Game review: Mouse: P.I. For Hire review - Gaat voor Goud(a)

Een verhaal met een staartje

"Een verhaal à la Rockstar's L.A. Noire vermengd met de esthetiek van Studio MDHR's Cuphead. Geef me dit en ik ben tevree". Toen ik in 2024 tijdens gamescom mocht aanschuiven bij Fumi Games om achter de schermen te begluren wat men aan het bekokstoven was, gaf ik de Poolse ontwikkelaar dit als tip mee. En wat blijkt, ik zat er uiteindelijk niet zo heel ver naast. Voor het ongetrainde oog is Mouse: P.I. For Hire namelijk exact dat, een rubber hose geanimeerde 'whodunnit' waarin je van A naar B knort in een periodiek correcte bolide en 'the talking' van tijd tot tijd ook wordt gedaan door bouncy, semi-soft ogende wapens. Maar ik zou liegen wanneer ik zeg dat de kaas hiermee op is. Hiermee tippen we namelijk hooguit de visuele stijl en het plot aan; het verhaal van rechercheur Jack Pepper (leuk gevonden kwinkslag naar de Pepper Jack kaas) en zijn onderzoek naar het oplopend aantal verdwijningen. De link tussen deze vermiste 'shrews' en politieke agenda's waar de muizen geen kaas van lusten, stinkt nog harder dan een homp Vieux-Boulogne, net als de opmars van corruptie binnen het lokale politiecorps.

Wat voor Jack en zijn trits aan trouwe Mouseburgse bondgenoten begint als een doodgewone dag in het leven van een privé-rechercheur met een neus voor kazigheid, ontvouwt zich al vlot in een aaneenschakeling van vliegensvlugge shoot-outs. Gezien het gros van Jack's 'mice of interest' er naast een dik aangezet Boston accent - waar Carmen "The Cheese Man" DiNunzio overigens jaloers op zou zijn - ook een hevig jeukende trigger finger op nahoudt, mag Jack zijn notitieboekje met flinke regelmaat inwisselen voor een flinke selectie aan geschut. 'Walk and talk' is in Mouse: P.I. For Hire zwaar in de minderheid. Run and gun niet. Het is dus wel zo wenselijk dat juist die in grote getalen aanwezige actie resoneert en om dat te bewerkstelligen kiest Fumi Games de klassieke - in dit geval slapstick - boomer shooter route.

Hier heeft men duidelijk kaas van gegeten

Een prima keuze, als je het mij en vele anderen met mij vraagt. Sinds de tech-demo uit 2022 weet Fumi al dat het potentieel Gouda in handen heeft en nu, vier jaar later, bewijst men dat het weet hoe je een memorabele debuuttitel aan de man moet brengen. Mouse: P.I. For Hire is namelijk niet alleen een game die lekker smoelt, maar ook een die over het algemeen genomen lekker speelt. De framerate is - op misschien een enkele dip tijdens chaotische shoot-outs na -redelijk hoog en consistent, terwijl de gun controls lekker snappy zijn, al vergt het wellicht voor sommigen wat gewenning dat Mouse: P.I. For Hire realistische weapon handling en keihard geknal verruilt voor een cartoony variant en ADS (aiming down sights) laat vallen voor een alt-fire mode die via upgrades vrijgespeeld moeten worden.

Die gewenning komt vanzelf, vooral gezien Mouse: P.I. For Hire je genoeg scenario's voorschotelt om je shooting skills te perfectioneren. Uitgaande van de prijs van nog geen drie tientjes zou je het misschien niet zeggen, maar Mouse: P.I. For Hire biedt voor dat geld een enorme bak aan content waar ik - een notoire 'niet lullen maar poetsen' rusher - toch nog elf uur over deed. Dat zijn elf uren aan actie, zonder ook maar moeite te doen om alle collectibles te vinden of mezelf te verliezen in het onder de knie krijgen van het kaartspel Baseball, waar een deel van je collectables (in dit geval geinig ontworpen honkbalplaatjes) overigens ook aan gelinkt zijn. Nee, die elf uur vallen geheel toe te schrijven aan een sloot aan ludieke locaties, de een nog stijlvoller vormgegeven dan de ander, allen vol geramd met vijanden die (op de bosses na) over de gehele linie genomen allemaal dezelfde eigenschappen vertonen, maar per setting toch allemaal over een eigen identiteit beschikken. Aan de ene kant levert dit shoot-outs op die vaak hetzelfde aanvoelen, maar aan de andere kant stoort het minder omdat Fumi op z'n minst moeite heeft gedaan om er een ander kaassausje overheen te gieten.

