REANIMAL review - Een ontketend beest

Daar bent u. Kom gauw binnen en welkom bij dierenkliniek Gameliner! Uw naam? Studios. Ah, natuurlijk. Voornaam? Tarsier? U kwam mij al bekend voor! Hoe is het met uw vorige pet projects? Het ware bijtgrage gabbers, dat kan ik me goed herinneren. Je houdt er kleine nachtmerries aan over. En nu brengt u REANIMAL. In vele opzichten lijkt dit diertje op uw vorige. Hij is wat groter, breder en - na een paar minuten het door de kamer hebben zien racen - is hij duidelijk een tikje gemener. Benieuwd wat dit beest te bieden heeft? Je bent aan het juiste adres, want in de REANIMAL review ontleden we dit magnifieke mormel.

Het beest in de mens

REANIMAL begint met een duo verbonden door bloed. Een broer en een zus. Zij gaan op de nobele missie om terug te keren naar het eiland dat ze eerst als een thuishaven beschouwden. Ze doen dit niet voor hun plezier; ze zijn op zoek naar hun vermiste vrienden. De boel valt van ellende uit elkaar en het is maar weer eens al te duidelijk dat ze hier niet horen te zijn. Gemuteerde monsters, ronduit kwaadaardige wezens en een verwoestende oorlog teisteren het land, waarin nostalgie plek heeft moeten maken voor doodsangsten. Maar dat behoedt broer en zus niet om hun maatjes weer veilig thuis te krijgen.

Mocht je bekend zijn met het eerdere werk van Tarsier Studios, dan weet je dat ze fantastisch werk leveren op het gebied van audiovisuele presentaties. De gefixeerde camera dient als de framing voor een artiestenvisie, waarbij je telkens een specifiek plaatje op je netvlies krijgt gebrand. Ook in REANIMAL krijg je precies te zien wat Tarsier voor ogen heeft en dat zijn vaak prentjes die je nog wel vaker in je koortsdromen voorbij gaat zien komen. Gruwelijke monsterdesigns worden gecombineerd met nagelbijtende spanning, terwijl de omgeving zelf ook onveilig en onduidelijk aanvoelt. Een dikke pak mist kan alleen maar worden omzeild wanneer een oorverdovende explosie de boel wakker schudt. Van verdovende spanning tijdens de verkennende fase tot adrenaline-verhogende actiescenes vol kabaal: Tarsier Studios pleegt een aanslag op je zintuigen.

De artistieke presentatie gaat goed samen met het mysterieuze narratief dat Tarsier Studios hier op de mat gooit. Er worden weinig woorden gesproken, maar de impact van alle conflicten zijn alsnog enorm voelbaar. De kwetsbare protagonisten wekken een gevoel van sympathie op; natuurlijk wil je dat deze kids heelhuids weten te ontsnappen. Echter, het narratief gaat verder dan simpelweg de jongelingen zelf. Als je verder kijkt dan je neus lang is en gaat nadenken over wat de symboliek daadwerkelijk teweeg brengt, dan heeft REANIMAL veel meer in huis. Het is cryptisch en ontvouwt zich langzaam in een kruistocht waarbij je nét genoeg vragen hebt om door te blijven graven - al moet je niet bang zijn voor de antwoorden die je onderweg treft.

REflectie en REputatie

Fans van Little Nightmares zijn waarschijnlijk niet verbaasd over de vorige drie alinea's. Ja, we weten ondertussen wel waar Tarsier Studios goed in is. Voor mij was de interessantere vraag dan ook: waar zet REANIMAL stappen in? Nou, Tarsier Studios heeft zich voornamelijk zo vrij als een vogel gevoeld tijdens het inrichten van deze horrorgame. Begrijp me niet verkeerd; REANIMAL is nog steeds een lineaire titel, waarbij een centrale route noodzakelijk is om af te leggen voor progressie. Maar ditmaal ervaren spelers net wat meer bewegingsvrijheid. Je hoeft niet per direct hetzelfde pad te volgen; je mag nu daadwerkelijk uitwijken zoekend naar geheime locaties en verborgen geheimen.

Dit komt helemaal tot z'n recht in de stukken gameplay, waarbij je buiten de boel gaat verkennen. Je stapt regelmatig een bootje in en daarmee vaar je de zeven zeeën op. Of nou ja, ditmaal een soort grote plas water. Echter, je merkt dat Tarsier Studios een weloverwogen poging doet om de speler meer los te laten. De riem gaat eventjes een paar minuten af; alsof je bij het besloten speelveldje terecht bent gekomen. Ja, jij bent de hond in dit geval. Want zodra je tien minuutjes hebt kunnen razen, gaat die gordel weer strak om. Afijn, het was een genot om eventjes los te kunnen gaan en het siert REANIMAL dusdanig.

