Big Walk review - Een gezellige wandeling

Toen ik de reviewcode van Big Walk in mijn mailbox kreeg, was al snel duidelijk dat ik deze game niet alleen kon spelen. Op zoek naar vrijwilligers meldden Wim en Jolien zich aan om samen met mij aan deze wandeltocht te beginnen. We hebben gepuzzeld, geschreeuwd en tijdens mijn snackpauze werd ik door Wim de zee in gegooid (wat ik gelukkig heb overleefd). Wat we verder allemaal hebben uitgespookt en hoe deze wandeltocht is bevallen, lees je in deze review.

Op pad

Big Walk is een coöperatieve walking simulator waarin je met een groep van twee tot twaalf spelers samenkomt om de wereld te verkennen, puzzels op te lossen en gewoon een beetje rond te kloten. Iedere speler krijgt een poppetje in een of meerdere kleuren, zodat je elkaar gemakkelijk kunt onderscheiden. Je personage heeft een minimalistisch ontwerp en bestaat uit drie bolletjes op elkaar, lange armen en benen en een grote neus die beweegt wanneer je spreekt.

De game maakt gebruik van een proximity chat. Als je dus niet bij elkaar in de buurt bent, kun je elkaar niet horen en is het lastig om de groep terug te vinden als je verdwaald raakt. Gedurende de game vind je verschillende gadgets die het communiceren makkelijker maken, zoals borden waarop je kunt schrijven of walkietalkies. Het is dus niet de bedoeling om buiten de game om te bellen, want dat haalt een groot deel van de lol weg.

De wereld is vrij realistisch vormgegeven. Samen met je maten wandel je door de bossen, bergen en langs de zee. Mochten je vrienden jou het bloed onder de nagels vandaan halen, kun je even afkoelen in de golven. De dag-nachtcyclus verloopt in een rap tempo, maar over de hele map zijn lichtbolletjes geplaatst die je ’s nachts kunt oppakken om je weg in het donker te blijven zien. De puzzels vallen in het gebied op door hun felle primaire kleuren, waardoor je al van ver kunt zien dat deze plekken van belang zijn voor je progressie.

Op zoek naar meer

De puzzels zijn over het algemeen niet moeilijk op te lossen. Je moet er soms even over nadenken, maar ook de wat uitdagendere puzzels zijn geen echte hersenkrakers. Het draait vooral om goede samenwerking, gebaseerd op timing, signalering en communicatie. Gezien de game Big Walk heet, is het geen verrassing dat je voor sommige puzzels flink op en neer moet lopen. Vooral als je niet meteen doorhebt waar je moet staan, kan een puzzel uitlopen op een flinke wandeltocht.

Het rondklooien met de poppetjes is vooral in het begin erg grappig. Je gooit je veel te lange armen omhoog of opzij, of roteert ermee om een richting aan te geven. Ook kun je je medespelers oppakken en zo door de wereld rennen. De puzzels waren in het begin ook leuk, vooral omdat er veel afwisseling in zat. Zo waren er puzzels waarbij je moest signaleren zonder te praten, torentjes moest bouwen met je poppetjes of juist via de voicechat moest beschrijven wat je ziet. Verder waren er ook wat dwaalsporen geplaatst: voorwerpen waarvan je dacht dat je ze later nog nodig zou hebben of willekeurige gebouwen die op een puzzel leken, maar dat uiteindelijk toch niet bleken te zijn. Tussen alle mooie omgevingen zaten ook veel lege stukken. Regelmatig liep je rond op zoek naar iets nieuws, zoals een gadget om je vrienden te irriteren of een puzzel om op te lossen, maar vaak kwam je vrij weinig tegen.

Dit alles maakt vooral het begin van de game ontzettend vermakelijk. Helaas wordt het op een gegeven moment veel van hetzelfde: rondlopen, weer een puzzel oplossen en teruglopen. De game voelt na verloop van tijd vrij monotoon aan en het zijn vooral de mensen met wie je speelt die de ervaring leuk maken.

F in de chat voor Wim

Hoewel de poppetjes simpel zijn vormgegeven, is de wereld om hen heen juist vrij uitbundig uitgewerkt. Ook de graphics zijn geavanceerder dan je bij een game als deze zou verwachten. In de trailer lag de nadruk op exploratie en het genieten van de mooie omgeving. De spelers zitten rustig op een boomstam of rond een kampvuur aan zee te kletsen. Hierdoor is de game niet alleen een puzzelervaring, maar ook een virtuele hangplek. Dit verklaart ook de keuze voor de uitgebreidere graphics.

Ik moet eerlijk bekennen dat we van deze "hangfunctie" vrij weinig gebruik hebben gemaakt en ons vooral hebben gefocust op de puzzels en de samenwerking. In theorie is die functie natuurlijk best leuk en ik ga er zeker van uit dat er een doelgroep voor bestaat, maar als ik een game met vrienden opstart, heb ik meer substantie nodig dan alleen wat zitten of doelloos ronddwalen. Voor iedereen die daar hetzelfde in staat, zal dit geen game zijn die je na het oplossen van alle puzzels nog vaak opstart om wat rond te kloten. Ben je juist vooral geïnteresseerd in een rustige virtuele hangplek en zijn de puzzels voor jou bijzaak, dan zou je hier best wat uurtjes in kunnen steken.

De game draaide over het algemeen goed, zonder opvallende haperingen. Het enige probleem waar we tegenaan liepen, was dat Wim er ineens uit werd gegooid zonder dat hij dat doorhad. Hij zat nog vrolijk door de wereld te huppelen, maar hij lag bij Jolien en mij dood op de grond. Ook zag hij ons niet meer, terwijl de wereld om hem heen niet was veranderd. Aan zijn internetverbinding lag het niet, want via Discord was hij wel bereikbaar en konden we overleggen hoe we het konden oplossen. Dat bleek uiteindelijk niet nodig, want na ruim tien minuten huppelde hij weer naast ons alsof er niets was gebeurd. Misschien hielp ons eerbetoon door F in de chat te drukken uiteindelijk aan zijn spoedig herstel.