Puppergeist review - Veel geblaf, weinig beet

Het verliezen van je hond is nooit makkelijk. Hoewel mijn hond al jaren niet meer bij me is, moet ik nog vaak denken aan onze wandelingen door het bos, het geluid van zijn pootjes wanneer hij 's ochtends naar mijn deur kwam om te kijken of ik al wakker was, of hoe hij naar de keuken rende zodra iemand de koelkast open deed. Dus toen Puppergeist werd aangekondigd, waarin een klein heksje door de onderwereld reist om herenigd te worden met haar hondje, wist ik meteen dat ik mijn groove moest vinden om af te reizen naar de hondenonderwereld en mijn kleine pup te redden.

Apporteren, aaitjes en akkoorden

Het heksje Claire is haar hond kwijt. Vol paniek reist ze naar de hondenonderwereld om hem daar te vinden. Daar ontmoet ze de demoon Lunne en andere hondjes, wiens vertrouwen ze moet winnen om meer informatie over haar verloren pup te krijgen. Elk level heeft een andere minigame, die gebaseerd is op ritme en timing. Voordat je aan de slag gaat met een minigame, heb je de keuze om een korte tutorial te volgen om alvast warm te worden voor de maat en het tempo.

In het thema van de hondenonderwereld begint je reis natuurlijk bij de Cerberus. Hij kan je niet zomaar naar binnen laten: je bent immers nog in leven en bovendien geen hond. Door met hem te spelen, bewijs je jouw liefde voor honden en je vastberadenheid om je pup te vinden. Door het level te behalen, word je naar binnen gelaten en ontmoet je andere honden die je informatie geven over waar je jouw pup kunt vinden. Elke minigame is anders en varieert van het kriebelen van hondenbuikjes tot blaffende karaoke. De basis van de minigames blijft echter hetzelfde: door op het juiste moment op de spatiebalk te drukken en het ritme vast te houden, verzamel je ‘punten’. Zodra je het benodigde aantal hebt behaald, voltooi je het level.

De dialogen en animaties zijn erg schattig en het is leuk om meer over de pupperds en hun vorige leven te weten te komen. En ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik niet bijna een traantje heb gelaten toen hondje Fido over zijn leven met zijn baasje vertelde. Ik hoop namelijk dat ook mijn hond een mooi leven heeft gehad en nu op een mooie plek weer rond kan rennen en terugdenkt aan de mooie tijden die we samen hebben gehad.

De muziek is vrolijk en energiek en wordt doorgaans begeleid door hondengeblaf en -gehuil. Als je een blafje hoort, moet je tijdens veel minigames één keer op de spatiebalk drukken, terwijl je de balk bij gehuil juist ingedrukt moet houden. Het zijn niet bepaald oorwurmen, maar ze passen wel goed bij het hondenthema.

Gamble With Your Dogs

Op papier heeft Puppergeist alles wat ik leuk vind in een game: een schattige animatiestijl, een emotionele setting, hartverwarmende dialogen en minigames. Ik keek dan ook ontzettend uit naar deze game. Helaas ziet dit er in de praktijk toch flink anders uit. De setting, visuele stijl en dialogen hebben mij inderdaad weten te raken, maar de kern van de gameplay, namelijk de minigames, is een ander verhaal.

Ten eerste zijn de minigames écht volledig gebaseerd op audio. Dat wil zeggen dat er geen visuele indicaties zijn wanneer je op de spatiebalk moet drukken om de perfecte timing te halen. Verwacht dus geen gameplay in de stijl van Taiko no Tatsujin of Guitar Hero, maar dan met honden. Natuurlijk is dit een stijlkeuze waar ik, ook al zou ik liever visuele indicaties hebben, achter zou staan… als de timing ook werkte.

En dan komen we bij punt twee; een punt dat de game voor mij nauwelijks speelbaar maakte: de timing. In het begin heb je de optie om de timing te herkalibreren en later in de game kun je dit nog verder aanpassen, maar dit maakte in de gameplay nauwelijks verschil. In sommige minigames moet je klikken voordat je de trigger hoort, bij andere moet je een halve seconde wachten en bij weer een andere werkt het alleen tijdens het signaal. Soms registreert de game helemaal niet dat je op de spatiebalk hebt gedrukt. Hierdoor is Puppergeist geen rhythm game, maar eerder een goksimulator.

Geen (honden)touw aan vast te knopen

In de tweede minigame van de game moet je hondje Fido aaien om hem informatie te laten delen over jouw pup. Blaft hij één keer, dan druk je op de spatiebalk. Huilt hij, dan druk je de spatiebalk wat langer in. Zo trekken de meeste minigames zich wel voort. Later in de game zing je karaoke met een pup: één blaf, één keer op de spatiebalk drukken. Een langer huiltje betekent dat je de spatiebalk langer ingedrukt houdt. Bij Fido’s minigame moest je de spatiebalk na zijn blafje indrukken, terwijl je bij de karaoke meteen moest drukken terwijl het hondje aan het zingen was. Dit was redelijk verwarrend, omdat in de tutorial werd uitgelegd dat je de back-upzanger bent en “you have to sing back to him”. Na de tutorial vijf keer te hebben gedaan, kom je er uiteindelijk wel achter, maar de inconsistentie en verwarrende uitleg laten de game chaotisch en onsamenhangend aanvoelen.

Je kunt de minigames tijdens het spelen ook niet herstarten. Als je dus aan het begin veel fouten hebt gemaakt en weet dat je het niet gaat halen, moet je er alsnog doorheen bijten voordat je opnieuw kunt beginnen. De game werd begin dit jaar al als demo uitgebracht, waarbij meerdere spelers de problemen met de input aankaartten. Helaas heeft de ontwikkelaar hier vrijwel niets mee gedaan, waardoor het uitstellen van de game van juli naar augustus niet helemaal te begrijpen is.

Met games als Slay the Princess, To the Moon en LISA: The Painful heeft uitgever Serenity Forge laten zien dat ze oog hebben voor verhalende games. Wat het verhaal betreft, is Puppergeist daar geen uitzondering op. Het lijkt er echter op dat er te veel aandacht is gegaan naar de setting, thematiek en animatie, waardoor de daadwerkelijke gameplay toch een beetje werd verwaarloosd.