A Storied Life: Tabitha review - Kort maar verhaalkrachtig

Een huis leeghalen staat vaak garant voor het ophalen van herinneringen, maar wat als je het huis van iemand anders moet ontruimen? Dan veranderen die herinneringen al snel in geheimen die je stukje bij beetje ontdekt. Wat in eerste instantie lijkt op het voormalig huis van een lief oud vrouwtje, blijkt al snel de ingang naar een kort avontuur met verrassend veel mogelijkheden. Houd de verhuisdozen gereed, want hier is de review van A Storied Life: Tabitha.

Het unieke leven van Ms. Kettlewell

A Storied Life: Tabitha begint met het overlijden van Ms. Kettlewell, een oude bekende van het personage dat je speelt. Voor haar dood heeft ze jou gevraagd om haar huis leeg te halen, met de hoop dat jij waardevolle spullen kunt verkopen en er zelf een mooie vakantie aan overhoudt. Daarmee start direct het eerste level, waarin je begint bij de ingang van haar woning.

Al snel ontdek je een brief van een uitgever en een manuscript. Wat blijkt: Ms. Kettlewell heeft vlak voor haar overlijden haar biografie opgestuurd. De uitgever heeft interesse, maar door een lekkage zijn delen van de tekst onleesbaar geworden. Het is aan jou om, op basis van de spullen die je meeneemt uit het huis, de ontbrekende stukken van haar verhaal in te vullen.

In de basis is het een simpel concept, maar juist die biografie geeft het geheel veel meer diepgang. Tijdens het opruimen kom je allerlei voorwerpen tegen die de toon van haar levensverhaal beïnvloeden. Familiefoto’s brengen gevoelens van warmte en nostalgie, spullen van haar man leveren een melancholisch randje en objecten uit haar heksenkring voegen een mysterieus element toe. Het maakt nieuwsgierig naar welke verhalen achter deze voorwerpen schuilgaan en het nodigt uit om levels opnieuw te spelen met andere keuzes.

Point, click en een gebrek aan inzicht

A Storied Life: Tabitha is een klassieke point-and-click puzzelgame, die me op momenten deed denken aan Freddi Fish en Pyjama Sam; games die ik vroeger eindeloos heb gespeeld. Alleen draait het hier minder om traditionele puzzels en meer om het efficiënt inpakken van dozen met de spullen die je wilt meenemen.

En daar komt het nodige inzicht bij kijken. Iets waar ik eerlijk gezegd niet in uitblink, maar gelukkig heeft de ontwikkelaar hier rekening mee gehouden. Als je een item mist, kun je eenvoudig terugkeren naar een level om het alsnog mee te nemen. Daarnaast zijn er twee moeilijkheidsgraden. In de standaardmodus moet je rekening houden met gewicht en beschikbare inpakmaterialen, terwijl de relaxed modus deze elementen loslaat. Dat maakt de game toegankelijk voor zowel spelers die van uitdaging houden als spelers die vooral willen ontspannen. Let wel alleen op dat je alle breekbare voorwerpen in bubbelplastic verpakt, want zelfs in de relaxed modus gaan die spullen gewoon kapot als je ze zonder bescherming erin kwakt.

Een vermakelijke verrassing

Ik ben positief verrast door A Storied Life: Tabitha. De game heeft een rustgevende sfeer en ziet er prachtig uit. De artstijl doet denken aan een prentenboek en zit vol kleine details. Elke kamer voelt zorgvuldig opgebouwd, met kleine hints naar het leven van Ms. Kettlewell. Van een koekoeksklok met een opmerkelijk detail tot schilderijen die een donkerder verleden suggereren. Het is juist leuk om dat zelf te ontdekken. Er zitten ook genoeg voorwerpen verborgen op plekken waar je niet zomaar opkomt. Ik dacht dat ik alle kamers goed had uitgepluisd, maar er zijn nog best veel voorwerpen die ik nog steeds niet heb gevonden.

De soundtrack draagt daar mooi aan bij. In het eerste level vind je een set LP’s die je meeneemt, waarna in de rest van de game klassieke muziek klinkt van componisten als Chopin, Rossini en Berlin. Deze muziek sluit perfect aan bij de sfeer van de levels en maakt het geheel extra ontspannen. Ook de muziek in menu’s en tussenlevels is prettig om naar te luisteren. Het enige echte minpunt is de lengte. Met zestien levels is de game vrij kort. Hoewel de herspeelbaarheid zeker aanwezig is, had ik graag meer gezien. Extra levels of een iets uitgebreidere epiloog hadden de ervaring nog sterker gemaakt.