Vrijwel direct na het previewevent konden wij de PlayStation 5 aanslingeren voor het maken van deze Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection-review. En gelukkig maar, want na bijna een maand spelen heb ik er op mijn dooie akkertje een flink aantal uren in weten te steken. De nieuwste telg binnen de spin-off franchise van Monster Hunter is zonder twijfel de moeite waard, mits je geen traditionele Monster Hunter verwacht dan. Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection is namelijk compleet anders van aard, mede door de turn-based combat, in-game mechanics en het esthetische voorkomen.
Op het randje van uitsterven
Monster Hunter Stories is geen reguliere Monster Hunter-game. Verwacht dus geen traditionele ARPG zoals een Monster Hunter Wilds, maar een echte turn-based JRPG. In de game bouwen we een party, levelen we onze personages, investeren we in items, wapens en pantsers en kunnen we vooral heel erg veel verhaal verwachten. Op zich geen straf, dat verhaal is namelijk behoorlijk vermakelijk.
In deeltje 3 treden we in de rol van de Prins of Prinses van Azuria. Dat doen we direct na het afronden van de gloednieuwe character creator, waarin je een compleet eigen personage kunt opbouwen. Op vroege leeftijd ontdekken de rangers een Rathalos-ei, maar al snel blijkt dat er een tweeling in het ei verstopt zit. Een slecht voorteken, gezien een dergelijk voorval tweehonderd jaar geleden een gigantische oorlog wist te ontketenen. En dus zit er maar één ding op, één van de twee moet weg. De ander is voor de prinses (in mijn geval) en dient als de primaire Monstie in de party. Skip een jaar of vijftien, het kind is volwassen en dient te groeien in haar rol als kroonprinses van Azuria en leidster van de Rangers, een kleine groep die eieren van uitgestorven monsters tracht op te sporen.
Dat allemaal met een reden, want een flink aantal monsters begeeft zich op het randje van uitsterven. Dit door de “Encroachment”, een natuurlijk fenomeen dat langzaamaan de wereld in een dikke laag kristal hult. Dit zorgt echter ook voor politieke spanningen; het koninkrijk Vermeil heeft het namelijk een stuk zwaarder te verduren en een oorlog tussen de twee koninkrijken dreigt dan ook uit te breken.
Reden genoeg voor de rangers (na wat gebeurtenissen die ik niet ga spoilen) om op onderzoek uit te gaan. Dit natuurlijk om dat zogenaamde natuurlijke fenomeen een halt toe te roepen. Hierdoor gaan we voorbij de Meridian, een plek waar nog geen Azurian is geweest. Dit gebied is namelijk als verboden bestempeld, maar nieuwsgierigheid prikkelt meer dan de regels, wat logischerwijs resulteert in een avontuur van epische proporties.
Me and my Monstie
Nogmaals, dit is dus een compleet andere game dan de mainline serie. Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection is een JRPG in hart en nieren, waarin we met een party van vier personages in turn-based combat de strijd aangaan met monsters die zich in grote open velden bevinden. Die party bestaat echter niet uit enkel mensen. In deze game ben je namelijk bevriend met de “Monsties”. Dat betekent dat iedere party bestaat uit twee monsters en twee mensen.
Wie die companion is, ligt aan jou, maar ook aan het moment in het verhaal. Ze komen echter altijd in paren, waardoor je goed moet afwegen wie je precies het gevecht in meeneemt. Een ideaal scenario is er bijna nooit. Zo kan het zijn dat de ene persoon wellicht niet de wapens/gear heeft die je op dat moment nodig hebt, maar wel beschikt over een bijzonder effectief monster.
Afijn, jij komt natuurlijk ook gepaard met de nodige Monsties (wat ik overigens een bijzonder irritante naam vind). In totaal draag je er altijd zes met je mee, en je zou deze haast als een soort Pokémon kunnen zien. Je dient ze namelijk allemaal te verzamelen. De sterkste neem je met je mee en gebruik je naast het vechten ook in de open wereld om te vliegen, te zwemmen, te klimmen, te graven en ga zo maar door. De zwakkere laat je weer vrij via de Habitat Restoration-optie. Hiermee bouw je aan het ecosysteem, waardoor er sterkere of zeldzamere varianten van de vrijgelaten monsters komen te verschijnen.
