Tombwater review - Een indie-pareltje die je niet mag missen

Als je van plan bent een soulslike-game op te pakken, heb je tegenwoordig keuze uit een ruim aanbod aan titels van hoge kwaliteit. Denk maar eens aan Elden Ring, Lies of P of The First Berserker: Khazan. Deze games delen belangrijke kenmerken: ze zijn allemaal 3D, bieden een niveau van uitdaging waar je nekharen van overeind gaan staan en bevatten een meeslepende wereld vol horrorshows. Goede top-down soulslikes zijn daarentegen relatief schaars, waardoor het lastig kan zijn om een vergelijkbare ervaring te beleven in dit andere perspectief. Tombwater biedt hier een interessante optie, waarvan ik heb mee mogen maken of het zich kan meten met de 3D-grootmachten. Is Tombwater de top-down soulslike actie-RPG waarop ik hoopte? Dat lees je in de review!

Een mysterieuze stad vol duistere magie

Tombwater is het nieuwste top-down soulslike project van solo-ontwikkelaar Max Mraz. Je kruipt in de huid van een gunslinger die op zoek gaat naar een verloren vriend in het afgelegen Tombwater. Dit stadje is echter overgenomen door een duistere plaag, genaamd madness. Monsters hebben de straten in hun greep en slechts enkele verloren zielen zijn nog bij hun volle verstand. Wat begint als een persoonlijke zoektocht, groeit al snel uit tot een heus avontuur om de stad te verlossen van de vervloeking en het mysterie rondom de verdwijning van je kameraad te ontrafelen.

Voordat het avontuur echt begint, mag je een class kiezen. Tombwater biedt een 7-tal classes, elk met een eigen verdeling van skill-points en startwapens. Na lang twijfelen koos ik voor de occultist, die zijn kracht haalt uit magie en resistent is tegen de build-up van madness. Het avontuur begon op een trein die onderweg was naar Tombwater. Zonder te weten wat mij te wachten stond, arriveerde ik op een verlaten perron, waar een vriendelijke man mij opwachtte. Toen ik hem vroeg naar mijn verloren vriend, die de sheriff van Tombwater blijkt te zijn, kreeg ik te horen dat de stad wordt geteisterd door monsters en doorgedraaide inwoners als gevolg van deze vreemde plaag. Toen ik mijn eerste stappen naar buiten zette bleek niets minder waar te zijn, want vrijwel iedere persoon die ik tegenkwam wilde mij omleggen. Een warm welkom zat er helaas niet in.

Geweldige setting waar je je koppie bij moet houden

Wat direct opvalt, is de sfeervolle muziek van Tombwater. Elk gebied heeft een eigen herkenbare soundtrack die perfect aansluit bij de vibe van de omgeving. Het Central District voelt als een verlaten westerndorp waarbij de gitaarmuziek doet denken aan The Last of Us. De andere gebieden, zoals de begraafplaats, het enorme bos en een angstaanjagend landhuis hebben elk hun eigen identiteit die doorsijpelt in de audiovisuele ervaring. Tombwater weet met de variatie in de gebieden een grimmige toon neer te zetten die goed aansluit op het karakter van de game.

Je merkt dat niet ieder gebied direct toegankelijk is. Voor sommige locaties heb je een sleutel of een specifieke vaardigheid nodig, zoals een grappling hook of magische krachten. Deze speel je gaandeweg vrij, waardoor je regelmatig terugkeert naar eerder bezochte gebieden om nieuwe routes, loot of shortcuts te ontdekken. Dit zorgt ervoor dat je constant beloond wordt voor je vooruitgang en het houdt de gameplay interessant en dynamisch. Het is duidelijk dat ieder stukje loot en iedere upgrade ertoe doet, wat geen gemakkelijk gevoel is om over te brengen op de spelers. Ook kom je regelmatig puzzels tegen die je brein even aan het werk zetten en voor de nodige afwisseling zorgen.

