LumenTale: Memories of Trey review - Charmant, maar niet zonder haken en ogen

Een land verdeeld

Lumentale: Memories of Trey speelt zich af in Talea, een land waar mensen en Animon tijdens een Gouden Eeuw in harmonie samenleefden. Daar komt verandering in wanneer de keizer overlijdt en zijn zonen, samen met hun facties, verwikkeld raken in een burgeroorlog. Om de gruwelijkheden van die oorlog een halt toe te roepen, werpt een deel van het keizerlijke leger zich op als beschermer van de burgers en de Animon; de monsters die je in de game kunt verzamelen.

Het gevolg is dat Talea in tweeën wordt verdeeld. In het noorden ligt Logos, waar innovatie en vooruitgang centraal staan. In het zuiden vind je Mythos, waar juist de balans tussen mens en Animon een belangrijke rol speelt. In de basis is dit in ieder geval interessant genoeg. Die setting wordt nog interessanter doordat je speelt als Trey, een mysterieuze androïde die op een missie wordt gestuurd, maar na een crash zijn geheugen verliest. Je weet niet wat zijn oorspronkelijke opdracht was of welke rol hij precies speelt binnen het conflict. Dat mysterie nodigt uit om verder te spelen en te ontdekken wat er werkelijk in Talea aan de hand is.

Trey wordt gevonden door Ales, een jongen die na het verlies van zijn ouders bang is geworden voor Animon. Zijn oom wil dat hij naar de stad trekt om een Lumen te worden, onderdeel van de beschermersfactie die tijdens de burgeroorlog is ontstaan. Ales houdt echter voet bij stuk en loopt weg. Zijn oom geeft Trey vervolgens zijn eerste Animon en de Holoken; het gereedschap waarmee je zelf Animon kunt vangen en vraagt hem om Ales veilig terug te brengen. De band tussen Trey en Ales vormt de kern van de game en is interessant om te volgen. In het begin wantrouwt Ales Trey nog, maar na zijn redding ontstaat er langzaam een bijzondere band tussen de twee. Uiteindelijk besluit Ales met Trey mee op avontuur te gaan als support, waardoor hun dynamiek een belangrijk onderdeel van het verhaal wordt.

Gotta Orb Them All

Waar je in sommige games ballen gooit om monsters te vangen, gebruik je hier Bilia’s die je met je Holoken naar Animon werpt. Dat kan op twee manieren. Je kunt direct een Bilia naar een Animon gooien en een ritme-minigame spelen waarin je op het juiste moment de knop moet indrukken, of je kunt eerst het gevecht aangaan. Als de Animon je waardig vinden en genoeg verzwakt zijn, kun je ze ook op die manier vangen. Althans, dat dacht ik. In het begin ving ik Animon op die manier, maar ineens verdween de optie en kreeg ik het met geen mogelijkheid meer voor elkaar. Ik wilde de tutorial teruglezen om te kijken of ik misschien een item miste, maar nergens kon ik terugvinden hoe de belangrijkste mechanics ook alweer werkten. Dat is niet bepaald handig in een game waarin het vangsysteem zo centraal staat. Uiteindelijk heb ik de Bilia-manier onder de knie gekregen, maar dat ging niet zonder slag of stoot en de verschillende opties om Animon op verschillende manieren te kunnen vangen is juist interessant.

De gevechten zelf zijn oké en doen denken aan andere games binnen het genre. Het grootste verschil is dat je met vier Animon tegelijk vecht. Als je genoeg effectieve aanvallen uitvoert, kun je een TP-Action inzetten: een gezamenlijke aanval van al je Animon voor extra schade. Het werkt prima en is zeker vermakelijk, maar echt baanbrekend voelt het niet. Er had wat mij betreft meer innovatie in mogen zitten, bijvoorbeeld met extra acties voor de Holoken, meerdere gevechtsstijlen of de mogelijkheid om Animon-types te combineren in een TP-Action. De designs van de Animon zijn daarentegen wel echt geweldig. Mijn starter Vortail is letterlijk het schattigste wezentje ooit, maar ook Almyuna, Toxigall, Deniuili en ga zo nog maar even door hebben sterke ontwerpen. Voor Animon die niet in je actieve party zitten, kun je de Anispace gebruiken. Dit is een digitale wereld die je kunt inrichten met meubels en activiteiten om je ongebruikte Animon bezig te houden. Het is een leuke extra bezigheid, al merkte ik dat mijn focus vooral bij het verhaal en de gevechten bleef.

Moeilijk te peilen

Na Iris Hamlet, het eerste dorp, mocht ik eindelijk de wijde wereld in en het opnemen tegen andere Lumens. Alleen liep ik bij het eerste Lumen-kamp meteen tegen een bug aan. Alle Lumens waren zichtbaar, maar wat ik ook deed, ik kon niet met ze praten om een gevecht te starten. Pas na meerdere restarts loste het probleem zichzelf op. Even dacht ik oprecht dat mijn save corrupt was geraakt en dat ik opnieuw moest beginnen. Gelukkig bleef dit mijn enige grote bug, maar het was wel een vervelende smet op een ervaring die tot dat moment soepel verliep.

Dat maakt Lumentale: Memories of Trey lastig te peilen. Aan de ene kant is het een vermakelijke monster collection-game met een sterke artstijl, leuke designs en een wereld die nieuwsgierig maakt. Aan de andere kant voelt de game op sommige momenten omslachtig. Belangrijke mechanics worden niet altijd goed uitgelegd, tutorials zijn niet makkelijk terug te vinden en sommige systemen, waaronder het vangen van Animons voelt omslachtig. Toch bleef ik doorspelen en dat zegt ook iets. Ondanks de frustraties wilde ik weten wat er met Trey, Ales en Talea aan de hand was. De game heeft absoluut charme en genoeg ideeën om fans van het genre aan te spreken, maar had op sommige vlakken net wat meer gebruiksvriendelijkheid en polish kunnen gebruiken.