De Rondvraag: Wat is je favoriete fightinggame?

Ik heb niet zoveel met vechtgames, maar als ik er toch een zou moeten kiezen, is het zonder twijfel The King of Fighters. Tijdens mijn schooltijd begonnen we de ochtend regelmatig met een competitief potje The King of Fighters '98 of Quake. We prikten een USB-stick in de computer en speelden een paar potjes voordat de les begon. De gemoederen liepen soms zo hoog op dat we elkaar wel de kop konden inslaan. Van de klasgenoot met wie ik het vaakst speelde moest ik altijd Benimaru Nikaido kiezen, omdat hij volgens hem het meeste op mij leek. Ik ging er maar vanuit dat ik dat als een compliment moest opvatten. Van de gevechten bakte ik werkelijk niets. Ik ben nu eenmaal een typische button-masher als het op vechtgames aankomt, waardoor iedere overwinning extra lekker binnenkwam.

In de jaren daarna heb ik Tekken eens op een blauwe maandag opgestart, maar ik voel simpelweg niet de behoefte om mijn vrije tijd in een vechtgame te steken. Waar dat precies aan ligt, weet ik eigenlijk niet. Zodra ik in een arcade sta, zoals onlangs nog in het Akiba District in Utrecht, kan ik me er namelijk prima mee vermaken. Misschien heeft het te maken met het feit dat ik gewoon overal goed in wil zijn, waar dat met vechtgames nog niet echt wil lukken.

Bij grote uitzondering maak ik deze week mijn debuut, en bereik ik daarmee ook mijn hoogtepunt, in deze Rondvraag. Er is immers enkel de mening van de enige echte Rudy Wijnberg die er in dit geval toe doet.

Fightinggames zijn lange tijd mijn passie geweest. Vrijwel allemaal hebben ze de revue gepasseerd, maar de reis begon met Street Fighter II: Turbo Edition. Is dat de beste? Nee, maar ter illustratie is Guile’s Theme wel mijn wekker. Goed is de game absoluut, maar met games zoals Street Fighter III: 3rd Strike en Super Street Fighter IV in de serie is het geeneens close om de beste te zijn.

Laten we dus even alle nostalgie loslaten, want man, man, wat zijn er veel fightinggames beschikbaar. Hebben de andere redacteurs bijvoorbeeld gedacht aan Super Smash Bros.? Vast niet. Hebben ze gedacht aan Guilty Gear? Vast niet. Hebben ze gedacht aan Marvel vs. Capcom? Nee, natuurlijk $#%$## niet. Ik kan bij deze al voorspellen dat de enige met een beetje verstand Meurs gaat zijn door Street Fighter II te benoemen. Bram gaat voor instapper Mortal Kombat en iemand met een beetje smaak gaat voor King of Fighters, maar dat is allemaal zooooo standaard.

Mijn favoriet is echter al benoemd, want het is Street Fighter III: 3rd Strike die er met de prijs vandoor gaat. Hoewel ik even heb zitten twijfelen door de jiggle physics in Dead or Alive, kunnen we Street Fighter onmogelijk buiten beschouwing laten. De game is beter dan Street Fighter II in vrijwel ieder opzicht. Niet alleen qua roster, maar ook wanneer het aankomt op een tot op heden niet te overtreffen stilistische keuze. En wat dacht je van het parry-systeem in de game? Hiermee kun je iedere button masher voor schut zetten, zelfs wanneer ze een super je kant op sturen. Wil je een game met weergaloze sprite-art, een fantastisch combatmechanisme en ongekende charme, dan is Street Fighter III: 3rd Strike uniek in zijn genre.

Ik moet eerlijk toegeven dat fighting games niet echt mijn favoriete genre zijn. Ik speel ze nauwelijks en volg de competitieve scene ook niet actief. Toch is er één franchise waar ik door de jaren heen behoorlijk wat uren in heb gestoken: Super Smash Bros. Dat komt vooral doordat Smash veel toegankelijker aanvoelt dan traditionele fighting games. Je hoeft geen eindeloze combo's uit je hoofd te leren om er plezier aan te beleven. Natuurlijk zit er ontzettend veel diepgang in voor spelers die de game serieus nemen, maar ook als casual speler kun je al snel leuke potjes spelen. Juist die laagdrempeligheid maakt Smash voor mij de grote uitzondering binnen het genre.

Mijn mooiste herinneringen aan Super Smash Bros. zijn bovendien niet verbonden aan online rankings of grote toernooien, maar juist aan gezellige avonden met vrienden. Het draait dan niet om winnen of verliezen, maar om de hilarische situaties die ontstaan wanneer iemand op het allerlaatste moment toch nog een comeback weet te maken. Ook tijdens mijn jaarlijkse bezoek aan het Liquicity Festival heeft Smash inmiddels een vaste plek gekregen. Terwijl de meeste bezoekers genieten van de muziek op de verschillende podia, beland ik steevast op een kleine sidequest richting de arcadehal. Daar staan een paar consoles met onder andere Smash Bros. Melee waarop festivalgangers het tegen elkaar opnemen. Het blijft grappig dat ik tijdens een DnB-festival uiteindelijk meer tijd besteed aan een Nintendo-game dan aan dansen. Misschien zegt dat wel genoeg over wat voor enorme nerd ik eigenlijk ben.

Het fighting genre heeft mij nooit echt aangetrokken, maar toch heb ik nostalgische gevoelens bij een franchise. Als kind had ik namelijk SOULCALIBUR II voor de Nintendo GameCube. Niet geheel verrassend vond ik het supergaaf om met Link de gevechten aan te gaan. De combinatie van de omgevingen en de vechtmanoeuvres van alle personages, zorgde ervoor dat ik regelmatig de game opstartte. Je hoeft bij deze franchise ook niet per se alle combinaties te kennen, want gewoon button smashen werkte net zo goed. Door de nostalgie heb ik jaren geleden SOULCALIBUR VI gekocht, maar om eerlijk gezegd heb ik sindsdien misschien een uurtje gespeeld.