Game review: Aphelion review - Grote hoogtes en diepe dalen

Chapter 1: Wat? – (W)interstellar

“Laat het maar aan de mens over om iets moois – bewust of onbewust - helemaal naar de kloten te helpen”. Het klinkt misschien extreem zwartgallig, maar laten we eerlijk zijn: het klopt helaas wel. Een van de mooiste dingen die wij als soort tot onze beschikking hebben, gaat helemaal naar de getverderrie en daarom zijn we angstvallig op zoek naar een alternatief. Ik heb het natuurlijk over de Aarde, dat kleine groenblauwe knikkertje in een oneindig groot universum. Kennelijk hebben we de hoop op herstel al lang opgegeven en zijn we daarom miljarden euro’s en liters brandstof aan het verbranden aan de zoektocht naar een nieuwe planeet die we kunnen terraformen. Voor velen klinkt dit nog als een ‘ver van mijn bed show’, een mooi sci-fi filmplot à la The Martian en Interstellar, of prima materiaal om een game omheen te bouwen.

Laat nou net dat laatste het geval zijn met Aphelion - het nieuwste verhalende third-person project van Life Is Strange maker DON’T NOD – waarin het samen met de ESA poogt om de keerzijde van onze zoektocht naar een beter bestaan aan te stippen. De potentie voor dat beter bestaan lijkt zich te manifesteren op de ijsplaneet Persephone, waar doorgewinterde astronaute Ariane Montclair en haar engineer Thomas Cross de taak krijgen om onderzoek te doen naar leefbaarheid. Het is een missie waar je als astronaut alleen maar van kan dromen, maar ja, laat het maar aan de mens over om van iets moois – bewust of onbewust - iets verschrikkelijks te maken. Door een noodlanding op Persephone zien Ariane en Thomas zich namelijk genoodzaakt om de plannen om te gooien. Ariane staat voor een dilemma: het voltooien van de missie of herenigen met Thomas, die gedurende de crash ‘god knows where’ is neergestort. Voor Thomas is het nieuwe hoofddoel minder moeilijk. Hij is namelijk zoetjesaan aan het leegbloeden en hoeft maar één ding te doen: overleven. Zijn noodlanding heeft hem namelijk achtergelaten met een gat in zijn onderbuik én in zijn zuurstoftank.

Chapter 2: Hoe? – Ice-assin’s Creed

Deze twee verschillende doelstellingen leveren voor ons als speler twee verschillende vormen van gameplay op. Met Thomas onder de knoppen richt Aphelion zich vooral op environmental puzzel en survival mechaniek, terwijl Ariane veelal wordt belast met klim- en stealth gameplay. Beide protagonisten beleven in Aphelion een eigen zijde van de gebeurtenissen, welke uiteindelijk samenweven tot één interstellaire Hollywood ervaring. Thomas blijft het gameplay-technisch een 'moonboots on the ground' ervaring, gezien zijn verwondingen het niet toelaten om de verticaliteit op te zoeken. Om ervoor te zorgen dat zijn chapters niet één grote wandelsimulator worden, poogt DON'T NOD zijn deel van het avontuur van wat diepgang te voorzien door het vooral te gooien op zijn defecte zuurstoftank. Tussen de exploratiewerkzaamheden door ontkom je er niet aan dat je met regelmaat op zoek moet naar een zuurstofpunt om bij te tanken.

Ariane, daarentegen, moet het juist hebben van de verticaliteit. Als een soort ruimte-Ezio klimt en klautert Ariane zich naar eenzame hoogtes en laat ze zichzelf afdalen naar Persephones kern, waarbij het theoretisch gezien vooral aankomt op de affiniteit van de speler hoe vlekkeloos dat verloopt. Het zijn handelingen die we vaker hebben moeten uitvoeren, zelfs in DON'T NOD-games als Jusant. Je zou er dus vanuit mogen gaan dat de kennis en ervaring van beide kanten resulteert in vloeiende gameplay welke ruimte laat voor het bewonderen van de andere aspecten van Aphelion, zoals het uitvogelen van omgevingspuzzels en de frequent opdoemende stealth scenario's. Maar helaas. De praktijk laat ons wat anders zien.

Chapter 3: Waarom? - Afbrokkelend enthousiasme

Waar Aphelions grafische pracht en hypnotiserende Interstellar-achtige soundtrack me naar de ene kant van het waarderingsspectrum trekt, duwde het klimmen me regelrecht naar de andere zijde ervan. Als iemand die is opgegroeid met Assassin's Creed games - welke er vroeger om bekend stonden dat het klimmen je soms de haren uit je schedel liet trekken - ben ik wat gewend. Soms is het gewoon behelpen en vooral met dynamische camerastandpunten is het even puzzelen om de goede hoek te vinden. Menig ontwikkelaar heeft daar inmiddels een middenweg in weten te vinden. Maar Aphelions gameplay lijkt op dat gebied weer wat terug in die evolutie te gaan. Het voelt simpelweg ongemakkelijk, vooral wanneer het maar blijft spammen met afbrokkelende ankerpunten en QTE-oproepende 'last-minute saves'. Naar verloop van tijd ergert en frustreert het gewoon, helemaal wanneer dit tot het zoveelste "Ariane fell to her death" game over-scherm leidt. Om die situaties te minimaliseren biedt het optiemenu de mogelijkheid om 'perfect grabs' aan te zetten, maar wanneer de besturing dan ook nog eens wat floaty aanvoelt, kun je gewoonweg niet genieten van die momenten, hoe mooi de vergezichten die het oplevert ook zijn.

Onfortuinlijk genoeg doen ook Arianes stealth secties een flinke duit in het frustratie-zakje, veelal veroorzaakt door diens onvergeeflijke karakter. Ook hier doet DON'T NOD niet direct iets nieuws voor eenieder die zich ooit heeft vastgebeten in games als The Last of Us, waarin onzorgvuldigheid ook betekende dat je onherroepelijk ten prooi viel aan een geluid georiënteerde nemesis. Maar Aphelion gooit hier een schepje bovenop door vooral te frustreren middels supergevoeligheid en zelfgecreëerde tegenstrijdigheden. Dat gehurkt voortbewegen een must is, dat staat buiten kijf, maar wanneer je tegen een onzichtbaar object loopt en daardoor ongewenst geluid maakt voelt gewoon aan als een sabotagepoging waarin je ook nul kans krijgt om jezelf te corrigeren. Dat Ariane non-stop tegen zichzelf blijft praten is daarentegen iets wat deze stalker dan weer niet hoort. Lucky him. Na acht uur Aphelion was ik namelijk blij dat ik niet meer naar Arianes oeverloze monologen hoefde te luisteren. Dat je een verhaal te vertellen hebt, snap ik. But gurl, really?