Game review: Directive 8020 review - Gillen in de ruimte

Vertrouw niemand

Laten we eerlijk zijn: het leven op aarde is momenteel heel… tumultueus geworden. Hoog tijd dus om op zoek te gaan naar een nieuwe planeet! Aan boord van het ruimteschip Cassiopeia bevinden zich enkele astronauten die de eer en het genoegen hebben om dat mogelijk te maken. Maar goed, het is en blijft een horrorgame dus uiteraard móet het wel ergens foutlopen, want al snel blijkt dat ze een buitenaardse vriend aan boord hebben gehaald. Sterker nog: bepaalde crewleden beginnen zich plots wel héél vreemd te gedragen… wie is er nog te vertrouwen en wie is niet meer wie ze zeggen dat ze zijn? Wat volgt is een mix tussen ‘Alien’ en ‘The Thing’ die grotendeels wel weet te entertainen tijdens zijn looptijd van ongeveer 8 uur.

Dit is cheesy B-horror zoals je gewend bent van Supermassive Games: verwacht dus zeker geen diepgaande filosofische thema’s, maar gewoon een rechttoe rechtaan horroravontuur waarbij het lot van elk crewlid in jouw handen ligt. Never change a winning team, zou je kunnen zeggen: het is gewoon deel van de charme van deze reeks. En toch wil ik hier even een ‘hot take’ droppen: Directive 8020 was voor mij het zwakste verhaal dat ik al in de reeks heb gezien. Niet dat het per se rotslecht is, maar verschillende elementen (die ik nog ga bespreken) zorgen ervoor dat deze game minder impact op me heeft gehad als ik hem ga vergelijken met z’n voorgangers.

Acteurs zonder zwaartekracht

In een verhalende game zoals deze, is een goede cast met interessante personages essentieel. De headliner van de groep is ditmaal actrice Lashana Lynch, die je misschien kent als Maria Rambeau uit het MCU. Ze speelt de rol van astronaute Brianna Young en zij is ook een beetje het hoofdpersonage (ze krijgt iets meer schermtijd dan de rest en haar gezicht staat ook op elke poster van de game). Ze zet haar personage met kracht neer en wist me te imponeren met haar prestatie. Nog een hoogvlieger is Danny Sapani in de rol van commandant Stafford, ook hij doet het heel goed… maar daar houdt mijn lofzang zo een beetje op.

Enkele castleden zijn gewoon neutraal: ze doen hun job, niet meer en niet minder. Tegelijk zijn er ook verschillende acteurs die hun voicelines zitten af te lezen met het emotionele inlevingsvermogen van een natte dweil. Ik denk hierbij instinctief aan Carter, Eisele, Williams en Cernan: allen personages waarvan ik het niet erg zou vinden als een alien ze te pakken kon krijgen. Ik was dus wel iets minder begaan met de personages, waardoor hun (potentiële) sterfscènes eerder een ‘oh yes, eindelijk zwijgt die’ bij me opbracht, in plaats van een ‘oh f*ck, wat moet ik nu doen?’.

Acteerprestaties zijn natuurlijk één ding, maar aan de basis daarvan ligt uiteraard nog steeds het script. Soms moet je als acteur gewoon wel héél hard je best doen om van een middelmatig script toch iets geloofwaardigs te maken en dat is hier wel een beetje het geval. De dialogen zijn bij momenten gewoonweg cringe. De schrijvers willen zo hard dat (bijna) elk personage zowel grappig, inspirerend en bad-ass tegelijk is, maar het voelt zo geforceerd aan, met enkele onbedoeld hilarische performances als gevolg. Je kan dan zeggen dat deze reeks altijd wel een beetje cheesy is geweest met de dialogen, maar bij dit deel stoorde het me toch net iets meer dan gewoonlijk.

Kiezen is verliezen

Zoals steeds draait het verhaal weer om keuzes maken. Jouw beslissingen bepalen het lot van de crewleden en elk personage kan het loodje leggen. Dat wil dus ook zeggen dat jouw ervaring hoogstwaarschijnlijk (helemaal) anders zal zijn dan de mijne en dat blijft gewoon een cool concept. Directive 8020 heeft een episodische structuur (acht afleveringen die elk ongeveer een uurtje duren) en elke episode heeft een aparte tijdslijn. Die kan je bekijken in het menu en hier zie je ook welke route jij hebt genomen doorheen de episode én welke mogelijke vertakkingen jij ‘gemist’ hebt.

