Wie had ooit kunnen denken dat PlayStation een gloednieuwe God of War-game zou shadowdroppen tijdens de State of Play van 12 februari? Na afsluiting van de livestream verscheen God of War Sons of Sparta direct in de PlayStation Store. Dat is voor mij reden genoeg om even door te trekken tot in de vroege uurtjes onder het mom: “iemand moet het doen”.
Nu heb ik echter twee vragen die ik in deze review wil beantwoorden. Dat zijn welteverstaan: is dit een goede God of War-game en is dit een goede Metroidvania? Ik zoek het uit in deze review van God of War Sons of Sparta, gespeeld op PlayStation 5.
Zit je te wachten op een nieuw 3D God of War-avontuur, dan gaat Sons of Sparta niet jouw ding zijn. GoW SoS is namelijk een 2D Metroidvania. Dat wil zeggen dat we dienen te platformen in een vrij platte omgeving terwijl we op de vuist gaan met sprites van onderwerelds tuig. Dat maakt van God of War Sons of Sparta een singleplayer-avontuur. Tenminste, in de kern, want de game kent wel bepaalde co-op functionaliteiten. Dat gezegd hebbende, dat aandeel is marginaal, zoek je dus een degelijke co-op game, dan gaat dit niet je ding zijn.
Een Metroidvania is niet compleet zonder een gigantische map, de nodige backtracking en permanente upgrades aan het arsenaal. Mocht je bang zijn dat die elementen niet in deze game zouden zitten, dan kan ik je bij deze geruststellen. Wat dat betreft is God of War Sons of Sparta namelijk een Metroidvania in hart en nieren. Zo ontgrendelen we items in tempels die ons helpen bij het openen van voorheen ontoegankelijke wegen, upgraden we onze wapens met gevonden materialen, ontgrendelen we skills middels Blood Orbs en stuiten we op zijmissies door met NPC’s te praten.
Een unieke setting
Sons of Sparta presenteert ons een verhaal dat terug in de tijdlijn gaat. Een tijd waarin Kratos en diens broer Deimos nog letterlijk tieners zijn. Het tweetal bevindt zich in de Agoge, het trainingskamp van de Spartanen, en na hun eerste trip zonder toezicht buiten de muren van de Agoge stuiten de broers op een mysterie. Een leeftijdsgenoot is verdwenen en hoewel het dorp er niets om lijkt te geven, is het Deimos die de waarde van de Spartanen continu moet herhalen. Geen Spartaan mag namelijk achtergelaten worden, zelfs niet de Spartanen die op het eerste oog zwak lijken.
Die normen en waarden sijpelen de gehele game continu door, vooral gedurende de occasionele conversaties van een veel oudere Kratos, ingesproken door de originele voice actor T.C. Carson, en zijn dochter Calliope. Sowieso zitten er wat toffe verwijzingen in deze game verwerkt; zo zijn de stemmen van jongere Kratos en Deimos, for better or worse, verzorgd door dezelfde acteurs als in God of War: Ghost of Sparta.
Een 2D Metroidvania zou ik niet direct linken aan God of War. Toch werkt het in theorie verrassend goed! De setting is er immers perfect voor. De Agoge bevindt zich in het midden van de map; vanuit die locatie kunnen we meerdere kanten op die allemaal op een bepaalde manier met elkaar verbonden zijn. Hierdoor kun je naadloos door meerdere biomes navigeren. Tenminste, als de doorgang open is, want zoals het een echte Metroidvania betaamt, is menig doorgang afgesloten met een bepaald obstakel dat je met een specifiek item moet verwijderen. Al die items bezit je in eerste instantie niet, die moet je logischerwijs ontgrendelen. Zo stuiten we al snel op een slinger, waarmee we vrij eenvoudige puzzeltjes kunnen oplossen door stenen op bepaalde objecten te gooien.
Afijn, die setting van God of War zit er dus lekker in. De locaties voelen vervreemdend doch vertrouwd, Kratos en Deimos zijn goed uitgewerkt en de tegenstanders lijken zo een renditie uit een 3D-game te zijn. Kratos en Deimos zijn voorzien van de nodige dynamiek om het tweetal te doen groeien, vooral omdat ze nog kwetsbaar en lerende zijn. En dat zie je oprecht terug in een flink aantal momenten. Zo zien we Deimos langzaamaan groeien van een koppig, té spontaan jochie naar een iets meer doordachte strijder van Sparta.
Alledaagse leven doet personages groeien
Die groei en jeugdigheid zien we goed terug op momenten dat we het niet verwachten. In de vrij forse biomes zijn namelijk her en der kampvuren te vinden. Soms zit daar niemand, maar soms zit daar ook een NPC. En juist op de momenten dat je op zo’n NPC stuit, leer je meer over de personages. Niet door ingewikkelde verhaallijnen, maar gewoon middels simpele gesprekjes over rokkenjagen, studie en dat soort alledaagse onderwerpen.
