Preview: '83 - De basis staat, maar mist inhoud

Toen mij werd gevraagd om '83 van Blue Dot Games te spelen, dacht ik meteen: dit is op mijn lijf geschreven. Ik had de trailer al eens gezien: tanks, jeeps en volop vuurgevechten. En die Koude Oorlog-vibe? Precies waar ik warm voor loop. Call of Duty: Black Ops heb ik vroeger als middelbare scholier tijdens pauzes, tussenuren en snipperdagjes compleet grijs gespeeld. En in elke Battlefield eindig ik standaard in de top vijf van de scoreboards. Dus ik dacht: kom maar op! Niet wetende dat ik van een koude kermis, of in dit geval een koude oorlog, thuis zou komen.

Dat is even schrikken..

Bij het openen van de Steam-pagina kreeg ik al mijn eerste verrassing te verwerken: geen controller support. Ik schrok me een hoedje (of helmpje), maar de echte schok moest nog komen. Want ik las bij de omschrijving van de game: '83 is een 40v40 squad-based, objective-focused online tactical first-person shooter in een Cold-War-Gone-Hot scenario.’ Tactical shooter. Dat is niet zomaar een subgenre, dat is een compleet andere benadering van shooters. Waar je bij Battlefield en Call of Duty nog kunt vertrouwen op reflexen, tempo en slimme manoeuvres, draait het hier veel meer om positionering, communicatie en geduld. En laat dat laatste nou net niet tot mijn sterkste kanten behoren.

Begrijp me niet verkeerd, in traditionele FPS-games red ik me meer dan prima. Maar tactical shooters, en dan ook nog eens met een muis en toetsenbord, dat vraagt om een hele andere speelstijl. Sterker nog, het is zo’n omschakeling dat ik me er tot nu toe eigenlijk nooit echt aan had gewaagd. Maar goed, mijn ego won het van mijn twijfel. Want ja… hoe moeilijk kan het voor deze veteraan nou zijn?

Een server browser!

Bij het opstarten van de game krijg je de keuze tussen een makkelijke besturing of de advanced besturing. Als advies krijg je mee dat wanneer je geen ervaring hebt met tactical shooters, je het beste voor de makkelijkere variant kunt kiezen. Dat was dan ook mijn keuze, hoewel mijn ego toch eventjes neigde naar de geavanceerde variant. Het hoofdmenu zag er overzichtelijk uit. Je hebt wat tabbladen bovenaan, waaronder ‘Barracks’, waar je toegang hebt tot de shooting range en de offline modus. Rechtsonder staat een grote play button. Niet te veel poespas.

Wanneer je op play klikt, kun je kiezen uit Any Mode, Frontlines, Assault of… een server browser! Iets wat mijn meest geliefde shooter, Battlefield, al jaren mist, staat hier gewoon te shinen. Wat een verademing is dat. Gewoon weer ouderwets een map en mode uitkiezen naar jouw smaak. Bij het openen van de server browser viel me alleen één belangrijk en cruciaal detail op: er was maar één server met voldoende spelers. En die zat vol. In plaats van een handige wachtrij zoals bij Battlefield, is het aan jou om de pagina steeds te refreshen totdat er een plekje vrijkomt. Na een minuutje refreshen kon ik er dan eindelijk in en begon mijn eerste tactical avontuur.

Meedogenloos en direct

Mijn eerste potje was ‘Assault’ op Fulda Gap Pact, zo liet het laadscherm mij zien. Onder de naam van de map wordt een klein verhaaltje beschreven over waarom je hier bent en wat er aan de hand is. Het is 1983, je bent in een Duits dorpje waar de Sovjets zijn binnengevallen en waar de NAVO de aanval probeert tegen te houden. De Sovjets met tanks, de NAVO met anti-tankunits.

Aan het begin van het potje kies je je squad en je role. Wat mij opviel, is dat er een beperking zit aan de rollen die je kunt kiezen, zowel per squad als per faction. Hoewel je oneindig veel ‘riflemen’ in een squad kunt hebben, mogen er maar twee machinegunners, één marksman, één grenadier, één Non-Commissioned Officer (welke alleen de squad leader kan zijn) en één anti-tank in. Is jouw rol dus al gekozen? Dan heb je de keuze om een andere squad te joinen of om zelf een nieuwe squad aan te maken.

Daarnaast zit er ook een maximum op bepaalde rollen per faction. Of dat per server verschilt of per match, is mij niet helemaal duidelijk geworden. In dit geval waren er maximaal vier machinegunners, drie marksmen, drie grenadiers en zes anti-tankspelers. Elke faction heeft bovendien maar één commander. Deze rol heeft speciale tools zoals het plaatsen van attack orders en het inroepen van artilleriestrikes en UAV’s.

Enfin, ik koos als FPS-veteraan natuurlijk gewoon de rifleman. Ik koos mijn spawn zo dicht mogelijk bij de vuurlinie, en voegde mij bij mijn squadmates die mijn hulp goed konden gebruiken, want we lagen flink onder vuur. In de verte hoorde ik al het gedreun van explosies, dat met elke seconde dichterbij kwam. Het geweervuur klonk chaotisch en onvoorspelbaar. Ik rende van cover naar cover, mijn blik constant op mijn squadmates en de omgeving. Punt A stond zwaar onder druk en ik zag steeds meer teamgenoten neervallen. Dit moest ik stoppen. Ik rende vastberaden en vol moed naar het front. En toen… PATS. Zwart beeld.

