik weet mijn weg in soulslike-games inmiddels wel te vinden. Tijd dus om mijn bevindingen met je te delen.

Duistere actie in het eeuwenoude Japan

Het verhaal van Nioh 3 begint in Japan rond de jaren 1600. Je stapt in de sandalen van de aankomende shogun Tokugawa Takechiyo. Op de dag van zijn benoeming loopt het echter volledig uit de hand. Edo Castle verandert in een grote puinhoop wanneer de jongere broer van Takechiyo, Tokugawa Kunimatsu, een pact sluit met de yokai-demonen. Verteerd door zijn immense gevoel van jaloezie en haat richting zijn broer, opent hij de aanval op het kasteel met desastreuze gevolgen voor de tijdlijn. De geschiedenis van het land raakt uit balans en het is aan jou om het tij te keren.

Net wanneer je denkt het grootste gevaar te hebben doorstaan, gebeurt er iets totaal onverwachts (wat ik hier uiteraard niet zal verklappen) dat je bijna het leven kost. Balancerend op het randje van leven en dood schiet de guardian spirit Kusanagi te hulp en gaan jullie op pad om de schade in de tijdlijn te herstellen. Deze reis neemt je mee door verschillende Japanse tijdperken, waaronder de Sengoku-, Heian- en Bakumatsu-periodes. Gaandeweg wordt duidelijk dat de daden van Kunimatsu niet volledig zijn eigen keuze zijn, maar het gevolg van een eeuwenoude yokai-kracht die hem in zijn greep houdt. Weet jij het prachtige Japanse landschap terug te brengen naar zijn ooit zo vredige staat?

Zoals we inmiddels weten is Nioh een actie-RPG met de soulslike-tag, dus als je dacht Japan met twee vingers in je neus te redden, kun je dat snel weer vergeten. Het genre kenmerkt zich door methodische combat, een hoog risk-reward gehalte, gelimiteerde resources en uiteraard een stevige moeilijkheidsgraad. Ook Nioh 3 schuwt de uitdaging niet en maakt het je weer lekker lastig. Waar eerdere delen in de franchise al rijk gevuld waren met uiteenlopende features, doet Nioh 3 daar nog een flinke schep bovenop. Zo introduceert de game twee verschillende vechtstijlen, een scala aan nieuwe vaardigheden, meer variatie in wapentypes, de mogelijkheid om te springen, een volwaardige multiplayer-modus én het nieuwe open-field concept. Dus als je dacht dat Nioh 1 en 2 al feature-rich waren, staat je hier nog heel wat te wachten. Team Ninja noemt Nioh 3 zelfs de meest complete Nioh-ervaring tot nu toe en ik moet toegeven dat ik dat statement best serieus neem.

Een vechtsysteem met vele lagen

In eerste instantie voelde ik me behoorlijk overrompeld door alles wat Nioh 3 te bieden heeft. De game vraagt om gewenning en verfijning van je skills, want er zijn indrukwekkend veel gameplaymechanieken die je kunt leren. Natuurlijk kun je proberen alles op te lossen door vierkantje te spammen, maar met die aanpak win je de oorlog tegen de yokai-demonen niet. Nioh 3 daagt je uit om een compleet arsenaal aan combatmechanieken, in alle soorten en maten, onder de knie te krijgen. Verschillende vechtstijlen, wapentypes, vaardigheden, items en zelfs magie. Naarmate je hier beter in wordt, gaat er een wereld voor je open en kun je je speelstijl volledig naar eigen wens vormgeven.

Je hebt meerdere stances met elk hun eigen vaardigheden, gecombineerd met ninjitsu en martial arts, een pijl en boog als secundair wapen, dodging, deflecting... en zo kan ik nog wel even doorgaan. Daarnaast introduceert Nioh 3 de Ninja Style, naast de reeds bekende Samurai Style met het Ki-staminasysteem. De Samurai Style richt zich op een beheerste aanpak met blocking en health-regeneration, terwijl de Ninja Style een stuk agressiever is. Met de Ninja Style draait alles om snelheid, het ontwijken van aanvallen en het Mist-systeem, waarmee je een kloon van jezelf kunt oproepen om vijanden te misleiden. Je wisselt deze stijlen midden in een gevecht, wat voelt alsof je in met twee classes tegelijk speelt. Het aanvankelijke gevoel van chaos maakte bij mij al snel plaats voor een heerlijk vloeiende en bevredigende combat-ervaring. Heb je het eenmaal onder de knie, dan voel je je al snel een ware vechtmeester. Deze enorme mix aan mogelijkheden resulteert in een diep en uitgebreid combatsysteem waar je van alles mee kan.