Is dit dus een echte God of War? Qua gameplay misschien niet, maar qua setting overduidelijk wel. Zeker wanneer je daar de spontane voice-overs van de oudere Kratos en Calliope bij optelt. Dat zijn namelijk de momenten waarop je die geharde god terughoort die terugkijkt op een nog vrij zorgeloos leven met zijn geliefde broer.
Mist schaal
Qua gameplay zou je de game wellicht wat minder in verband brengen met de serie. Ja, visueel gezien begrijp je vrij snel dat dit een GoW is, maar ik mis ergens dat grootschalige, bombastische gevoel van die unieke bossfights. Logischerwijs stuiten we op de nodige bazen, maar in zo’n zes tot acht uur tijd kom je er eigenlijk maar twee à drie tegen. Iets wat zich doorzet in de latere fases van de game.
Dat is naar mijn gevoel weinig, zeker wanneer we dat afzetten tegen bijvoorbeeld een Hollow Knight of zelfs God of War: Ragnarok. Er zijn zoveel mythologische figuren die uitstekend de overstap naar deze 2D-game hadden kunnen maken, maar helaas zien we dat niet terug in het eindproduct.
Met het verhaal zit het dus wel goed. Tegelijkertijd moeten we ook kijken naar dat andere deel, want het type game is net zo belangrijk. Enerzijds tikt God of War Sons of Sparta vrijwel alle boxjes af waar een Metroidvania aan moet voldoen. De gameplay is er, de wereld is er, het gevoel is er, de progressie is er, en toch heb ik het gevoel iets te missen.
God of War kenmerkt zich door de vele verschillende orbs. En ja, dat systeem zit ook in deze game. Zo verzamelen we tijdens het spelen rode blood orbs, gele spirit orbs, groene health orbs en blauwe magic orbs. Dat werkt op zich prima, maar zorgt tijdens drukke momenten voor een overload aan informatie op het scherm wanneer de orbs allemaal richting Kratos vliegen.
Sensory overload
Dat kleurensysteem druppelt eigenlijk overal in door. Zo kunnen vijanden gele Guard Break-moves, blauwe Unevadable-moves, rode Unblockable-moves en paarse Indefensible-moves uitvoeren. Sterker nog, zo kunnen de armors van vijanden ook werken, en dat is het punt waarop ik het echt vermoeiend begon te vinden. Ik heb namelijk helemaal geen zin in zoveel kleurtjes, zoveel verschillende variaties in combat en zoveel verschillende armors. Het is op momenten een kakofonie van kleuren, wat de game onnodig moeilijk maakt zonder daadwerkelijk moeilijk te zijn.
En dat is wellicht nog zo’n puntje van kritiek, want Sons of Sparta is redelijk vergevingsgezind. Zo is de gameplay vrij floaty, wat ik niet per se met een Metroidvania link. Hierdoor zijn de sprongen bijvoorbeeld traag en stroperig, is Kratos redelijk sloom in de manier van voortbewegen en steek je de speer op je dooie akkertje uit. Ik mis het snappy gevoel dat je zou verwachten van een game als deze, maar wellicht zijn het Hollow Knight: Silksong en Ori and the Will of the Wisps die mij zo verwend hebben.
Prima balans
Wat de game dan wel weer lekker doet, is de balans tussen backtracking en doorzetten wanneer je het loodje legt. De kampvuren dienen als momenten van reset. Save je de game, dan gaat het kampvuur aan en respawnen alle vijanden. Leg je ergens in de biome het loodje, dan respawn je bij het kampvuur en moet je dus alles weer opnieuw doen. Tenminste, als je niet sterft bij een bossfight. Ga je namelijk dood tijdens een bossfight of challenge, dan respawn je in dezelfde ruimte met een volle levensbalk. Wel zo fijn voor die momenten die extra pittig zijn!
Om deze God of War Sons of Sparta-review goed af te sluiten, moeten we toch ook nog even kijken naar de totale presentatie van de game. De stijl moet namelijk maar net je ding zijn.
Laten we vooropstellen dat ik het onwijs vet vind dat letterlijk alles een voice-over heeft gekregen. Deze slaan wellicht niet altijd even lekker aan, maar het is tof dat ieder personage dat spreekt voorzien is van een daadwerkelijke stem. Dat brengt de wereld tot leven en dat doet de game logischerwijs erg veel goed. Kratos en Deimos bieden diepgang, de supportcast biedt ondersteuning en de NPC’s zijn, nou ja, NPC’s…
Datzelfde kunnen we eigenlijk zeggen over de achterliggende soundtrack en soundeffects. Allemaal zijn ze lekker, passen bij wat er gaande is op het scherm en bieden meer dan genoeg ambiance om de wereld te verrijken. Het is allemaal goed zonder al te veel op te vallen, en dat is wat mij betreft een erg groot compliment!