Fun-due

Nu is het uiteraard lastig om met de gekozen setting een goede balans te vinden tussen de slapstick en hardcore actie. Aan de ene kant mikt Fumi op een boomer shooter ervaring à la DOOM (of gezien de humor, Duke Nukem), maar aan de andere kant verwacht je dat Mouse: P.I. For Hire het rubber hose karakter de boventoon laat voeren. Maar ook hierin is men glansrijk geslaagd, mede door een gezonde mix aan slapstick en gore. Vooropgesteld, Mouse: P.I. For Hire is niet zo hardcore als de gemiddelde classic FPS, maar totaal onschuldig is het evenmin. Bij vrijwel elk wapen straalt de 'funniness' er vanaf en met namen als Micer, D-namite, James Gun, Kiss Kiss, Hellrazor, Boomstick en Loose Canon verwacht je dan ook wel wat slappe humor. Ondanks dat verzandt Mouse: P.I. For Hire niet in té kinderachtige gameplay. Sterker nog, Mouse: P.I. For Hire is ondanks diens kindvriendelijke allure alles behalve geschikt voor de kleintjes.

Combat is met vlagen namelijk verre van kolderiek. Het mag dan misschien op een comic style manier worden gepresenteerd, maar headshots blijven headshots en ook in Mouse: P.I. For Hire rollen er letterlijk koppen. De zogeheten Devarnisher - een zuur spuwend wapen - stript je vijanden van diens huid, waarna hooguit een hoopje botten en een boos kijkende stel ogen resteert. En dan hebben we het nog niet eens over de audio gehad. Menig schermutseling eindigt in een cheesy uiting zoals "Ah, gabagool!" of een andere komische maffioso kreet, maar Fumi schroomt tegelijkertijd niet om er van tijd tot tijd het gegorgel van een pijnlijk stervende muis doorheen te gooien. Je zou er bijna medelijden door krijgen.

'Press X to doubt'

Wie tot nu toe alle aanwijzingen heeft weten te verbinden middels het bekende rode koord, zou kunnen extrapoleren dat de Mouse: P.I. For Hire kaas bijzonder goed smaakt. Ziltig genoeg, lekker smeuïg. Maar zodra we bij consistentie aankomen, vallen wat gaten te bespeuren. Niet de natuurlijk ontstane gaten. De onwenselijke variant. Groot zijn ze niet, maar ze zijn er wel. Een van die gaten zorgt voor onbalans in het gewicht, precies zoals het onbalans in Jack Peppers wapenarsenaal oplevert. Straight-out-of-the-box voelen enkele knalijzers wat lafjes aan en andere boomsticks juist zeer overpowered. Het is begrijpelijk dat Jacks standard issue sidearm - de Micer - niet direct een flinke deuk in een pakje smeerkaas slaat, maar van een shotgun - of later zelfs een joekel van een kanon - verwacht je wel de nodige schade. Het soort one-shot-one-kill schade die een alles wegsmeltende Terpentine-geweer uiteindelijk weer wel doet. Via upgrades valt de balans uiteindelijk wel weer wat verder te verfijnen, maar het resulteert wel snel in een standaard selectie van je favo blaffer. Dat maakt de afwezigheid van een D-pad stijl quick select ook ietsjes tolerabeler, al had ik dit toch liever gehad dan constant wisselen via een keuzewiel.

Een ander gat is wellicht iets vervelender voor de gemiddelde kaaskop, namelijk minor bugs en glitches. Hoewel Fumi overuren aan het draaien is om alles in een recordtempo weg te poetsen, bestaat de kans dat plaats delict tijdens jouw bezoek nog enkele losse eindjes vertoont. Clipping bugs en control issues vormen hiervan het gros. Voor de rechtdoorzee gamer (zoals ik) valt het gelukkig allemaal nog mee, maar wie zijn zinnen heeft gezet op alles onderzoeken wat er maar te onderzoeken valt - a.k.a. "de completionist" - valt de muizenklem soms vervelend op de neus wanneer items onfortuinlijk genoeg (nagenoeg) buiten bereik belanden. Daarin kunnen de controls soms ook bijdragen, vooral wanneer Jacks staart kan worden ingezet als zweep en propellor en zijn 'gumshoes' de mogelijkheid tot wall running bieden. Laat inkomende control prompts kunnen in sommige gevallen als schimmelplekjes op de fast-paced gameplay groeien. Laten we hopen dat Fumi deze weg weet te snijden voordat het de smaak te veel beïnvloedt.

Over smaak gesproken, de humor is er ook een waar je van tijd tot tijd een oprisping van kan krijgen. Vooropgesteld, Mouse: P.I. For Hire beschikt over een dijk van een stemmencast en met de herkenbare stem van Troy Baker die menig cheesy one-liner serveert, kun je normaliter niet fout gaan. Hij is per slot van rekening degene die volwassen mannen aan het janken kreeg met zijn hartverscheurende Joel vertolking in TLOU2. Maar ook Troy is maar een mens en ook hij kan een af en toe voorbijkomende kromme 'zinger' niet recht lullen. Soms geeft het wat smaak aan de tongue-in-cheek jaren'30 noire vibe en accepteer je dat het er gewoon bij hoort, maar wanneer je een dialoog over hoe je de naam Igorrr uitspreekt (niet Igorrrr) uitsmeert alsof je er een hele boterham mee moet beleggen... nee. Een toastje was voldoende geweest.