Service with a Shotgun review - Minimaal lonend

De wereld van retail - if you know, you know. Het is een bijzondere loopbaan. Ikzelf heb ook een half decennium mogen zwoegen in een charmant winkeltje waar de klanten veeleisend waren, de producten vrijwel allemaal uit China werden gesmokkeld en waarbij het salaris net de slijtage van m'n fietsbanden coverde. Ja, het is vaak niet het interessantste of meest voldoenende werk dat er is, maar toch kijk ik met een bepaalde nostalgie terug naar mijn tijd achter de kassa. Mede door mijn achtergrond liet ik mijn oog vallen op Service with a Shotgun. Deze visual novel van eenmansontwikkelaar Nolyn Vansyckle tackelt de horror achter retail en doet dat in een mengelmoes van genres. In de review lees je of deze winkel een aanrader is of je toch beter bij de buurman kan gaan shoppen.

Klant is koning

In Service with a Shotgun speel je als Jones. Deze jonge gabber is een anomalie, want hij heeft de zombie-apocalyps overleefd en heeft daar zowaar weinig mentale stoornissen aan overgehouden. Maar goed, ook wanneer de doden bijtgraag worden en de giftige regen elke week op je dak stort, heeft kapitalisme een boodschap voor je: werken voor je geld. Jones komt terecht in een pittoresk winkeltje. Een SoLow langs de weg waar je alles kan vinden en je daarbij niet een tweede hypotheek hoeft aan te vragen bij de bank. Tijdens zijn tijd achter de kassa leert Jones frappante figuren kennen die al snel uitgroeien tot zijn stamgasten, collega's en zelfs vrienden. Al barst de chaos maar al te snel los en leert Jones opnieuw hoe het is om gelukkig te zijn.

Laten we beginnen met het visual novel-aspect van Service with a Shotgun. Mocht je houden van diepgaande verhalen, memorabele personages en sterk geschreven dialoog, dan heb ik een boodschap voor je: dat ga je hier niet vinden. Verwacht geen narratief op het niveau van Slay the Princess of Ace Attorney, maar eerder een vrij onschuldig, maar ook amateuristisch kroniek van een ontwikkelaar die vooral een eigen fantasie op papier probeert te zetten. De personages hebben vrijwel nooit interessante inzichten en het plot is zo doorzichtig als de reclamecampagnes van de Jumbo. Na hoofdstuk één vallen de belangen van de gehele beproeving in duigen en zinkt de motivatie om door te klikken in de schoenen. Als je puur en alleen Service with a Shotgun aankijkt vanwege je interesse in interactieve verhalen, dan kun je beter nu de andere kant opkijken.

No shirt, no service

Maar hey, Service with a Shotgun heeft meer te bieden dan simpelweg visual novel-fratsen. Deze indietitel greep de aandacht mede vanwege de unieke invalshoek. Naast de focus op een statisch narratief is dit namelijk ook een first-person shooter, wave-survivalgame en zelfs met vlagen een actiegame. Door de ingang komen je klanten binnen, maar aan de zijkant verschijnen zo nu en dan zombies. Je moet dus tijdens het afrekenen van de snickers, koffie en parapluutjes zo nu en dan de conversie staken om wat heet lood door de wandelende kadavers te pompen. Met elke cent die je verdient, kun je weer ammunitie aanschaffen en zelfs hier en daar defensieve items plaatsen, zoals prikkeldraad, barricades en onorthodoxe installaties, zoals elektrische roosters en lijm-turrets.

Hier komt de centrale gimmick van Service with a Shotgun aan te pas. De vele personages hebben enorm veel tegen je te vertellen. Als je ooit achter een kassa hebt gestaan, dan weet je hoe deze figuren kunnen zijn. Kletsen over alles, maar vooral niets. Omdat je tussendoor dus lijken terug het graf in aan het schieten bent, overhoort de game je dikwijls. Je krijgt dan de keuze uit drie vragen, waarop je een juist antwoord moet geven. Je zou maar betrapt worden op het feit dat je niet luistert. Dat is een stigma waar je niet zomaar vanaf komt; vraag het maar aan m'n vriendin. Echter, ondanks dat het een uniek gevonden foefje is, werkt het niet helemaal in de moment-to-moment gameplay.

Vooral omdat het eigenlijk geen enkele consequentie met zich meebrengt. Als je een fout antwoord geeft, dan is de straf minder geld in het laatje. Heeft dit impact op de gameplay? Nee, eigenlijk totaal niet. Ik speelde op de ietwat listigere moeilijkheidsgraad en ik ben geen enkel moment financieel of lichamelijk in de problemen gekomen. Mentaal wel, want de gimmick van Service with a Shotgun gaf mij een reden om keihard door het verhaal te stampen. Ik moest wel, dacht ik bij mezelf. Ik moet snel klikken, want de zombies komen eraan. De realiteit was natuurlijk dat het verhaal me aan m'n reet kon roesten, dus ik las alles snel en dacht: het zal wel. Vansyckle stelt de speler in staat om door het narratief te racen, want dat is wat de game van je vraagt. Tempo maken, want de zombies komen eraan. Het feit dat de overhoring dus eigenlijk net zo veel impact maakt als korting op een sampler, ondermijnt een groot gedeelte van de gehele ervaring.

Ieder zijn eigen winkel

Het is overigens niet alleen de centrale gimmick die niet weet te leveren. Service with a Shotgun zit bomvol met ideeën, maar ze zijn eigenlijk allemaal maar half uitgewerkt. De wave-shooter is leuk voor even, maar is uiteindelijk niet interessant genoeg om de gehele ervaring te dragen. Het schietwerk zelf is enorm simpel, terwijl het bouwen van defensie knutselwerkjes ook de diepte heeft van een kinderbad. De actievolle momenten, waarbij spelers daadwerkelijk de kans krijgen om zelfs op pad te gaan in een 3D-ruimte, voelen wederom eenvoudig aan en brengen op geen enkele wijze de spanning terug in de ervaring. Ik geef Service with a Shotgun de credits voor de vele unieke ideeën en de combinatie die het probeert aan te gaan, maar ik kan niet zeggen dat ze goed zijn uitgevoerd. Het was wijsheid geweest om een paar losse flodders te laten varen en te focussen op de centrale systemen die echt meer diepgang nodig hadden.

En toch is er iets in Service with a Shotgun waardoor ik bleef plakken. Een zeer matig verhaal en onderontwikkelde gameplay-systemen is normaal een recept voor een dikke onvoldoende. Had ik graag gewild dat er andere keuzes waren gemaakt? Jazeker. Sterker nog, ik hoop dat deze veranderingen alsnog gaan plaatsvinden. En toch voel ik niet per se frustratie of teleurstelling na het spelen van Service with a Shotgun. De moody visuals en de ongecomprimeerde visie dragen bij aan een project dat je nergens anders gaat vinden. Nolyn Vansyckle neemt risico's en is niet bang om de wereld te tonen wat hij in de schappen heeft staan. Service with a Shotgun heeft ongetwijfeld een eigen ziel; ondanks de vele fouten die onderweg gemaakt worden. Ik kan het niet doorschuiven als een goede game, maar is het meteen een slechte ervaring? Dat laat ik even in het midden, maar ik ben in ieder geval toch dankbaar dat ik het tripje door de winkel heb mogen maken.