Indiegames van gamescom 2026 - Deel 4

De award-winning British independent studio Rebellion is dus volgens hun website-snippet nog steeds onafhankelijk. Zijn ze hiermee ook een indie-studio? In feite wel. Top, dus ik heb een excuses om even te babbelen over Alien Deathstorm. Tijdens mijn booth-tour bij XBOX kreeg ik tien minuten de tijd om met deze first-person shooter aan de slag te gaan en ik ben meteen overtuigd geraakt. Dit voelt als een mix van Prey, Alien Isolation en Metro. Een bijzondere mengelmoes, niet? Dit komt omdat het niet simpelweg de zoveelste sci-fi horror-shooter bedraagt. Nee, Rebellion zet volle bak in op immersieve elementen om je helemaal de game in te zuigen. Van het schoonvegen van je visor tot de minimale HUD; Alien Deathstorm slaagde erin om mij al snel te doen beven. Niet van angst, mind you. Maar van enthousiasme, want dit zijn de soort games waar ik echt heel blij van kan worden. Natuurlijk moet ik wel meer van de titel zien, voordat ik een oordeel kan vellen over de algehele ervaring. Maar de start is gemaakt en het moment dat ik weer hands-on met deze titel kan gaan, ben ik er als de kippen bij.

Vaewolf behoort ook tot een van de fijnste indiegames die ik heb mogen spelen tijdens gamescom 2026. Weet je waarom? Omdat het precies weet wat het is. Op eerste gezicht zie je de schuine top-down view, met de hand getekende visuals en actievolle presentatie en denk je meteen: oh, het is een Hades-kloon. Maar niks is minder waar, want uitgever Megabit en ontwikkelaar Milky Tea houden het veel simpeler dan dat. Dit is een razendsnelle actiegame met een unieke transformatie-gimmick. Je speelt namelijk als een jonge elf die zichzelf omtovert tot de Vaewolf. Half weerwolf, half vampier, maar één en al wraak. Je hoeft niet rekening te houden met een cooldown; je wisselt naadloos tussen deze drie vormen en hierdoor voelt de gameplay behoorlijk dynamisch en aangrijpend. De weerwolf is geweldig voor sterke melee-aanvallen, terwijl de vampier juist statuseffecten weet te verspreiden. De elf daarentegen is ideaal om je vijanden van een afstand te bestoken met pijlen. Vaewolf heeft een sterke identiteit en vermakelijke kern-gameplaysystemen. Juist door het behapbare formaat is het mij bijgebleven en hoop ik er ergens in 2027 wederom mee aan de slag te gaan.

Geloof het of niet, maar soms is het fijn om ongelijk te krijgen. Tenminste, zo heb ik mijn hands-on met Storminds Remothered: Red Nun's Legacy ervaren. Als je me namelijk voor gamescom had gevraagd of ik te porren was voor een wederbezoek aan de Remothered gamereeks, dan had ik nee gezegd. Remothered: Tormented Fathers was niet bepaald een game waar ik heel veel plezier uit wist te halen en het tweede deel heb ik daarom ook niet aangeraakt. Dat ik na een uurtje met Remothered: Red Nun's Legacy vol enthousiasme de booth verliet had ik op voorhand dan ook niet durven voorspellen. Maar wat blijkt, de Siciliaanse developer achter Remothered laat zich niet uit het veld slaan door kritiek. Sterker nog, hij doet er zijn voordeel mee en dat resulteert in het geval van Remothered: Red Nun's Legacy in een spelervaring die niet wordt geruïneerd door een 'Old MacDonald had a farm'-zingende stalker die harder aan aan je kleeft dan een vlieg aan stront. Waar ik nu vooral mee van doen had was een sfeervolle, beklemmende speurtocht door een prachtig vormgegeven Siciliaanse residentie, waarin de stalker-actie een stuk verfijnder en minder geforceerd aanvoelt. Tel daarbij op dat Stormind bijval krijgt van een prima voice cast en sfeervolle muziek van de gerenommeerde componist Akira Yamaoka, en Remothered: Red Nun's Legacy heeft op papier een hele hoop troefkaarten in handen om wel eens een hele succesvolle survival horror game te worden. Het enige waar ik nog wat op aan te merken had waren enkele typische Unreal Engine 5 issues - vooral op het vlak van artifacting - de bijna clunky manier van sprinten en het gebrek aan facial animations. Maar goed, men heeft nog een week of zeven om daar wat aan te tweaken.

Delphinium is een cozy farming sim, maar achter de kleurrijke pixelart schuilt een persoonlijk verhaal en meer diepgang dan je denkt. De game wordt gemaakt door één ontwikkelaar en is gebaseerd op diens eigen ervaringen, wat ook terugkomt in de onderwerpen die de game aansnijdt. Je speelt als een jonge vrouw die terugkeert naar haar geboorteplaats nadat haar broer is overleden. Daar probeert ze haar plek in de wereld terug te vinden en stap voor stap een nieuw leven op te bouwen. De connecties die je hier maakt met andere personages zijn erg belangrijk. Tijdens mijn korte demo kon ik slechts één dag in de game spelen, waardoor ik nog maar een heel klein deel van Delphinium heb gezien. In die tijd voerde ik twee fetch quests uit en maakte ik kennis met een aantal inwoners van het dorp. De NPC's en gesprekken gaven alvast een beeld van de gemeenschap waarin de hoofdpersoon opnieuw probeert te aarden, al bleef er door de beperkte speeltijd nog veel onbekend. Visueel maakt Delphinium een sterke eerste indruk met zijn gedetailleerde pixelart, die het dorp een warme en rustige uitstraling geeft. Toch bleef vooral het persoonlijke uitgangspunt hangen na afloop van de demo. Delphinium lijkt niet alleen te draaien om gewassen verbouwen en quests uitvoeren, maar ook om connectie, identiteit en de moeilijke vraag hoe je verdergaat wanneer je oude leven niet meer bestaat. De demo was te kort om te bepalen hoe diep die thema's worden uitgewerkt, maar de eerste kennismaking liet een rustige farming sim zien met een verhaal dat duidelijk iets persoonlijks probeert te vertellen. En daar ben ik altijd wel voor te porren.