Dat dien je echter weloverwogen te doen, want je probeert de balans binnen de natuur zoveel mogelijk te behouden. Een Rathian in de woestijn vrijlaten is dan ook bijvoorbeeld kansloos, die dien je meer in bosrijke omgevingen te plaatsen. En dus ben je altijd op zoek naar nieuwe eieren. Deze zijn hoofdzakelijk in de monsternesten te vinden, die je kunt plunderen om ze vervolgens uit te broeden in de stal.
Steen, papier, schaar, Rathalos
Door naar de combat, want ja, daar moeten we ook even stil bij staan. In principe weet Stories 3 weinig te vernieuwen wanneer het aankomt op het gevechtsmechanisme. Nog altijd spelen we in een soort steen-papier-schaar-model. Waarin strength wint van technical, technical wint van speed en speed wint van strength. Iedere Monstie kent een primaire affiniteit en dus dien je de Monsties af te stemmen op de huidige staat van de tegenstander.
Toch is er her en der wat nieuws te beleven. Zo hebben we andere wapens ter beschikking. Niet alleen wat betreft de diverse craftbare varianten, maar ook wanneer het aankomt op het type wapens. Of tenminste, wapens kan ik het niet noemen. Zo nemen we afscheid van de Sword and Shield, wat vervangen wordt door de Long Sword. En dat is jammer, want ook hierin zien we te weinig vernieuwing. Nog altijd moeten we kiezen uit slashing, blunt en piercing wapens, nu is dat op zich prima, maar dat doen we dus wel met vrijwel de exact zelfde wapens. De variatie is er dan ook niet per se op vooruitgegaan. Dat had wat mij betreft enkel meer moeten worden.
Gelukkig kan ik wel vermelden dat de irritante “power clash” uit voorgaande delen verleden tijd is. Heb je de overhand in een head-to-head, dan win je gewoon. Geen ronddraaien van de stick, niet langer rammen op knopjes. Is jouw zet de juiste, dan zie je dit duidelijk terug in de damage en uitslag van de head-to-head.
En toch, hoewel Twisted Reflection mij uitermate weet te charmeren, gaat de combat op een gegeven moment langzaamaan vervelen. Niet omdat deze slecht is, maar omdat je eigenlijk gewoon continu hetzelfde aan het doen bent. Je kunt je kont niet keren of er is wel weer een nieuw monster dat zich opdringt. Zoek de zwakte, val aan, win, zoek een nieuw gevecht, zoek de zwakte, val aan, win en repeat. Ja, er zijn flink wat nieuwe monsters, zeker met de Feral-varianten (waar een groot deel van de game om draait), maar ook daar zien we iets soortgelijks terug. Heb je eenmaal het juiste level behaald, dan is de uitdaging een beetje weg wat betreft health management en is het eigenlijk enkel een truc van herhaling.
Zoveel beter dan diens voorganger
Bijna vijf jaar geleden zag Monster Hunter Stories 2: Wings of Ruin het levenslicht. Anno 2026 zien we overduidelijk wat voor stappen er zijn gemaakt wanneer het aankomt op presentatie en kwaliteit. Want eerlijk is eerlijk, Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection is een fantastische game om naar te kijken en te luisteren.
Visueel gezien ken ik weinig games die de kwaliteit van deze game weten te evenaren. De artstyle is prachtig, de graphics zijn retescherp en het visuele design is een genot voor het oog. Daar komt ook een stukje audiodesign bij kijken, want de voice actors leveren uitmuntend werk. Ja, zelfs voor het hoofdpersonage, dat in dit deel niet alleen over een stem, maar ook over een persoonlijkheid beschikt.
De diverse locaties die je bezoekt zijn daarnaast gewoon prettig vormgegeven. Nooit wordt het onoverzichtelijk of mis je een bepaald save point. De wereld is groots van opzet, doch compact genoeg om overzichtelijk te blijven. Daarnaast barst de game van de monsters. Niet alleen individuele varianten, maar ook Feral-, Intrusive- en andersoortige monsters. Weet je een bepaald ecosysteem dermate te verbeteren, dan verschijnen er ook nog eens allerlei variaties op reguliere monsters, waardoor je blijft hunten en blijft verzamelen.
Om daar toch nog even op terug te komen, die Habitat Restoration is een heerlijke manier om ervoor te zorgen dat het verzamelen van monsters niet overbodig aan gaat voelen. Het is goed vormgegeven, werkt perfect en je hebt eigenlijk altijd een doel om naartoe te werken. Naast de diepere “heal the world”-boodschap (waarin ik in de Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection preview uitvoerig op ben ingegaan), werkt het ook gewoon uitstekend als een gameplaymechanic.
