Drie van die: Helse games die je laten smeken om absolutie

Wanneer je dit leest bestaat de kans dat je er flink mee te maken hebt; het is fokking warm. Maar wanneer je denkt dat deze verzengende hitte het toppunt vormt, heb je het volgens vrome gelovigen vet mis. In de hel staat de airco op standje 30 graden voor verkoeling, plus er komt nog zoiets als eeuwige pijn om de hoek kijken. Maar is de hel wel zo nasty als ons voorgehouden wordt? In deze Drie van Die neem ik wat games met je door die je regelrecht door alle zeven cirkels van Lucifer's rukbunker laten bonjouren en het ook nog eens fun maken, raar genoeg.

Agony

Laten we de lijst maar aanvoeren met een game die zo goed als voor de deur staat; Agony. Deze hel-simulator van het Poolse Madmind StudiOS laat je in first person view als een gekwelde ziel door de hel banjeren, op zoek naar een manier om uit de hele shitzooi te komen. Intussen dien je je door charmante scenario's te wurmen waarin bloed, ingewanden en alles wat smerig is, de normaalste zaak van de wereld zijn.

Tegelijkertijd zoekt Agony de grens op van ‘pain and pleasure', zoals de wijze Pinhead uit Hellraiser ooit zo mooi verkondigde. Demonen met hoeven en blote jetsers vormen ‘not my proudest fap'-momenten. Daarnaast blijken babies perfecte mortel te vormen wanneer je een stevig muurtje in de hel wilt metselen. Agony wordt geen familiegame, dat moge duidelijk zijn, tenzij de hele familie ziek en verdorven is.

Dante's Inferno

EA krijgt nogal eens de bak stront over zich heen dat het alleen maar schijtgames op de markt zet, maar Dante's Inferno was verre van een schijtgame. De losjes op Dante Alighieri “Goddelijke Komedie” gebaseerde hack ‘n' slasher uit 2010 liet ons in de gedaante van Dante aardig wat creaturen aan stukken klieven, en dat allemaal omdat Satan je geliefde Beatrice heeft geconfisceerd. De absolutie die Dante kreeg na al zijn uitspattingen gedurende zijn Derde Kruistocht leek toch niet zo van waarde te zijn.

Nou ja, als je dan toch al naar de hel gaat, kun je net zo goed je oude slachtpraktijken voortzetten. Bepakt met de zeis van Magere Hein en de gezegende crucifix van Beatrice baan je je door de cirkels Limbo, begeerte/lust, vraatzucht, hebzucht, woede, ketterij, geweld, fraude en verraad, ieder gevuld met hun eigen gedrochten en bosses. Gelukkig voor de gewetensvolle gamer voelde ongegeneerd lichamen choppen niet als een zonde aan. Ze waren immers toch al dood en aan Lucifer overgeleverd. Als EA één game mag remasteren, is het wat mij betreft deze.

DOOM

“Demonic presence detected” is in Bethesda's DOOM eerder een regel dan een uitzondering, maar gelukkig is er altijd nog een naamloze Space Marine die met alle plezier dat demonentuig vakkundig uit elkaar trekt. DOOM uit 2016 vormde de reboot van de inmiddels 25 jaar oude franchise en werd gekenmerkt door retesnelle gameplay, over de top wapengekletter en gruwelijk zieke Glory Kills, waarbij je de kansloze demon met alles behalve chirurgische precisie van diens hoofd, armen of rompinhoud ontdeed.

Dat het merendeel van de game zich niet in de hel maar op Mars afspeelt, is voor deze Drie van Die even bijzaak. Een gekoloniseerd Mars vol hels gespuis lijkt wat mij betreft genoeg op Satan's persoonlijke SM-kelder, dus ik vind wel dat het kan. De geruchten gaan al dat Bethesda het vervolg alweer op de rit heeft staan, en wat mij betreft is dat helemaal mooi. Laat maar komen. Ik heb wel weer behoefte aan wat demonic presence om uit te roeien en Space Marine figurines om te verzamelen en fistbumpen.

Of het nou bestaat of niet, dat laten we maar even in het midden, maar alles bij elkaar genomen is die dertig graden buiten nog lang zo erg nog niet. Als ik dan toch naar de hel moet, laat het me dan maar digitaal doen. Ben je het een beetje eens met deze Drie van Die of heb jij drie totaal andere games in je zieke geest zitten? Biecht u maar!