Darwin's Paradox review - Pixar-imperfecte puzzelplatformer

De octopus is een van de meest bijzondere wezens die op onze aardbol te vinden is. Moet je voor de grap je eens voorstellen dat je deze inheemse alien beschrijft aan iemand die heel zijn leven Animal Planet heeft gemist. Het gaat om een onderzeeweekdier met acht armen. Deze tentakels hebben vervolgens zuignappen en bevatten deels het brein van dit beestje. Volg je me nog? Ze zijn erg slim en kunnen problemen oplossen door simpelweg logisch na te denken. Verder kunnen ze zichzelf camoufleren als een kameleon, spugen ze inkt als een kapotte pen en...Hey, waar ga je heen? Dit is geen grap! Octopussen zijn ronduit fascinerende wezens. Het is daarom ook niet gek dat ZDT Studio het als protagonist kiest voor de nieuwste puzzelplatformer, genaamd Darwin's Paradox. Of deze game net zo interessant is als het dier an sich, dat lees je hieronder.

Pixar met een krap budget

In Darwin's Paradox volg je de doldwaze avonturen van de octopus (je raadt het al) Darwin. Zijn rustige bestaan in de oceaan wordt op wrede wijze verstoord wanneer een groot visbedrijf de halve zee leegrooft. Ufood is de naam en mensen volstoppen met vissoep is de faam. Echter, al snel kom je erachter dat er iets niet helemaal klopt bij deze sinistere organisatie. Waarom zijn er immers zoveel beveiligingsmedewerkers, elektrische turrets en ander marteltuigen aanwezig? Er schuilen snode plannen achter deze lucratieve vishandel en Darwin gaat er een stokje voor steken. Geheel per ongeluk welteverstaan, want uiteindelijk wil deze inktvis maar één ding: zichzelf en zijn partner redden van een wisse dood en terugkeren naar het vredige leven onder de zeespiegel.

Ondanks dat Darwin's Paradox een charmante, humoristische laag bevat, weet het narratief zelf eigenlijk geen moment daadwerkelijk te boeien. De motivatie van Darwin is simpel, maar niet per se effectief. Het verhaal doet weinig om ons te binden aan hem of zijn maatje die we proberen te redden. Verder heeft de setting niet per se de wow-factor waardoor je simpelweg gewoon moet weten wat je nu te wachten staat. Sterker nog, ZDT Studio maakt er geen geheim van en binnen een halfuur weet je waar het narratief heengaat. En dan sluit de gehele bedoeling af een onvoldaan einde. ZDT Studio noemt Darwin's Paradox 'animatiefilm waardig', maar daarvoor schiet het toch echt tekort.

Darwin's Paradox moet het vooral hebben van de audiovisuals, maar deze zijn ook hit-and-miss. De meeste animaties zijn levendig, sommige designs komen ijzersterk uit de verf en de gehele bedoeling heeft zeker een pakkende sfeer die doet denken aan Psychonauts, Monsters Inc. en Finding Nemo. Maar niet altijd komt deze presentatie even goed uit de inktverf. Met vlagen voelt de game ongepolijst aan. Hier en daar heeft de framerate het moeilijk, zijn sommige textures redelijk wazig en kan de hele bedoeling gewoon net iets te goedkoop ogen wegens ontbrekende sound-effects, muziek die niet helemaal correct afspeelt en pacing in het camerawerk dat niet soepel loopt.

Solid (Sea) Snake

Afijn, het is een mixed bag als we het hebben over de presentatie en verhaalvertelling van Darwin's Paradox. Hoe zit het met de gameplay? ZDT Studio doet goede zaken door alle vaardigheden van de octopus te vertalen naar gameplaysystemen. Darwin kan zwemmen door het water, klauteren met z'n tentakels, inkt spuwen naar belagers, zich camoufleren in tijden van nood en sporadisch krijgt dit weekdier de kans om zichzelf te lanceren dankzij zijn elastische proporties. Het zijn uniek gevonden mechanics, waarbij de wonderlijke natuur samenkomt met het gamedesign en dat vertaalt in vermakelijke mogelijkheden.

Maar deze worden niet altijd even goed uitgewerkt. Zoals je misschien gewend bent van een puzzelplatformer ligt het tempo niet bijster hoog, dus het kan soms redelijk lang duren, voordat je daadwerkelijk bij 'the good parts' van Darwin's Paradox komt. Daarnaast is trail-and-error een trekje dat dit genre maar moeilijk van zich af weet te schudden. Als je dat combineert met een redelijk laag tempo, waardoor het soms erg lang duurt om door bepaalde secties te komen, dan is het niet altijd even leuk om door Darwin's Paradox heen te zwemmen. Maar tel daarbij op dat de controls je vaak zat dwarsbomen en dan heb je helemaal het gevoel dat je één stap vooruit en acht tentakels teruggaat.

Ja, want om ervoor te zorgen dat Darwin niet wordt getransformeerd in calamari, moet je menig bad guy te slim afzijn. Of je nou de medewerkers van Ufood de slip moet geven of het hostiele zeeleven van je afweert: er is constant wel een dreiging aanwezig die van Darwin een sappig hapje wil maken. De zuignappen op de tentakels dienen dan misschien als een handige tool om platfonds op te kleven, maar ze zorgen ook vaak dat je zonder pardon omver wordt geblazen. De controls voelen klam en plakkerig, alsof je met lijmstiften aan je vingers door parcours moet hollen. De oppositie heeft verder maar weinig begrip voor je onderontwikkelde ledematen en je hoeft dus geen genade verwachten. Dat retourtje naar het laadscherm, omdat Darwin net te lang bleef kleven, kan langzamerhand je tegen gaan staan.

Meer inkt dan bloed gebruiken

De gameplay is daarnaast afhankelijk van de scenario's waar je als speler in terecht komt. Darwin's Paradox heeft unieke momenten, maar die worden afgewisseld met een en al sleur. Om positief te beginnen: de unieke set-pieces zijn echt wel te vinden. Daal af in een donkere gracht, terwijl de zeemijnen alleen zichtbaar zijn door een sporadisch lichtje van de lift. Blaas jezelf op als een ballon en probeer een instortende fabriek te ontsnappen. En - mijn persoonlijke favoriet - doe mee aan Takeshi's Castle voor de gouden plak. Als dit soort elementen de ruggengraat zouden vormen, dan hadden we een ander soort review hier geplaatst.

Maar Darwin is een weekdier, dus van de gewenste ruggengraat is geen sprake. Nee, vaker wel dan niet moet je door secties spelen die simpelweg langdradig aanvoelen en weinig interessante set-pieces te bieden hebben. Om maar een voorbeeld te schetsen: het eerste uur van de game zit je vast in zowel de vuilnisbelt als het riool. Omgevingen die in menig game worden veracht vormen het begin van Darwin's Paradox en daarbij komen weinig interessante puzzels of gameplay-voorgevallen om de hoek kijken. Het is jammer dat voor elk sterk onderdeel in Darwin's Paradox je het idee hebt dat je jezelf door ongewilde routines moet slepen om bij de prikkelende stukken te komen.