Game review: Duck Side of the Moon review - A Great Quack in the Sky

I Wanna Rock

In Duck Side of the Moon speel je als Doug (haha, snap je?), een eend wiens ruimteschip neerstort omdat hij overwerkt is. Hij belandt in een wereld die wordt bewoond door pratende geodes met een grote passie voor boogie. Hoewel zijn ruimteschipcomputer hem waarschuwt om even pauze te nemen, gaat Doug druk aan het werk om zijn schip te herstellen, zodat hij zijn missie om een nieuwe, permanente thuishaven te vinden kan voortzetten.

Aan het begin van de game kun je Dougs ruimteschip een naam geven. Dit kun je zelf bedenken of kiezen uit een van de opties die de ontwikkelaars hebben bedacht. Ik ging langs deze verschillende opties en kwam tot de conclusie dat er geen betere naam bestaat dan de voorgestelde naam “The Flying Duckman”. Tijdens zijn missie om dit schip weer op gang te krijgen, begint Doug al snel kennis te maken met verschillende stenen bewoners. De interacties met de geodes zijn erg aandoenlijk, omdat ze allemaal op hun eigen manier heerlijk chaotisch zijn. De lieve steentjes leven in het dorp Boogieville, vernoemd naar hun passie voor het muziekgenre.

Deze passie is vrij random, maar maakt de wereldopbouw best schattig en grappig op een wat surrealistische manier. Tijdens de verkenning kun je ook kleine geodes tegenkomen die zich afzetten tegen de status quo en naar rock gaan luisteren, wat volgens hen veel logischer is. Maar om van alle steentjes flinke rockers te maken, zou misschien wat voor de hand liggend zijn.

We (re)Built This City

De game bestaat uit twee gebieden: een kleiner gebied aan het begin dat je kunt verkennen om een gevoel voor de game te krijgen en een wat groter gebied waar je terechtkomt zodra je de eerste hoofdmissies hebt afgerond. Als je klaar bent om door de chaotische uitvinder Billy met schip en al de lucht in geschoten (of beter gezegd: gekatapulteerd) te worden, kun je uiteindelijk niet meer terug naar het beginnersgebied. Dit wordt trouwens heel duidelijk aangegeven. Mocht je van plan zijn om de achievements in één keer te behalen, dan moet je wat meer tijd steken in exploratie. Dat gezegd hebbende is het gebied redelijk klein en kun je rustig alle uithoeken ontdekken zonder dat het overweldigend aanvoelt. Dit draagt goed bij aan de knusse sfeer van de game, omdat je wel wordt aangemoedigd om de map te ontdekken, maar niet gefrustreerd raakt doordat je urenlang op zoek bent naar de laatste kisten of verborgen zijmissies.

Door de wereld te verkennen en missies af te ronden verdien je gouden bouten, die tijdens de crash van je schip los zijn geraakt. Hiermee kun je jouw schip uitbouwen en repareren. Sommige faciliteiten zijn nodig voor de verhaallijn van de game, maar andere zijn grappige extraatjes, zoals een basketbalring of een jukebox waarop je platen kunt afspelen die je tijdens het verkennen hebt gevonden. Ook is er een werkbank aanwezig op jouw schip. Je kunt verschillende grondstoffen vinden in de wereld, die je nodig hebt om bepaalde gereedschappen te maken en te upgraden. Er zijn ongeveer tien verschillende soorten grondstoffen en het craftingsysteem is redelijk overzichtelijk, wat bij een game van vier à vijf uur goed werkt. Om sommige grondstoffen te verkrijgen heb je de upgrades wel nodig, waardoor er een gevoel ontstaat dat je progressie maakt en je de upgrades niet zomaar links laat liggen.

Daarnaast zijn er ook verschillende challenges en minigames. Zoals in elke game zijn sommige leuker dan andere, maar er is veel variatie, waardoor er voor iedereen wel iets tussen zit. Of je nu van racegames houdt, liever iets perfect timet of graag een potje bowlt, Duck Side of the Moon heeft voor ieder wat wils. Deze variatie aan minigames, die vrij eenvoudig zijn, samen met de sfeer, setting en characters maakt Duck Side of the Moon leuk voor zowel jong als oud.

Can't Blame it on the Boogie

De controls waren even wennen. Naast de typische WASD-besturing kon je met de spatiebalk omhoog en met Ctrl omlaag sturen, wat soms wat stug aanvoelde, maar al met al prima werkte. Een minpuntje was wel dat je soms niet meer kon vliegen nadat je een dialoog had afgesloten, waardoor je vast kon komen te zitten. Dit was meestal op te lossen door jezelf ergens vanaf te gooien en te vallen totdat je een alphamuur bereikte. Daarna werden de vliegmechanics weer gereset. Als je ergens bent waar je niet van een randje af kunt springen, kun je jezelf resetten naar je ruimteschip. In principe is het probleem dus op te lossen, maar ideaal is het niet. Verder draait de game soepel, behalve dat Unreal Engine twee keer crashte tijdens het opstarten in het laadscherm van de game. Bij de derde poging werkte alles uiteindelijk weer en kon ik verder waggelen, huppelen en kwaken.

Het verhaal was erg schattig, al was het voorspelbaar. Dat is op zich niet erg, omdat het verhaal eigenlijk van ondergeschikt belang is en de focus meer ligt op de exploratie en de interacties die je onderweg tegenkomt. Die waren zeker geslaagd, maar niet echt baanbrekend. Hoewel de setting en de inwoners leuk zijn uitgewerkt en het idee van een eend als hoofdpersonage erg schattig is, had ik wel het gevoel dat de algehele vibe van de game al vaker is gedaan en voelde de "randomness" soms wat geforceerd. Daarnaast waren de missies leuk om te spelen, maar raakte ik uiteindelijk niet zo in de game verstrikt dat ik hem niet meer wilde wegleggen. Hoewel ik veel interacties met de bewoners geslaagd vond, had ik vooral plezier met Doug zelf: challenges doen, zijn outfits aanpassen of karaoke kwaken (ja, daar is een achievement voor) vormen echt de hoogtepunten van de game. Daardoor blijft de game vooral hangen door het hoofdpersonage, en minder door de dialogen, missies en mechanics.