Planet of Lana II review - Wonderschone herhaling van zetten

Planet of Lana bestempelde ik in 2023 als een beeldschone tranentrekker en daar sta ik nog steeds vierkant achter. Ontwikkelaar Wishfully had jaren gewerkt aan de met de hand geschilderde visuals en het uniek gevonden verhaal. Het was een typische indiegame die je wat deed voelen en daardoor kon je ook de gameplay-gebreken door de vingers zien. Ja, wat een mooie ervaring was dat, hé. Oké, Wishfully, ik spreek je over vijf jaar weer. Ik weet dat dit soort projecten tijd kosten en... Wacht, hoe bedoel je het vervolg staat al klaar? Ja, Planet of Lana II stond niet per se op mijn bingolijstje toen de aankondiging gedaan werd. Zeker niet toen de releasedatum werd aangekondigd en we al in 2026 met het vervolg aan de slag konden.

Wie het kleine niet eert

In Planet of Lana II keren het jonge meisje Lana en haar katachtige BFF Mui terug. De jongedame is een paar jaartjes ouder geworden en dit zie je terug in haar verantwoordelijkheidsgevoel. Ze zorgt namelijk voor de opstandige dreumes Anua. Echter, zoals je weet met kinderen van die leeftijd, weten ze altijd dingen uit te vreten als je twee tellen niet oplet. Zo ook Anua die in aanraking komt met een mysterieus stuk afval en daarna begint ze te gloeien alsof ze in de kern van 1980's Tsjernobyl heeft rondgewaggeld. Lana krijgt de nobele taak om een aantal exotische ingrediënten te zoeken om zo het medicijn te creëren, maar haar reis wordt alles behalve makkelijk.

Planet of Lana II doet een poging de intiemere verhalen te combineren met een conflict van grotere schaal. Naast het verzorgen van Anua moeten Lana en haar familie rekening houden met de Dijinghala-clan die de nieuwgevonden technologie inzet voor doortrapte doeleinden. Het biedt aan de ene kant interessante kwesties en conflicten, maar het is vooral een tweezijdig zwaard. Voor de fans wordt de lore uitgebreid en worden meerdere antwoorden vrijgegeven op de vragen die het origineel opriep. Als je flink geïnvesteerd bent geraakt in deze (vanaf nu) serie, dan ga je dingen ontdekken die de moeite waard zijn. Er zijn verder innige momenten in de game te vinden, maar die ontvangen minder tijd en ontwikkeling vanwege de andere belangen. Het origineel blijft hierdoor meer memorabel en aangrijpender.

Daarbij helpt het niet dat Lana in dit verhaal meerdere keuzes maakt, waar ik vooral hoofdschuddend toeschouwer van was. Ja, je kan het scharen onder het 'onwetend kind' perspectief en 'wraak is nooit de oplossing', maar als je daarna alsnog met de consequenties moet dealen, is dat niet per se heel vermakelijk. Het voelt een tikje geforceerd, wanneer je op de voorhand de intentie van Lana ziet en gelijk zegt: dit gaat echt niet goedkomen. Dit vervolg laat qua verhaal simpelweg net wat meer steken vallen en komt minder geloofwaardig over. Jammer, want de goede momenten zijn er zeker wel, maar die worden afgewisseld met momenten van frustratie om diens directie; iets waar de originele Planet of Lana niet van werd beticht.

Pracht en praal

Normaliter sta ik niet bijster lang stil bij een grafische stijl van een game. De meeste titels zien er nou eenmaal goed uit; het is een onderdeel van gamedesign wat goed te herproduceren valt. Planet of Lana II mag echter genieten van extra aandacht hier, want net zoals in het origineel zijn de visuals om van te smullen. Mocht dit de eerste keer zijn dat je jouw ogen goed de kost geeft, dan zie je dat deze indiegame eruit ziet als een prachtig waterschilderij. Elk detail van deze gelaagde visuele ervaring ziet er keurig uit. Je kan elk moment pauzeren, een screenshot maken en dat is vervolgens een waardige screensaver.

Ondanks het feit dat het narratief niet altijd verbeterd wordt door de grotere schaal, geldt dit wel voor de visuele ervaring. We bezoeken meer locaties en komen zo in aanraking met meer gevarieerde omgevingen. De besneeuwde bergtoppen, het kleurrijke koraal in het kustgebied, de dichtbegroeide wouden; er is veel om van te genieten. Je zintuigen worden steeds geprikkeld met nieuwigheid en dat zorgt voor de nodige voldoening.

Mocht je houden van diepgaande, emotionele orkestmuziek, dan is Planet of Lana II ook eentje om in te lijsten. Componist Takeshi Furukawa keert terug om zijn unieke sound te lenen aan deze cinematische puzzelplatformer en hij slaagt hierin met verve. Hij weet met gevoelige pianoklanken de toon te zetten en het orkest op te zwepen in de climaxen van het verhaal. De muziek an sich is een beleving en het ondersteunt natuurlijk de fantastisch mooie visuals en tedere momenten in het narratief.

Uit hetzelfde hout gesneden

Wishfully heeft in de aanloop naar de release van Planet of Lana II vooral ingespeeld op de zogeheten 'gameplay-evoluties'. Lana is gegroeid en speelt nu ook iets soepeler weg. Ze sprint net een tandje sneller en maakt gemakkelijker sprongen. Mui is ook een stukje mobieler, zodat je meer vrijheid ervaart tijdens het aansturen. Ondanks het feit dat er duidelijk verbetering te zien is vergeleken met het origineel als we het hebben over de bewegingssnelheid, betekent dit niet automatisch dat het tergende tempoprobleem is opgelost. Ja, je beweegt je vlotter, maar dit verhelpt de pacing-issues niet. Alsnog kan Planet of Lana II met vlagen behoorlijk traag aanvoelen en heb je het idee dat er in grote gedeeltes van de game weinig daadwerkelijk gebeurt.

Verder heeft Wishfully sporadisch een nieuwe gameplay-mechanic in huis. Transformeer in een schattig beestje, zwem onderwater in de uitgestrekte oceaan en hack diverse robots. Leuke momenten onder het mom van 'verandering van spijs doet eten'. De puzzels in Planet of Lana II zijn weer volop aanwezig en deze verse elementen zorgen voor nieuwe invalshoeken. Maar ook hier lost het weinig problemen van het origineel op. Alsnog zijn de puzzels vaak omslachtig, staan ze geen enkele vorm van experimentatie toe en geven ze niet het bevredigende eurekagevoel. Ze dragen bij aan het al trage tempo en zijn nou eenmaal niet de hoogtepunten van de ervaring.

Dat Planet of Lana II zich vaak tegen dezelfde steen stoot, daar kan ik mee leven. Het zijn problemen gebonden aan het subgenre en zijn dus ook moeilijk om in z'n geheel eruit te werken. Waar ik minder compassie voor heb, is het gebrek aan risico die dit vervolg neemt. Nadat de credits voorbij rolden, dacht ik maar aan één ding: heb ik nou dezelfde game opnieuw gespeeld? Wishfully maakt echt te weinig stappen om dit te zien als een volwaardige sequel. Het doet vooral hetzelfde, wat resulteert in een herhaling van zetten. Een Planet of Lana 1.5 als het ware. En zonder spoilers vrij te geven: maar daar lijkt Wishfully vooral naar te hinten aan het einde van de rit.