Toch vond ik de navigatie van de map soms wat lastig. Je kunt op veel plekken meerdere kanten op, en het gebeurde regelmatig dat ik na een dag spelen niet meer wist waar ik precies was gebleven. Van de summiere questlog word je niet altijd wijzer, waardoor je vooral op je geheugen moet vertrouwen, en laat nou net zijn dat ik vaak niet eens meer weet wat ik de dag ervoor heb gegeten. Hierdoor raakte ik op meerdere momenten de draad kwijt en was ik soms urenlang op zoek naar de juiste route. Dit leidde regelmatig tot wat frustratie, maar net op het moment dat ik het op wou geven, wist ik toch weer mijn weg te vinden. In andere soulslikes ervaar ik dat minder en hier had het aantal zijpaden iets beperkter mogen zijn.

Een sterk staaltje combat met veel variatie

De sterke sfeer, sprekende omgevingen en goede muziek is leuk, maar rustig rondwandelen om deze helemaal in je op te nemen, zit er niet in. Op vrijwel iedere hoek kom je monsters of doorgedraaide inwoners tegen die allesbehalve vriendelijk zijn. Mijn eerste confrontatie eindigde direct met een hooivork tussen de ogen, waarvan ik dacht het gevecht wel even de baas te zijn. Het heeft echt even geduurd voordat ik de combat helemaal doorhad. In Tombwater staan dodging, juiste timing en precisie centraal. De combat is erg uitdagend en bevat een aantal unieke systemen. De healing-flasks kennen we allemaal. Hier moet je zorgvuldig mee omgaan, maar ook met je kogels. Door melee-combo's uit te voeren kun je je munitie aanvullen, terwijl het gebruik van magie je madness-bar vult. Als die helemaal vol raakt, draai je door en kun je je krachten niet meer gebruiken totdat je bij een kampvuur de rust opzoekt. Dit dwingt je om strategisch na te denken over elke confrontatie.

De combat-mogelijkheden in Tombwater zijn enorm. Je beschikt over magische krachten zoals duistere tentakels, vuurmagie of zwermen insecten die vijanden aanvallen. Daarnaast heb je een breed arsenaal aan wapens tot je beschikking. Je draagt te allen tijde een vuurwapen en een melee-wapen en beide bieden een grote hoeveelheid variatie. Denk aan shotguns, pistolen of een olie-sprayer waarmee je je vijanden in vuur en vlam zet, maar ook aan melee-wapens, zoals een whip waarbij je extra damage doet met het uiteinde, of een zware lantaarnpaal die flinke klappen uitdeelt. Daar komen nog speciale weapon-arts bij kijken en ook charms waardoor je bijvoorbeeld meer fire-damage uitdeelt of spinnen spawned zodra je wordt aangevallen. Met al deze toevoegingen kun je je personage naar eigen wens aanpassen met uiteenlopende bonussen.

Duistere, maar vloeiende pixels

Op technisch en grafisch gebied doet Tombwater precies wat het moet doen. De game kiest niet voor een realistisch karakter zoals Elden Ring, maar voor een pixel-art stijl met een duistere sfeer die perfect in het soulslike-straatje past. Die stijl weet het gevoel van mysterie en dreiging vloeiend over te brengen. Wel viel op dat sommige assets hergebruikt zijn uit eerdere projecten van de ontwikkelaar. Gezien het om een solo-dev gaat, is dat echter goed te begrijpen. Bovendien doet het weinig af aan de variatie die de game uiteindelijk weet te bieden. Er is ook niets aan te merken op de prestaties van de game. De framerate is te allen tijde stabiel en ik ben in mijn playthrough geen enkele bug tegen het lijf gelopen.

Niet alleen op pc presteert Tombwater geweldig, maar ook op de Steam Deck kon deze actievolle soulslike prima draaien. Een game als deze leent zich perfect voor een handheld, waardoor ik ook flink wat uurtjes heb gespendeerd op de bank. De besturing had ik wel even mijn tijd voor nodig om te begrijpen, het schieten en dodgen kwam in het begin wat houterig over waardoor ik vaak de dood in de ogen heb gekeken. Naarmate ik wat langer speelde, verdween dat gevoel grotendeels en bleek het voornamelijk een kwestie van gewenning.