Eenmaal vertrouwd met het combatsysteem merkte ik wel dat het me soms iets te makkelijk werd gemaakt. Ik ben de Souls-games van FromSoftware gewend en Nioh 3 voelt als het iets toegankelijkere broertje. Na een paar uur in de game kon ik mijn vijanden vaak gemakkelijk overrompelen met razendsnelle aanvallen en de speciale vaardigheden. Vooral de 'ultimate abilities' zoals de living artifact en guardian spirit skill maakten al snel korte metten met zelfs de meest intimiderende bazen. Soms voelde het als een soort button-mash aan verschillende vaardigheden, waar ik zonder die krachtige aanvallen het waarschijnlijk een stuk moeilijker zou hebben. Dat neemt niet weg dat de vijanden en baasgevechten enorm gevarieerd zijn. De enemy-types verschillen sterk van elkaar en hebben allemaal hun unieke aanvalspatronen. Ondanks deze kritiek heb ik me enorm vermaakt met elk gevecht, en eerlijk is eerlijk: mijn eerste baasgevecht kostte me alsnog een poging of vijftien. De kans bestaat natuurlijk dat ik gewoon een kei ben in dit soort games, maar dat laat ik graag ter discussie.

Verkennen tot je erbij neervalt

Nioh 3 heeft ontzettend veel te bieden, waardoor je waarschijnlijk niet alles in één playthrough ziet. Zelfs met mijn dwangmatige neiging om elk hoekje en gaatje van ieder gebied te verkennen, voordat ik verder ga met het verhaal, kon ik niet alles tot me nemen. Wat ik wél heb gezien, zijn prachtig gedetailleerde omgevingen binnen het nieuwe open-field concept. Team Ninja heeft afscheid genomen van de lineaire levelstructuur uit eerdere delen en kiest voor meerdere grotere gebieden die je afzonderlijk verkent. Zo blijft het sterke leveldesign intact, terwijl de schaal en vrijheid voor de speler aanzienlijk wordt vergroot. Zodra je klaar bent met een gebied, trek je weer verder naar het volgende, dus zorg er wel voor dat je alles in dat gebied hebt gedaan.

Deze grootschalige gebieden hebben enorm veel te bieden. Ze liggen bomvol met collectibles en side-missions, terwijl in ieder hoekje wel een kist met nieuwe gear te vinden is. Er is simpelweg enorm veel te doen. Van het verzamelen van kleine wezentjes en bidden bij standbeelden tot het ontdekken van geheime lootplekken, het uitroeien van vijandelijke bases en het vrijspelen van nieuwe martial arts- en ninjitsu-moves. Iedere keer dat ik dacht alles wel gezien te hebben, wist Nioh 3 me opnieuw te verrassen met weer een nieuwe activiteit of verzamelobject. De toevoeging van de springfunctie zorgt bovendien voor meer verticaliteit en variatie in de omgevingen, wat uitstekend past binnen deze nieuwe levelstructuur. De vrije tijd die je hebt moet je dan ook slim benutten, want er staan uitgestrekte gebieden voor je klaar om uit te kammen. Waar grotere maps in andere games soms leeg aanvoelen, lijkt Team Ninja dit in Nioh 3 aardig onder controle te hebben. Vrijwel elk stuk terrein heeft een functie en draagt bij aan de world-building en het verhaal. Een knap staaltje leveldesign.

Mooie omgevingen vragen natuurlijk ook om een sterke technische prestatie. Ik speelde Nioh 3 op de PlayStation 5 Pro en moet toegeven dat ik hierin enigszins teleurgesteld was. Hoewel de omgevingen rijk en gedetailleerd zijn, laat de grafische kwaliteit op sommige momenten wat te wensen over. Vooral assets van mindere kwaliteit vallen op, net als de overmatige bloom of flare op bepaalde objecten. Hierdoor dacht ik regelmatig dat er een collectible voor het grijpen lag, terwijl ik gewoon keek naar een lichtreflectie op een steen. Het was niets minder dan het bedrog van mijn eigen ogen. Technisch gezien zit de game verder prima in elkaar. Op een enkele lag-spike na ben ik geen problemen tegengekomen. De issues die wél aanwezig waren in de review-build werden direct teruggekoppeld aan de ontwikkelaar via de gezamenlijke Discord-groep, waarna er ook snel op werd gehandeld. Geen bugs, geen vastlopers en geen momenten waarop ik vast kwam te zitten in het terrein, wat bij een game van deze schaal absoluut een compliment waard is.