Castlevania: Belmont's Curse review - Bloed, zweet en tarot

Ondoden, mythische wezens en levende legendes: allemaal hebben ze de wraak van de jongste Belmont mogen voelen. Geruime tijd heb ik mij voor deze Castlevania: Belmont’s Curse mogen onderdompelen in een alternatief Parijs. De Franse hoofdstad verkeert onder belegering van Dracula’s troepen en het is aan jou als speler om daar een einde aan te brengen. Is dat echter ook een beetje leuk en hoe relevant is Castlevania nog anno 2026? Zoek niet verder, deze review heeft de antwoorden voor je.

It does not take long to make a cemetery

Ontwikkelaar Evil Empire (The Rogue Prince of Persia) heeft met ondersteuning van Motion Twin (Dead Cells) gedaan waar de studio het beste in is, namelijk het maken van een kneitersterke metroidvania. Castlevania: Belmont’s Curse heeft aardig wat tijd weten op te slokken en net zoals bij Rose Belmont het geval is, gebeurde dat met ups and downs.

In deze game kruipen we in de vervloekte huid van Rose Belmont, dochter van Castlevania III: Dracula’s Curse-hoofdrolspeler Trevor Belmont. Trevor staat bekend als de eerste Belmont die Dracula heeft weten te doden, maar zijn onderdanen hebben andere plannen. Deze willen Dracula weer tot leven wekken en dus trekken Trevor en dochter Rose richting Parijs om de onderdanen een halt toe te roepen.

Deze opzet resulteert in een metroidvania pur sang, waarbij de wereld is opgedeeld in diverse gebieden, gangenstelsels, een wirwar van wegen op de kaart en geheimen in ieder deel van het landschap. Dat komt met alle voor- en nadelen die het genre metroidvania met zich meebrengt. Zo kunnen sommige wegen leiden tot op dat moment onoverkomelijke obstakels, kunnen routes naar een volgend doelwit onduidelijk zijn en is backtracken een absolute vereiste.

Powervrouw met een uitgebreid arsenaal

Zin in wat actie die je constant op het randje van je stoel plaatst? Dan heb je aan Castlevania: Belmont’s Curse geen slechte game. Hoewel hoofdrolspeelster Rose Belmont klein van stuk is, is deze jongste Belmont uitstekend in staat om Dracula’s addergebroed een kopje kleiner te maken.

Rose is voorzien van een flink aantal items in haar arsenaal. Waar we starten met een eenvoudige sabel, treffen we in de wereld meerdere wapens aan die Rose van een andere speelstijl voorzien. Zo stuiten we op speren, klauwen, dual blades, de iconische Belmont-zweep en meer om de vijanden mee te lijf te gaan. Ieder wapen kent eigen voordelen, waarbij de zweep bijvoorbeeld flink wat reikwijdte biedt, maar enkel het puntje van de zweep grote schade aanricht.

Daarnaast stuit je in de wereld ook nog eens op diverse relics, waarvan je er in totaal drie kunt uitrusten. Deze relics geven Rose een bepaalde boost. Denk daarbij aan meer kracht bij lage health, onoverwinnelijkheidsframes, meer mana en ga zo maar door. Die mana gebruik je overigens om skills uit te voeren. Naast permanente navigatie-upgrades zoals slingeren met de zweep en dashen kunnen we namelijk ook de tarotkaarten van Rose’s overleden moeder inzetten voor grotere aanvallen. Uiteraard dien je deze te ontgrendelen, maar daarover later meer.

Doet je continu verlangen naar meer

Veertien uur, zo lang heb ik volgens de in-game klok gedaan over een 96,8%-playthrough. Tijdens die veertien uur heb ik het gros van de tijd doorgebracht met een grote grijns op het gezicht. Castlevania: Belmont’s Curse weet een vermakelijk verhaal te bieden, interessante vijanden op je pad te gooien en continu te innoveren in zijn gameplaymechanics. Ieder gebied kent een ander thema, eigen obstakels, geheime kisten met wapens of relics en de nodige breinbrekers.

Continu ben je zoekende naar een nieuwe weg voorwaarts. Of tenminste, dichter naar je doel. Parijs barst namelijk van de optionele routes en hoe je daar doorheen navigeert, is volledig aan jou. Dat betekent ook dat we de diverse bazen in willekeurige volgorde kunnen verslaan. Het verslaan van een baas levert doorgaans een nieuwe power op die je wellicht kunt gebruiken om een ogenschijnlijk doodlopende route toch weer voort te zetten.

