Wilderdark review - Op uitsterven na dood

"God creates dinosaurs. God destroys dinosaurs. God creates man. Man destroys God. Man creates video game of dinosaurs", of wat het ook was dat Dr. Ian Malcolm in 1993's Jurassic Park zei. Sedert mensenheugenis ziet de entertainment business potentie in dinosauriërs, wat niet alleen heeft geresulteerd in de iconische bovengenoemde film, maar ook in de nodige en onnodige games omtrent de prehistorische apex predators. Recentelijk lijken steeds meer van die projecten de incubatieperiode niet eens te doorstaan, maar de "wetenschappers" van Junkfish staan intussen wel op het punt om hun ei genaamd Wilderdark te laten uitkomen. Edoch, na het spelen ervan kom ik toch weer uit bij een Jurassic Park quote, wederom van Dr. Ian Malcolm: "Your (Junkfish) scientists were so preoccupied with whether or not they could that they didn't stop to think if they should."

Life, uh... finds a way

Laat me even dit voorop stellen: als er iemand is die de herrijzenis van dino survival horror games een warm hart toedraagt, dan is het wel dit Gameliner-fossiel. Het is je wellicht al opgevallen, maar ik ben dus een van die gevallen die vroeger alles had waar Jurassic Park op stond en in 1999 deed Capcom ook een stevige dino-duit in het prehistorische zakje met Dino Crisis, een game waarvan ik hoop dat men daar ooit de Resident Evil-treatment aan geeft. Het is dan ook met pijn en moeite dat ik aanzie hoe de een na de andere dino-game wordt aangekondigd, om achteraf te zien hoe deze de launch maar niet lijkt te halen. Het vergt misschien nog wel meer pijn en moeite om te concluderen dat de projecten die wel verschijnen, in veel gevallen sub-par zijn.

Maar hey, we houden hoop. Net als John Hammond, die zich in 1993 ook niet uit het veld liet slaan door een bult research en criticasters. Wellicht dat Junkfish met Wilderdark de gulden formule heeft, zelfs als men die in het verleden met de Monstrum-games ook niet had. Theoretisch heeft Junkfish iets om mee te werken. Een first-person survival "horror" rondom een gestrande wetenschapper die pas door zijn opdrachtgever wordt geëvacueerd zodra het onderzoek van het vorige research team is ingeleverd, dat biedt perspectief. Vooral wanneer deze premisse wordt aangevuld met buitenaards parasitair geïnfecteerde dinosauriërs. Helaas duurt het niet heel lang voordat deze infectie doordringt tot de kern van Wilderdark zelf en elke vorm van fun en logica begint af te takelen.

Shoot her! SHOOT HER!!!

En met niet lang bedoel ik eigenlijk binnen vijftien minuten. Na een korte, vrij inspiratieloze cutscene leren we dat de protagonist zich vooral moet bezighouden met twee dingen: objecten scannen en foto's maken van diezelfde objecten. Dat we net zijn neergestort en eigenlijk dood hadden moeten zijn - wat letterlijk de conclusie van de protagonist is - moeten we eigenlijk direct aan de kant schuiven. Neen, we moeten researchen. Oftewel, camera erbij en direct foto's maken van planten die we naderhand kunnen plukken om er een genezend poedertje van te craften. Dit klinkt nogal onsamenhangend en grillig, en geloof me, zo voelt het ook. In plaats van een beetje character- en backstory building, zet Wilderdark je direct aan het werk. Dat plot komt later wel.

Laat daar dan ook meteen het venijn in zitten. Wilderdark zet de prioriteiten verkeerd. Het slaat een cruciale story driven single player stap over; een goed fundament leggen om op te bouwen. Het begint direct met het minst interessante aspect van de game - overal maar foto's van maken en alles scannen - zonder ook maar iets van sfeer op te bouwen. We worden letterlijk op een eiland gedumpt om prompts te volgen. 'Maak hier een foto van. Scan dat ding. Upload je data'. Maar in de tussentijd creëert het op geen enkele manier ambiance. Zelfs je eerste aanvaring met een dinosaurus - een triceratops - roept nul emotie op. Maar dan ook echt nul. Je schiet er gauw een foto van, omdat het moet, en loopt daarna weer door. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat er een semi-agressieve triceratops met alien tentacle aanhangsels voor je neus loopt te grazen.

De do-you-think-he-saurus Rex en de (not so) clever girls

Ik zeg bewust semi-agressief, want als een ander probleem prominent aanwezig is, dan is het de zeer ondermaatse AI van je prehistorische roedel antagonisten. Wat Junkfish met Wilderdark voor ogen heeft is een overlevingsstrijd tussen mens en roofdier, waarbij de laatstgenoemde ook nog eens beschikt over symbiotisch verkregen buitenaardse gaven. Maar waar we uiteindelijk op getrakteerd worden is een teleurstellende walking sim waarin dinosauriërs enerzijds te blind zijn om je te spotten, maar anderzijds ook te lam om de achtervolging voort te zetten wanneer je het op een lopen zet.

Dit gebrek aan AI neemt naar verloop van tijd bijna bespottelijke vormen aan. Hoewel ik absoluut kan appreciëren dat Junkfish de Jurassic Park fans wil behagen middels de toevoeging van fan favoriete roofdieren als de gevreesde "cheetah speed" velociraptors en de koning aller dinosauriërs - de machtige Tyrannosaurus Rex - verkwanselt het die appreciatie door elk van deze dodelijke creaturen te reduceren tot makke baardagamen die pas in actie komen als je recht voor ze loopt en stopt om ze te scannen. "Do they show intelligence? With their brain cavity". Niet echt, ben ik bang. "T-Rex doesn't want to be fed. He wants to hunt". Niet in Wilderdark, Dr. Alan Grant. Niet in Wilderdark.

Wilderdark, Wilderdark, we've got Wilderdark here! See? Nobody cares.

En ja, wanneer een game als Wilderdark deze zaken al niet lekker op de rit weet te krijgen en de on-rails jeep vrijwel direct off the rails gaat - om er nog maar eens een Jurassic Park referentie in te gooien - dan beginnen de andere zwakke plekken in het elektrische hek ook behoorlijk op te vallen. Dan bestaat de kans dat je jezelf gaat storen aan het gebrek aan logica. Zoals controls die verre van intuïtief zijn, audio die niet klopt, een map die bij het openen niet centert op de protagonist, dino's die vastlopen in de omgeving en wall clipping bugs die me out of bounds lieten gaan. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de manier waarop Wilderdark omgaat met diens vorm van verhaalvertelling.

Dat men overal en nergens diskettes laat rondslingeren met daarop wetenschappelijk onderzoek, persoonlijke verhalen en toeristische kiekjes, dat kan ik nog door de vingers zien. Zelfs als er in het kamp letterlijk maar één computer te vinden is. Maar waarom een ontwikkelaar als Junkfish ervoor kiest om audio logs in de game te verwerken... zonder audio. Tja, dat slaat eigenlijk gewoon nergens op. Dat die transcripties boordevol info staan over je ouders, hun rol in de hele expeditie, en alles wat er fout is gegaan, dat boeit je op een gegeven moment eigenlijk niks meer. Dan kun je nog beter even in een van de tentjes gaan liggen om te saven en je gezondheid weer op te krikken na die onhandige val van een rots. Oh nee, wacht. Dat volledig healen doen we niet tijdens een rustperiode. Alleen saven, je camera opladen en een pleistertje plakken.