Game review: Luna Abyss review - Helse koortsdroom

Staren in de afgrond

Op een dag word je wakker en blijkt dat je opgesloten zit in een vreemde gevangenis in de ruimte waar je kennelijk voor de komende 9000 dagen een straf moet uitzitten: het zal je maar overkomen! Toevallig is dat exact de situatie waarin een zekere Fawkes zich bevindt en logischerwijs is ze een beetje in de war. Geen zorgen: je krijgt een artificiële bewaker met de naam Aylin die je persoonlijk zal opvolgen! Aylin geeft je de opdracht om op onderzoek te gaan in de ‘Abyss’, een soort oneindige afgrond op Luna, een kunstmatig gemaakte maan. Daar liggen namelijk verloren artefacten en technologieën die jij moet zien te vinden. Doe je goed je best, dan gaan er dagen van je straftijd af: als je braaf bent en gehoorzaamt, dan word je dus beloond. Je hebt toch niets beters te doen, dus je gaat op onderzoek uit.

In de Abyss loop je heel wat vreemde creaturen tegen het lijf, de ene al vriendelijker dan de andere. Het is duidelijk dat niet iedereen blij is met je onderzoek en een pleziertripje wordt het allerminst. Terwijl je de verschillende gebieden van de Abyss doorkruist, kom je ook meer te weten over de achterliggende lore: blijkt dat er toch wel heel wat meer schuilgaat achter deze mysterieuze plaats dan je op het eerste gezicht zou zeggen. Wat is er aan de hand met die vreemde satanische(?) cult die er rondloopt, wat is er gebeurd met de ooit zo prestigieuze stad Greymont en kan je Aylin eigenlijk wel vertrouwen?

Er zit een intrigerend verhaal in Luna Abyss, maar je zal je koppie erbij moeten houden, want heel rechttoe rechtaan is het niet. Het plot is enorm vaag, dubbelzinnig, filosofisch en een mindfuck van jewelste. Eerlijk: ik snap nog steeds niet alles even goed, maar tegelijk moet ik wel toegeven dat ik me niet heb verveeld en dat het moeilijk was om weg te kijken van alle absurde taferelen. De verschillende personages die je tegen het lijf loopt zijn ook gewoonweg vreemd, maar wel boeiend om naar te luisteren (als je kan leven met een hele hoop filosofisch gewauwel).

Rennen, springen, wegduiken en schieten

Als je geen zin hebt om echt heel diep na te denken over het vreemde plot, heeft Luna Abyss gelukkig ook enorm verslavende gameplay om je te overtuigen. De game is een first-person shooter met bullet hell-elementen. Losjes vertaald: je scherm is bijna constant gevuld met allerlei rondzwevende projectielen die je moet zien te ontwijken. In een hoog tempo knal je vijanden af, terwijl je ninja-gewijs tussen alle kogels door moet lopen als je leven je lief is.

Je hebt vier wapens om je hierbij te helpen: een ‘scout rifle’ (machinegeweer), een ‘shield breaker’ (shotgun), een ‘Monarch's Lance’ (sniper rifle) en een ‘Atom Splitter’ (raketwerper). Wisselen tussen wapens gebeurt heel vlot door op de D-pad knoppen te drukken: zo kan je snel reageren op elke mogelijke situatie. Een goed reactievermogen is hier essentieel, want soms betekent één seconde het verschil tussen leven en dood. Sommige gevechten (vooral de bazen) kunnen best pittig zijn, dus gefocust blijven en constant bewegen is de boodschap!

Helemaal vlekkeloos is de combat nu ook weer niet. Hipfire is niet 100% accuraat en het tempo ligt vaak ook gewoon te hoog om op deze manier precies te kunnen mikken. ‘ADS’ (Aiming Down Sight) dan maar zeker? Ook dat loopt niet altijd even lekker: de game heeft een heel agressieve lock-on, waarbij je direct ‘vastplakt’ aan één vijand. Als je in een kamer vol gespuis net die ene specifieke vijand wil raken, kan dat irritant zijn. En weet je nog wat ik eerder zei: één seconde klooien kan het verschil betekenen tussen leven en dood… Als je je goed positioneert, kan je deze frustraties omzeilen, maar het blijft toch wel vervelend als het systeem dan toch beslist om op de verkeerde vijand te ‘locken’.

Acrobaat

Tussen al het vechten door, moet je ook nog eens de ruige omgevingen van de Abyss zien te traverseren. Ook dit is geen makkie, want de Abyss is een grote afgrond – what’s in a name? – waarbij één foute stap vervelende gevolgen kan hebben. Platforming is ook een groot onderdeel van de gameplay en ook hier krijg je verschillende tools om je het leven makkelijker te maken. Door plotgerelateerde redenen verandert Fawkes in een soort ‘geest’ met bovennatuurlijke krachten: hoge sprongen, soepele ontwijkmanoeuvres, de kracht om onzichtbare platformen zichtbaar te maken… je speelt een hoop vaardigheden vrij die je nodig hebt als je elk hoekje van de Abyss gezien wilt hebben.

Nu klinkt het misschien alsof je bakken vrijheid krijgt om de Abyss te gaan onderzoeken, maar dat is eigenlijk niet zo. Luna Abyss is namelijk een heel lineaire game waarbij je van gebied A naar B naar C gaat. Je krijgt in deze gebieden een klein beetje vrijheid om collectables gaan verzamelen, maar je wordt altijd verplicht om terug naar het vastgelegde pad te keren. Niets mis met een lineaire game, overigens: het is eens iets anders dan de zoveelste ‘open-wereld-met-honderden-icoontjes-op-de-map-game’.

Er zitten heel wat (visueel) coole gebieden in de game, al worden die iets te vaak afgewisseld met ‘buizen-levels’ tussendoor. Dat bedoel ik letterlijk, want voor een groot deel van de game loop je gewoon door buizen, pijpleidingen en riolen… Alsof alle toeristische trekpleisters in de Abyss met elkaar verbonden zijn door een gigantische pijpleiding. Iets meer afwisseling in deze ‘tussenstukjes’ was welkom geweest, want die saaie buizen en pijpen lijken allemaal net iets te veel op elkaar. Mijn excuses als ik nu loodgieters heb beledigd.

Visuele koortsdroom en muzikaal genot

Het technische rapport dan, waar ik toch wel (uiterst) positief over kan zijn. Visueel is Luna Abyss geweldig om naar te kijken, al vraagt het wel veel gewenning. De personages zien eruit als een surrealistisch schilderij en de omgevingen stralen een soort apocalyptische schoonheid uit. Luna Abyss is ook niet bang om buiten de lijntjes van het ‘normale’ te kleuren: vreemde visioenen, flitsende beelden, de werkelijkheid breekt in stukjes… Er gebeurt soms zoveel op je scherm en het kan wat overweldigend zijn (fotosensitieve spelers, let goed op), maar dat maakt het tegelijk ook net aantrekkelijk.

Een klein technisch minpuntje: soms krijg je korte laadschermen van enkele seconden om de gebieden in te laden. Niet heel storend, maar toch wel lichtjes vervelend. Op auditief vlak dan alleen maar lof, op verschillende vlakken. Allereerst: de stemacteurs. Geweldige performances, heerlijke Britse accenten en in het algemeen gewoon goed inlevingsvermogen. Deze acteurs verdienen een pluim, want dit was puik werk! Ook de soundtrack is geslaagd: scifi techno, actievolle deuntjes, bombastische tracks… je krijgt zo van alles wel wat en de muziek zorgt voor nóg meer extra sfeer.