Rose is namelijk door haar overleden moeder voorzien van een setje tarotkaarten. Deze tarotkaarten vertegenwoordigen de bazen die je op je weg tegenkomt, maar welke dat zijn, is vooraf onbekend. Sterker nog, vrijwel continu is dat onbekend. Gaandeweg de platform- en verkenactie stuit je namelijk op aanwijzingen in de vorm van teksten en verslagen. Hierdoor bouw je langzaamaan een idee op van wie je tegenstander is, wat je moet doen om deze te vinden en wat zijn of haar achterliggende motief is. Het is een interessante mechanic die niet alleen bijdraagt aan de mysterieuze wereld, maar ook direct een vorm van anticipatie weet op te wekken.

Interessante, doch onoverzichtelijke wereld

Laten we even vooropstellen dat de wereld van Castlevania: Belmont’s Curse bijster interessant is. De achtergronden zijn prachtig ontworpen, waarbij de getekende stijl van een brandend Parijs uitstekend uit de verf komt.

Over de artistieke keuze voor het design valt echter te discussiëren. Zo vind ik persoonlijk de achtergronden vele malen mooier dan de ietwat over-the-top stijl van de in-game personages, waarbij Rose de meest prominente rol speelt. Ik had dit liever net iets anders gezien, maar vanuit een technisch standpunt valt het te verklaren. De personages moeten immers loskomen van de achtergrond in dit 2D-avontuur, zeker omdat de platformactie razendsnelle inputs vereist en duidelijkheid tussen de voor- en achtergrond essentieel is.

Dat is echter een persoonlijke kwestie en niet iets wat ik de game per se kan aanrekenen. Hoewel ik zit te dubben over de character designs, heb ik dat gevoel van twijfel aanzienlijk minder bij de audio. Alle NPC’s kennen uitgebreide voice-acting en de soundtrack is daadwerkelijk heerlijk om te beluisteren. Zelfs tijdens het tikken van deze review neurie ik de iconische Castlevania-soundtrack die blijft hangen als een heerlijke oorwurm.

Wat ik echter minder leuk vind, zijn de momenten waarop ik compleet vast kwam te zitten. Castlevania: Belmont’s Curse kent nauwelijks uitleg. En waar ik dat doorgaans wel kan waarderen, zijn sommige mechanics op het eerste oog niet helemaal duidelijk. Zo heb ik ruim een uur lang rondgedwaald, omdat ik niet wist dat je bepaalde elementen meerdere keren kunt slaan om ze een bepaalde actie te laten uitvoeren. Nu kan dat mijn eigen stommiteit zijn, maar nergens is dit uitgelegd. Daarnaast komt de mechanic in slechts één gebied zeer sporadisch voor. Het gebrek aan richting en uitleg kan dan ook frustreren, zeker wanneer je dit genre niet gewend bent.

Pittig van aard, toegankelijk in de kern

Mocht je bang zijn dat Castlevania: Belmont’s Curse een moeilijke game is, dan kan ik je daar bij dezen gelijk in geven. Deze game is geen grap wanneer het aankomt op je geduld, wilskracht en doorzettingsvermogen.

Boss fights kunnen intens moeilijk zijn, platformelementen kunnen je tot op het bot frustreren en het gebrek aan een duidelijk pad kan je flink tegenwerken. En toch is dat het aan het einde van de rit allemaal waard. Wanneer je een frustrerend segment overwint, voel je namelijk die typische euforie. Daarnaast ligt het doorgaans aan je eigen input wanneer iets mislukt. Belmont’s Curse is dan ook niet oneerlijk, maar voornamelijk erg meedogenloos. De game draait namelijk volledig op timing, zowel tijdens de bossfights als de platformsegmenten. Maak je een inschattingsfout, dan wordt deze genadeloos afgestraft. Tijdens bossfights zie je dit terug in gigantische happen uit je waardevolle levensbalk. Gedurende platformsegmenten resulteert een inschattingsfout doorgaans in een respawn naar het begin van het segment.

Gelukkig bestaat er voor eenieder die niet continu afgestraft wil worden de optie om de game naar eigen inzicht te tweaken. Zo is het in het gameplaymenu mogelijk om bijvoorbeeld de damage output flink op te schroeven. Daarnaast is het mogelijk om opties, zoals de hoeveelheid health-items te verhogen, damage output van vijanden te verlagen en het respawnen voor de baas na een mislukte poging naar eigen inzicht aan te passen. Hierdoor is de game een stuk eenvoudiger op te pakken voor een leek. Vergis je echter niet, want zelfs met deze extra’s weet Castlevania: Belmont’s Curse een pittige uitdaging te bieden.