Handig is dat de game je gewoon vertelt wat je moet doen om bepaalde scènes vrij te spelen: het is hierdoor een stuk overzichtelijker en duidelijker wat de game van je verwacht als je alle uitkomsten gezien wilt hebben. Bovendien heb je ook de mogelijkheid om de ‘Rewind knop’ te gebruiken. Loopt er iets fout of ben je toch niet tevreden met je keuze? Rewind naar de vorige scène en probeer opnieuw!

Ondanks dat ik het appeal van deze knop wel snap, wil ik toch opperen om de game op ‘Survivor modus’ te spelen: hier valt deze functie volledig weg en moet je leven met de keuzes die je maakt. Oeps, heb je een slechte keuze gemaakt en nu is personage X dood? Wat jammer nou, zorg nu maar dat je het beste maakt van een totaal naar-de-knoppen-geholpen situatie. Het zorgt voor extra spanning en keuzestress: dé twee pijlers waar deze reeks op steunt.

Verstoppertje

Naast het kijken naar cutscènes, het maken van moeilijke keuzes en het exploreren van het ruimteschip, is er ook nog wat meer ‘actiegerichte’ gameplay. Dé klassieker van de reeks keert ook hier terug: de Quick Time Events, beter bekend als QTE’s! Word je aangevallen door één of ander buitenaards monster? Hou dan maar de vingers aan de knoppen, zodat je zeker op tijd op het kruisje, vierkantje of welke knop dan ook kan drukken! Het kan het verschil betekenen tussen leven en dood… Alhoewel ze dus zeker aanwezig zijn, zijn de QTE's in dit deel wel beduidend minder aanwezig in vergelijking met de andere games. Oordeel zelf of je dat goed vindt of niet.

Waar wél veel meer nadruk op wordt gelegd, is stealth. Je zal heel vaak moeten rondsluipen terwijl één of andere bedreiging jacht op je maakt. Deze stukjes komen veelal op hetzelfde neer: een deur zit op slot, want er is geen stroom => jij moet ergens de stroom zien aan te steken => je scant de omgeving met je scanner en vindt de stroomdoos => je doet de deur open en ontsnapt naar de vrijheid! Het is allemaal zo ingewikkeld niet en het is ook belachelijk simpel om de vijandige AI om de tuin te leiden. Het is leuk dat de makers je meer actief aan het werk willen zetten (een aardige poging) maar op den duur had ik het zo wel wat gezien met de stealth stukjes in de game.

Mogen er nog jumpscares zijn?

Het is en blijft een horrorgame en dan is natuurlijk de vraag: hoe zit het met de ‘horror’? Het is en blijft ook een horrorgame van Supermassive Games en als je ooit één van hun games hebt gespeeld, dan weet je exact wat je kan verwachten: jumpscares in overvloed! Je kan het je vast inbeelden: een donkere gang, de muziek gaat steeds luider spelen, je weet dat er op elk moment iets kan gebeuren… en dan BAM! De game zit tjokvol met dergelijke momenten en ik moet toegeven dat ik meestal niet zo heel hard ben geschrokken, omdat je ze van mijlenver ziet aankomen. Er zijn zeker voldoende scares die dan wél goed landden, maar het is een gevalletje ‘kwantiteit over kwaliteit’.

Wat wél goed zit, is de algemene sfeer en de omgevingen. Het ruimteschip is goed vormgegeven en er zitten heel wat details in de gebieden verwerkt. De invloeden van de Alien-franchise zijn ook overduidelijk aanwezig, iets waar ik (als fan van die reeks) heel blij van werd. Tegelijk voelde ik ook wel een gemis: Directive 8020 is de eerste game in de reeks waarin de Curator niet meer actief vanuit zijn bibliotheek de boel begeleidt. Dat is misschien te wijten aan het feit dat acteur Tony Pankhurst jammer genoeg is overleden, maar het voelt toch wel vreemd. Zit hij dan helemaal niet meer in de game? Aan jou om dat te ontdekken...

Ten slotte nog even over de mogelijkheden tot multiplayer, want ook hier is er een ‘gemis’. Je hebt opnieuw de mogelijkheid om lokaal met vrienden/familie/vage kennissen in de ‘Movie Night’-modus te duiken. Hier krijgt iedereen een personage toegewezen en wanneer die aan de beurt is, geef je de controller door aan de desbetreffende persoon. Wat niet terugkeert is de online modus ‘Shared Story’: je moet dus echt in persoon afspreken als je samen door de game wilt spelen. Ik vond deze modus persoonlijk sowieso wat buggy en onhandig, dus ik zal ‘m niet missen, maar als jij hiernaar uitkeek: weet dan dat de modus hier niet langer van de partij is.