Visueel een kwestie van smaak
Visueel gezien is dit absoluut geen lelijke game, maar toegegeven, het moet wel je ding zijn. Ikzelf heb met de stijl minder feeling, maar dat is en blijft een persoonlijke mening. God of War Sons of Sparta kent een haast handgetekende stijl, voorzien van een soort pixelartfilter. Dat zorgt voor een wat vage, blurry, modderige look. Ik heb mijn games liever wat strakker in de lak, evenals de animaties, die in mijn opinie ietwat choppy aanvoelen. Het is nooit afschuwelijk, maar erg geraffineerd voelt het allemaal niet.
Technisch on-point
De techniek is echter ook onderdeel van de presentatie, en ja, die zit in God of War Sons of Sparta meer dan goed. Ik heb letterlijk geen moment gehad dat ik iets van een framedrop, stutter, pop-in of wat dan ook heb gezien. Ja, de game is wellicht wat minder intensief voor de PlayStation 5, maar bugvrij zie je games nog zelden vandaag de dag.
Als PlayStation-exclusive verwacht je natuurlijk ook dat de game goed gebruikmaakt van die o zo fijne DualSense-controller. En jawel, dat doet deze game zonder twijfel. Iedere voetstap voel je middels de haptic feedback, de speaker maakt overuren en de adaptive triggers bieden weerstand op momenten dat dat moet. Deze game laat zien dat de DualSense een daadwerkelijke meerwaarde biedt.
Daarnaast kent deze game ook flink wat settings om aan te passen. Zo kun je de buttons remappen, accessibility-functionaliteiten (waar er oprecht veel van zijn) aan- of uitzetten, speelsettings naar hartenlust instellen en kiezen uit drie typen difficulty settings, waarbij “boy” de makkelijkste is en “spartan” de moeilijkste. Mocht je dus kleurenblind, mindervalide, minder hardcore of wat dan ook zijn, dan is God of War Sons of Sparta voor jou nog altijd prima te spelen!
Dat alles brengt ons bij de conclusie. Bij aanvang zijn er twee vragen gesteld: is dit een goede God of War-game en is dit een goede Metroidvania? Om antwoord te geven op die eerste vraag: ja, dit is absoluut een goede God of War-game. Deze prequel geeft ons meer inzicht in de jongere jaren van Kratos en Deimos. Een tijd waarin het tweetal nog onervaren is en nog weinig weet over trots, plicht en verraad. T.C. Carson levert als de oude Kratos weer fenomenaal werk en brengt net dat beetje diepgang dat dit verhaal goed kan gebruiken. Is dit echter ook een goede Metroidvania? Dat is een vraag die wat lastiger is gebleken. Hoewel dit overduidelijk een Metroidvania is, zijn er simpelweg andere games die dit beter doen. Begrijp mij niet verkeerd; God of War Sons of Sparta is geenszins een slechte game, maar voor dertig piek zijn er absoluut betere Metroidvania’s te vinden. De presentatie van GoW SoS moet maar net je ding zijn, maar technisch heeft Santa Monica de zaakjes perfect op orde. De game loopt als een zonnetje, kent zat settings en maakt uitstekend gebruik van de hardware. Al met al is God of War Sons of Sparta een goede game, mede dankzij de aandacht die erin is gestoken. Dat gezegd hebbende: het is, zoals je kunt lezen, niet de beste binnen zijn genre.
Als het gaat om passief sporten is Rudy een kei gezien hij regelmatig menig vechtersbaas tegen de vloer nokt en tanden laat rapen. Toch is hij niet vies van andere genres. Onder het motto “je moet toch alles in je leven geprobeerd hebben” experimenteert onze Amsterdammer zo nu en dan eens wat. Niet altijd even succesvol, geduld is namelijk niet echt zijn sterkste punt, net als een gracieuze winnaar zijn gedurende menig fighter…
In dit artikel
Je moet eerst inloggen om deze game aan je favorieten toe te voegen.
Ontwikkelaar:
Mega Cat Studios
Uitgever:
Sony Interactive Entertainment
Release:
13 februari 2026
Reviewscore:
Platforms:
Nieuws
Ja, God of War Sons of Sparta heeft een co-op-modus, maar niet een zoals je die zou verwachten. De verhaallijn is namelijk een volledig solo avontuur!
Breaking!
Santa Monica Studio kwam met meerdere nieuwtjes omtrent God of War op de proppen. Er is een trilogie aangekondigd en een gloednieuwe game geshadowdropt.