Geen hitmarker die me waarschuwde. Geen druppels bloed op mijn scherm. Geen seconde om te reageren. Gewoon… weg. In één klap uitgeschakeld door de vijand. Heel even zat ik daar, compleet uit het veld geslagen en met iets wat leek op een shock. Dit is echt iets meedogenloos. Op dat moment werd het me pijnlijk duidelijk waarom deze game een tactical shooter wordt genoemd. Even snel naar een objective rennen zit er hier niet in. Elke stap die je zet moet doordacht zijn. Het draait continu om positionering, overzicht houden, samenwerken en communiceren. Eén fout… en je ligt eruit.

Tactisch touwtrekken op het slagveld van ’83

De gamemode Assault is te vergelijken met Breakthrough uit Battlefield. Er zijn steeds twee punten op de map die de attackers, in dit geval de Sovjets, moeten overnemen. Zijn deze eenmaal veroverd, dan moet je als defender zorgen dat je wegkomt uit dit gebied. Daarvoor heb je twee minuten de tijd. De punten verplaatsen zich vervolgens steeds dichter richting de homebase van de defenders, waarna het opnieuw aan beide teams is om deze aan te vallen of te verdedigen. Overigens werk je ook met een soortgelijk ticketsysteem welke het aantal overgebleven versterkingen weergeeft. Mijn potje begon met 600 tickets. Gaat er iemand dood, dan verdwijnt er dus een ticket. Bij nul tickets kan je dus niet meer respawnen en is het aan de overgebleven soldaten de taak om de klus te klaren. Is het laatste punt veroverd? Dan hebben de attackers gewonnen. Lukt dit niet voordat de tickets op zijn, dan hebben de defenders gewonnen.

Bij Frontlines vechten twee teams om een vaste reeks opeenvolgende sectoren op de map. Elk team moet die punten stap voor stap veroveren om de frontlinie richting de vijandelijke basis te verschuiven. Zodra een team een sector volledig controleert, schuift de frontlinie door naar het volgende gebied en wordt dat het nieuwe strijdgebied. Omdat beide teams dezelfde sectoren kunnen aanvallen, kan een eerder veroverd gebied ook weer terugvallen, waardoor de frontlinie heen en weer beweegt over de map. Eigenlijk een beetje een soort touwtrekken. Het gaat hierbij dus om het gecontroleerd pushen en vasthouden van deze sectoren, met als doel uiteindelijk de vijandelijke basis te bereiken. Een team wint door de vijand helemaal terug te dringen, het verst op de map gekomen is wanneer de tijd om is, of wie als eerste de vijandelijke tickets op nul heeft weten te brengen.

Assault is bij ’83 veruit de meest gehoste gamemode per server. De immersie is daarbij ook wel het sterkst. De gevechten spelen zich af op bepaalde hotspots, waarbij soldaten ook echt in hun eigen taal reageren op wat er om hen heen gebeurt. Ook het geluid is daarbij goed uitgewerkt: je weet vaak precies wanneer er iemand dichtbij is en uit welke richting het komt. Dat zorgde er bij mij voor dat ik soms echt op het puntje van mijn stoel zat en het gevoel had dat je echt op het slagveld aanwezig was. Het tactical aspect speelt daar ook in mee, vooral omdat de game niet heel vergevingsgezind is qua time to kill.

Na een viertal maps gespeeld te hebben vond ik er eigenlijk maar twee echt wel leuk. De rest voelde toch wat saai aan. De maps missen wat variatie en de deuren van huizen staan standaard open, waardoor het allemaal wat minder interessant aanvoelt. Daarnaast, met zoveel spelers op de map, sta je elkaar soms ook flink in de weg. Er is namelijk player collision, waardoor teammates je letterlijk kunnen blocken. Dat zorgde bij mij een paar keer voor frustrerende momenten, waarbij ik gewoon door mijn eigen team het loodje legde in plaats van door de vijand.

Super Early Access

Dat de game in Early Access zit is ook zeker te merken. De basis staat er wel, maar er ontbreekt nog veel content en uitwerking. Zo is er weinig variatie in wapens, equipment en explosives. Op de roadmap zie ik dat ook niet echt terug, dus het kan zijn dat dit een bewuste keuze is. Daarnaast is er weinig te customizen aan je soldaat, is er niets vrij te spelen en ontbreekt een level/progressie-systeem volledig.

En misschien nog wel het belangrijkste: de playerbase is heel klein. De eerste keer dat ik speelde was er maar één server, die meteen vol zat. De dagen erna waren servers niet eens voor de helft gevuld. Toen ik op een zaterdagmiddag de Steam-cijfers opzocht om het aantal spelers te checken, zag ik dat er wereldwijd nog maar zo’n 25 mensen online waren, terwijl ik zelf alleen toegang had tot Europese servers. De roadmap laat echter wel zien dat Blue Dot Games nog veel in petto heeft voor ’83. Zo komen er nieuwe maps en voertuigen, en gelukkig ook de nodige stats, achievements en progression. Daarnaast wordt er ook duidelijk rekening gehouden met player feedback.

Voorlopige conclusie van Daniël van Daalen

Na mijn eerste uren met ’83 blijft er vooral een gemengd gevoel hangen. De basis van de game staat er duidelijk en als tactical shooter weet de game soms echt indruk te maken, vooral in de manier waarop gevechten aanvoelen en hoe snel alles fataal kan aflopen. Op die momenten snap je precies wat de game probeert te zijn. Tegelijkertijd voelt het nu nog erg vroeg. De beperkte content, kleine playerbase en het gebrek aan progressie of unlocks maken dat de game soms wat leeg aanvoelt. Ook de maps en gameplay-variatie zijn nog niet sterk genoeg om het echt lang interessant te houden. De potentie is er zeker, vooral als de roadmap daadwerkelijk wordt doorgezet en de playerbase groeit. Maar op dit moment voelt ’83 nog écht als een Early Access titel: de basis staat, maar mist inhoud.