Wild Blue Skies review - Slaat door in hommage aan Star Fox

Vier mensachtige dieren kruipen in de cockpit om in opdracht van een generaal een tiran uit het verleden te verslaan. Niet met een bataljon aan soldaten, maar met vier gevechtsvliegtuigen waarmee ze van locatie naar locatie vliegen om zo tactische punten te veroveren, de tegenstand weg te drijven of het rivaliserende kwartet van piloten te verslaan. Klinkt bekend? Snap ik, maar in dit geval gaat het over Wild Blue Skies, een on-rails shooter van ontwikkelaar Chuhai Labs.

Een hommage aan of kopie van Star Fox?

Dat je in de intro direct dacht aan Nintendo’s Star Fox, neem ik je absoluut niet kwalijk. Wild Blue Skies lijkt namelijk verdomd veel op de recentelijk verschenen Star Fox on-rails shooter voor Nintendo Switch 2. Op zich niet erg, want een echte tegenhanger van Star Fox hebben we al lang niet gezien. Wild Blue Skies steekt dan ook niet onder stoelen of banken waar het zijn inspiratie vandaan heeft gehaald en presenteert de game dan ook als hommage aan de franchise.

Een eerbetoon kan ik altijd wel waarderen, maar Wild Blue Skies neemt die hommage aan de klassieke Star Fox-formule alleen wel erg letterlijk. Zo kunnen we in level 1 door ringen (voorzien van een waterval) vliegen voor een alternatieve route, dienen we een trein te stoppen, vliegen we met regelmaat in All-Range Mode, is er een rivaliserend team van vier andere dieren en wacht aan het einde van de rit een vliegend, mechanisch tijgerhoofd dat we moeten verslaan door op de handen te schieten op ons.

Dat doen we in runs, waarin we dit keer niet door een sterrenstelsel, maar over een enkele planeet navigeren. Dat werkt best fijn: de beknopte world map toont duidelijk de alternatieve routes, terwijl de verschillende biomes voor voldoende variatie zorgen. Zo vliegen we langs gletsjers, door het wolkendek, richting het oog van een orkaan en ga zo maar door. In totaal moeten we zeven levels voltooien om een run succesvol af te ronden. De score achteraf wordt bepaald door het aantal tegenstanders dat je hebt neergeschoten en hoeveel multipliers je hebt behaald met lock-ons en bommen. Daarnaast kun je in ieder level een aantal commendations verdienen wanneer je bijvoorbeeld alle drie de NPC’s in leven weet te houden of een boss fight snel weet te voltooien.

Heb je Star Fox dus gespeeld, dan heb je in wezen ook Wild Blue Skies gespeeld. Het verhaal, de gameplay, de missies en zelfs de boss fights lijken namelijk erg veel op het bronmateriaal. Niet erg, maar wel vervelend wanneer de game op een flink aantal punten beduidend minder is.

Highscore of tilten, er is geen tussenweg

Omdat de game zo overduidelijk lijkt op Star Fox 64, ben ik best gecharmeerd van het eindresultaat. Het vliegen voelt best lekker, het schieten werkt prima, het leveldesign oogt net wat anders, de grafische stijl is overduidelijk meer cartooneske en alle personages zijn voorzien van een eigen stem, waardoor de game toch fris aanvoelt. Toch zie je naarmate de speeltijd verstrijkt steeds meer mankementen optreden.

Neem ter illustratie de collision damage. Wild Blue Skies kent een pittige moeilijkheidsgraad. Niets onoverkomelijks, maar wanneer je een aantal keer geraakt wordt, verliezen de blasters bijvoorbeeld hun upgrades. Eigen schuld natuurlijk, maar het werkt frustrerend wanneer dit gebeurt door het raken van een rots. Raak je namelijk iets in de omgeving, dan schiet je als een bal in een flipperkast alle kanten op. En dan mag je hopen dat je binnen het zichtbare gebied blijft. Met regelmaat clip je door de levels, veelal met een crash of zwaar beschadigd vliegtuig als gevolg. Blijf je binnen de lijntjes dan is er weinig aan de hand. De game draait immers stabiel, en raak je niets, dan merk je niets. In een flink aantal gevallen wordt je echter genoodzaakt het randje op te zoeken, en dat is dan ook wanneer de collision detection je meeneemt voor een wilde rit.

Het probleem is dan ook niet per se dat Wild Blue Skies een wat hogere moeilijkheidsgraad kent. Het probleem is dat je in bepaalde scenario’s wordt bestraft voor een ogenschijnlijk klein foutje dat lang niet altijd door jou is veroorzaakt.

Had zoveel beter kunnen zijn

Net zoals in Star Fox kunnen we door het behalen van geheime objectives alternatieve paden verkennen in de run naar het einde. Hiervoor dien je bepaalde voorwerpen te vernietigen, door objecten te vliegen, scores te behalen en ga zo maar door. De doelstellingen zijn echter af en toe, net als de gameplay, vrij pittig of juist oneerlijk. Niet vanwege de doelstellingen zelf, maar door de gameplay die nodig is om ze te behalen. Zo is het enkel met bijzonder veel oefening mogelijk om door de watervallen in het eerste level te vliegen. Dit is de eerste aftakking in de world map en had veel eenvoudiger moeten zijn dan het nu is. De timing is echter dermate precies dat de meer casual speler deze alternatieve route waarschijnlijk nooit zal zien. Dat had best wat beter gekund en is een overduidelijke fout in het leveldesign.

Ook wordt er niet gestrooid met levens, neem je schade mee naar volgende levels en kent de game geen moeilijkheidsgraad. Hierdoor kom je veelal met één resterend leven aan bij Andross. Nee, excuus, dat moet natuurlijk Grimclaw zijn. Op den duur gaat dat vreten, want waar sommige levels kinderlijk eenvoudig zijn, zijn andere weer tergend lastig. Vooral het laatste is problematisch, want het toevoegen van een moeilijkheidsgraad levert niet alleen een betere leercurve op, het zorgt ook op een vrij eenvoudige manier voor de nodige replayability.

Gelukkig heb ik op zijn minst een paar uur plezier uit Wild Blue Skies kunnen halen. De game stimuleert immers wel om de alternatieve paden te verkennen, medailles te halen, de letters W-I-L-D te vinden en om simpelweg te gaan voor die hoogste score. Hierdoor doorloop je een flink aantal runs die bij een succesvol einde zo’n 45 minuten per stuk in beslag nemen. En dat voor een schappelijk prijsje van €14,99.