Tarsier Studios lijkt de speler steeds meer te vertrouwen om daadwerkelijk wat impact uit te oefenen op de ervaring. Zo hebben broer en zus na een tijdje spelen ook een heus mêlee-wapen te pakken. Uiteraard heb je er precies niks aan, als een boerderijdier ter grootte van een flatgebouw op je afstormt, maar dat kleinere ongedierte? Zij kunnen het krijgen ook, zeker als ze zonder aanleiding je ogen eruit proberen te plukken. Het past een beetje in de kader van 'een klein cadeau, een groot gebaar'. In de vorige games van Tarsier Studios had je soms echt het idee dat je simpelweg deelnam aan een rondleiding. REANIMAL geeft je eindelijk meer om te ondernemen.

Een gewaarschuwd mens telt voor twee

Bij het spelen van REANIMAL is het moeilijk om niet met een schuin oog naar Little Nightmares 3 te kijken. Een boos schuin oog welteverstaan. Tot nu toe is het aardig gelukt om de vergelijkingen buiten de deur te houden, want laten we eerlijk blijven: het is niet nodig om de derde Little Nightmares-game een schop na te geven. Maar ik wil toch wel even stilstaan bij het feit hoe een simpele designkeuze voor veel meer spelervrijheid zorgt.

Waarbij Supermassive Games (die de ontwikkeling van Little Nightmares 3 tot zich nam) ervoor koos om geen couch co-op aan te bieden, omdat het zogenaamd 'de spanning weg zou halen', geeft Tarsier Studios alle opties vrij. Je kan prima de game in je eentje doorlopen, omdat de AI-partner weinig tot geen steken laat vallen. Als je de game met een metgezel wilt doorlopen - wat ik zeker aanraad - kan dat ook én je krijgt nog eens de keuze in online co-op of lokale co-op. Gooi er nog eventjes een Friend Pass tegenaan, zodat je de game maar één keer hoeft te kopen voor twee spelers en je zit gebakken.

Ik zei het net al even snel tussen neus en lippen door, maar de reden waarom REANIMAL zich uitstekend leent voor een co-op playthrough, is simpelweg de manier hoe de game is opgebouwd. Alle puzzels (en aanvaringen) in de game zijn gemaakt met twee spelers in het achterhoofd. Broer en zus missen vaak de lengte, het gewicht en de kracht om deuren open te gooien, ladders te bereiken of sloten te kraken. Je hebt elkaar hard nodig om te overleven in deze kiezelharde wereld. Tarsier Studios weet menigmaal uniek uit de hoek te komen met puzzels die niet per se heel moeilijk zijn, maar wel op een vindingrijke manier binnen de wereld passen en geschikt zijn voor coöperatief spel.

War never changes

Voor alle positieve vooruitgang die Tarsier Studios boekt, moet ook gekeken worden naar de misstappen die ze maken. Het is nooit leuk om te benoemen, maar deze kwaaltjes zijn aanwezig in je playthrough en ik kan je garanderen dat ze ervoor zorgen dat je met je ogen begint te rollen. Ondanks het feit dat REANIMAL meer vrijheid en player agency biedt, is dit niet helemaal van toepassing op elk onderdeel van de horrorgame. Zo kun je in de set pieces achterna gejaagd worden, waarbij elke minuscule eigen gedachte 'misschien werkt dit' finaal wordt afgestraft. De eerste keer dat je doodgaat kijk je met walging hoe een klein kind haar hoofd kwijtraakt aan een hongerige mutant. De tweede, derde en vierde keer dat het gebeurt, maakt die spanning ruimte voor irritatie. Het is een hardnekkig issue waar ze bij Tarsier Studios maar moeilijk vanaf komen.

Is het een kinderziekte van het hele specifieke subgenre? Is het een gevolg van de stijl die ze hanteren? Het kan een mix van beide zijn, maar ik denk niet het onoverkoombaar is. Ze wisten immers de gameplay-formule te innoveren, dus dat moet op meerdere fronten mogelijk zijn. Verder draagt REANIMAL hier en daar nog wel sporen van het verleden met zich mee. De camera zit soms in de weg, de controls voelen ietwat clunky, maar dat is allemaal volgens het ontwerp van de game en daar heb ik dan ook minder moeite mee.

Waar ik wel een beetje gefrustreerd door kan raken, is de gamelengte van REANIMAL. Als je hier langer dan zes uur over doet, dan neem je ruim de tijd. Ik zag na vier uurtjes spelen de credits rollen en voor een adviesprijs van veertig euro voelt dat toch een tikje karig. Ja, ik ga nog een keer door de game rennen om alle achievements op te pikken en de collectibles in het zakje te steken voor de REDACTED, maar het feit dat je eigenlijk binnen één avond de hele game kan ervaren, dat zit me niet lekker. Zeker wanneer de Steam-pagina luidt als volgt: "Het einde is pas het begin in dit mysterieuze horroravontuur". Oftewel koop alsjeblieft voor twintig extra euro's onze Season Pass, want kennelijk begint de game daar echt pas? Ik weet niet wie ik moet aankijken - Tarsier of THQ Nordic - maar gedraag je niet als een geldhongerig beest.