Remothered: Red Nun's Legacy review - Een waardig nalatenschap

Vergeef me, Vader, want ik heb gezondigd. Het is acht jaar geleden dat ik voor het laatst heb gebiecht, direct na het spelen van Uw eerste installatie in het Remothered drieluik. Toen heb ik me helaas meermaals Gods naam ijdel in de mond genomen. Uit pure frustratie, al snap ik dat dit geen verzachtende omstandigheid is. Uw tweede werk heb ik daarom uit zelfbescherming overgeslagen. Maar Uw derde werk - Remothered: Red Nun’s Legacy - heeft mijn vertrouwen in Uw gospel hersteld. Daarom verzoek ik U plechtig; gebruik mij als Uw spreekbuis. Laat mij in deze review bepleiten waarom dit nieuwe testament mijn geloof in ere heeft hersteld.

Een biecht van een afvallige

Allereerst, ik ben geen profeet. Mijn mening is puur de mijne en niet zaligmakend. Sterker nog, mijn mening - of eerder mijn kijk op de gehele Remothered-serie- kan een controversiële zijn en de conclusies die ik trek, voor sommigen discutabel. Zo zal de naam Chris Darril verderop in deze review nogmaals vallen, in een vorm die niet iedereen zal appreciëren. Maar alvorens we daar geraken, dien ik te bekennen dat mijn algemene ervaring met zijn creatie genaamd Remothered een minder positieve connotatie heeft.

Kort gezegd, Remothered: Tormented Fathers - bij velen de favoriet in het drieluik - staat bij mij te boek als een game met het hart op de juiste plek, maar een zeer gebrekkige uitwerking. Het verhaal rondom Rosemary Reed en haar niet aflatende zoektocht naar Celeste Felton zat ramvol potentie, maar de manier waarop Darril hier regie aan gaf, irriteerde me mateloos. Na de zoveelste poging om me te laten huiveren met stalker gameplay en een alternatieve versie van het alom bekende “Old MacDonald Had A Farm” versje, heb ik Tormented Fathers naast me neergelegd en zwoer ik Broken Porcelain niet eens het voordeel van de twijfel te geven. Volgens velen heb ik daar onbedoeld mezelf ook nog eens een gunst mee bewezen.

Een herboren geloof

Maar nu - acht jaar later - sla ik Storminds Remothered encycliek toch weer open. Er is een nieuwe creatieve wind gaan waaien bij Stormind. Een Chris Darril-loze, iets waar het internet destijds zijn zegje al over heeft gedaan en waar zelfs een hele hetze rondom ontstond. Hoewel die strijdbijl begraven is en zowel Stormind en Darril hebben aangegeven weer door een deur te kunnen, presenteert Red Nun’s Legacy zich als een game waar Darril geen direct aandeel in heeft gehad. En mocht je jezelf gaan afvragen of nu die impopulaire hot take komt: ik ben van mening dat het gebrek aan Darrils inmenging het beste is wat Red Nun’s Legacy had kunnen overkomen.

Dit zeg ik met alle respect jegens Darril, die met zijn verhaal rondom de familie Ashmann, Felton en de religieuze Cristo Morente-commune uiteraard wel het fundament heeft gelegd voor deze finale waarin alle losse eindjes van Tormented Fathers en Broken Porcelain aan elkaar worden geknoopt. Ergens ben ik ook blij dat ze dit doen middels een nieuwe, verse protagoniste - Susan Harper - wier kennismaking met de Cristo Morente nonnen en de Ashmanns begint na een verontrustende video van haar ontvoerde dochter Agata. Het brengt Susan naar Villa Ashmann, een verondersteld verlaten residentie aan de voet van een rommelende vulkaan Etna, waar Susan niet alleen leert wat het doel van Agata’s ontvoering is, maar ook wat Susans eigen rol hierin speelt.

Een korte, herkenbare mis

Nieuwe creatieve wind of niet, Remothered: Red Nun’s Legacy volgt nochtans dezelfde opzet in gameplay. Net als Rosemary Reed en Jennifer/Celeste Felton voor haar, verkent ook Susan haar onheilspellende omgeving in third-person perspectief, waarin stealth de boventoon voert over actie. Red Nun’s Legacy laat daar geen twijfel over bestaan: Susan is geen vechtersbaas en beschikt niet over de vaardigheden om permanent met de dolende Red Nun en haar zusters af te rekenen. Waar Susan naarmate de game vordert wel over beschikt, zijn gaven die helaas wel vroegtijdig weggeven welke richting het plot in beweegt. Synchronisatie met metronomen voorziet Susan niet alleen van save points, maar ook respijt om verborgen gaves als retrocognitie, geheimen in spiegelbeelden zien, en het aansturen van de bekende Acherontia motten vrij te spelen.

Het zijn uiteindelijk wel deze gaven en de puzzels die deze met zich meebrengen die body geven aan het grofweg zes tot acht uur durende plot, waarbij mensen die de recentelijk toegevoegde Story Mode verkiezen, waarschijnlijk nog minder tijd in Villa Ashmann doorbrengen. Datzelfde geldt ook voor spelers die puur de rode draad volgen en zich niet laten verleiden om de gehele door de villa verspreide backstory uit te pluizen. Heel veel meer valt er in mijn optiek niet uit te wringen, puur omdat puzzels niet echt ontworpen zijn om je brein tot de max te testen en stalker behavior naarmate de game vordert, steeds voorspelbaarder wordt. Het verstoppen voor stalkers wordt hierdoor aan de ene kant minder frustrerend dan in vorige games, maar aan de andere kant kan het wat suspense wegnemen. Vooral zodra je ontdekt dat wegrennen vrijwel altijd een (beter) alternatief is.

Magnum opus

Ondanks de speelduur - die door mij persoonlijk als relatief kort wordt ervaren - en het voorspelbare karakter van de game, zet ik Red Nun’s Legacy bovenaan de populariteitslijst. Een plek die bij vele anderen steevast wordt bezet door Tormented Fathers. De reden hiervoor wil ik graag uiteenzetten. Red Nun’s Legacy irriteerde me niet. Hoewel Tormented Fathers wellicht meer heeft gedaan voor de opbouw van het alles overkoepelende verhaal van Remothered en Red Nun’s Legacy slechts dient als het slotstuk hiervan, wist de laatstgenoemde me toch nog te verrassen met enkele goed geschreven plotwendingen. Aan schrijftalent lijkt men bij Stormind in ieder geval geen gebrek te hebben. Voorspelbaar of niet, ik heb me geen moment verveeld tijdens de uitrol van deze epiloog. Sterker nog, ik heb hier en daar met verwondering gadegeslagen hoe men alles in het Remothered-vat heeft gegoten.

Daarbij helpt mee dat Remothered: Red Nun’s Legacy cinematografisch zeer sterk in elkaar steekt. Ondanks het gebruik van wat stereotype hard cut horror tape transities klotst de sfeer die Stormind voor ogen heeft tegen de plinten van Villa Ashmann omhoog en ook op het gebied van compositie scoort Red Nun’s Legacy bonuspunten. Maar ook de audio - en in het bijzonder de soundtrack, verzorgd door Akira Yamaoka en Aram Shahbazians - vormt hierin een enorm aandeel. Vooral tijdens de laatste uren van de game, waarin de begeleidende muziek niet minder dan magistraal is. Datzelfde valt op een enkele kinderstem na ook te zeggen over de star-studded voice cast, al moet ik eerlijkheidshalve bekennen dat ik Maggie Robertson als de Red Nun amper herkende zonder haar aangedikte Lady Dimitrescu flair.