De waarde van games - herspeelbaarheid versus speelduur

In de eeuwige discussies rondom games komt het prijskaartje vaak ter sprake. Alles is duur en de prijzen worden steeds hoger - alleen mijn salaris lijkt niet op hetzelfde tempo mee te groeien. Men wil waar voor hun geld; wat uiteraard meer dan terecht is. Hoe je waarde haalt uit een game is echter een punt der discussie. Vaak hopen uitgevers meer geld te vangen voor een game die simpelweg voor meer uren vermaak zorgt. Alsof je de betaalde prijs moet delen door het aantal uren die je in de desbetreffende game gaat pompen. In deze opinion deel ik mijn nederige mening dat je hier gruwelijk de mist in kan gaan - en dat er een factor is die in mijn ogen vele malen belangrijker is.

Om maar meteen de nuances uit de weg te ruimen: lange games hebben een plek in deze industrie. Ik heb enorm genoten van mijn ellendig lange Elden Ring-playthrough, ik baande me vol interesse door het radioactieve Oekraïne in S.T.A.L.K.E.R. 2: Heart of Chornobyl en ik stak talloze uren in Red Dead Redemption 2 voordat de credits voorbij rolde. Dit waren allemaal grote games en vanaf het eerste moment in het designproces wisten de ontwikkelaars waar ze aan begonnen. Zijn dit games die je makkelijk oppakt voor een replay? Wisselend, maar bovenal neem ik ze dat niet kwalijk. Er zit echter een verschil tussen een lange game die je van begin tot eind weet te boeien en een titel waarvan je weet dat het expres is aangedikt.

Hoe vaak komt het niet voor dat je een willekeurige RPG, Ubisoft-sandbox game of een mix van de twee aan het spelen bent en bij jezelf denkt: ik was meer dan tevreden als deze game 15 uur geleden was afgerond. Hier gaat het argument dat een game per se een bepaald aantal uren in zich moet hebben scheef. Games worden namelijk op artificiële wijze volgepompt met content die voor niemand interessant is. Quests die puur en alleen dienen als een omweg en het plot niet vooruit helpen. Hele gebieden afsluiten, omdat je level negen bent in plaats van tien. Verzamel honderd verschillende items van vijf diverse eenheden in de kleinste hoekjes van de map. That kind of shit. Of nog erger: eventjes tientallen audiologs verzamelen die vervolgens toch door geen hond worden geluisterd. Maar goed, voor sommige mensen is tijd nou eenmaal gelijk aan geld. Dus je kan maar beter die vijftig uur aan content in huis hebben; hoe opgeblazen met betekenisloze vulling het ook maar mag zijn.

Nee, van mij hoeven het allemaal geen tijd belastende projecten te zijn, waarbij het voelt alsof ik me alweer bij een derde bijbaan heb aangemeld. Ik stel een strakke ervaring veel meer op prijs. All thriller, no filler. Geef mij sterke gameplay, memorable personages en een strak tempo - dat betekent meer voor mij dan een paar uurtjes extra speelduur. Wellicht herinner ik me dan nog wat ik daadwerkelijk heb gedaan tijdens mijn playthrough. In plaats van dat er tussen uur veertig en vijftig een vage black-out plaatsvindt. Waarschijnlijk omdat ik weer nachturen heb lopen maken om maar eens een keer door die game te komen.

En hier komt het stukje herspeelbaarheid om de hoek kijken. Ik heb het dan niet eens alleen over de games die ervoor gemaakt zijn. Je weet wel; games zoals Balatro, Hades, Blue Prince, enzovoorts - die vallen en staan met het feit dat de speler meerdere keren door de titel speelt. Nee, de games die een respectabele speelduur hebben, zijn ook juist enorm leuk om te herspelen. Je kan ze namelijk echt weten te meesteren, zonder dat ik mijn dagelijkse werkzaamheden ervoor moet opzeggen. Ik ken de missies in Halo: Reach als de binnenkant van m'n broekzak, terwijl Dark Souls III ook geen geheimen meer voor mij heeft. Hoe vaak ik wel niet door Amnesia: The Bunker ben gesprint - elke keer net eventjes een tikje sneller. En dan hebben we het nog niet eens gehad over Resident Evil 7, My Friendly Neighborhood en andere klassieke survival-horrorgames, waarbij je niet alleen je eigen verbeterde kennis meeneemt, maar waar je ook nieuwe uitdagingen ontgrendelt en andere toffe mutaties toevoegt voor een totaal andere ervaring.

Het is een onderwerp waar de meningen grandioos in gaan verschillen, maar ik kan met zekerheid zeggen dat ik in kamp herspeelbaarheid mezelf meer dan thuis voel. Maar goed, dat heb je ondertussen kunnen lezen, dus ik ben razend benieuwd: hoe steekt jouw mening in elkaar? Besteed jij liever ontelbare uren aan één playthrough of haal je meer plezier uit het herspelen van een game met nieuwe informatie en content? Laat het ons weten in de comments! Vergeet niet onze andere opiniestukken te checken over pre-orders, de backlog en de Pokémon spin-off games. We zien je graag volgende week terug - een geschreven stukje over gamescom zou zomaar het nieuwe gespreksonderwerp kunnen worden.