Preview: Hands-on met Castlevania: Belmont's Curse

Hoewel het haast treurig klinkt om te zeggen, heb ik zojuist de Notre-Dame een tweede keer zien branden. Dit keer gelukkig in de metroidvania Castlevania: Belmont’s Curse. De aankomende game van Evil Empire en Motion Twin wijkt flink af van de bestaande formule. Absoluut niet erg, want het op 15 oktober 2026 te verschijnen Castlevania: Belmont’s Curse staat hoog op mijn lijstje en is door deze uitgebreide speelsessie enkel hoger op dat lijstje gekomen!

Een nieuwe protagonist voor een nieuw avontuur

23 in-game jaren na de conclusie van het in 1989 verschenen Castlevania: Dracula’s Curse keert Trevor Belmont wederom terug. Dit keer niet als speelbaar personage, maar als vader van Rose Belmont, een gebekt grietje met een interessante, haast kwaadaardig ogende arm. Parijs is in paniek en de twee resterende Belmonts worden ingeschakeld om het op te lossen. De Franse hoofdstad staat in lichterlaaie en het is aan jou om dat te stoppen. Dat doe je dit keer met een zwaard en een setje tarotkaarten van je overleden moeder. Die laatste zijn toevallig magisch en bieden direct een reden om de wereld af te struinen naar kwaadwillende wezens.

Belmont’s Curse is een typische metroidvania. Dat houdt in dat je een weg moet banen door een wereld waarin het pad continu aftakt. Dat kan resulteren in nieuwe uitdagingen, gevechten, optionele routes, maar ook in geblokkeerde paden omdat je een bepaalde skill niet bezit. Dat laatste valt direct bij het opstarten op, want slechts een paar schermen na de start stuit je op gouden ringen pal boven een afgrond.

Laat je niet afschrikken door het genre

Die situatie met de ringen is doorgaans de reden dat veel spelers tegen het spelen van een metroidvania opkijken, maar geloof mij: de aanhouder wordt beloond. Zeker in het geval van deze game. Al snel ontgrendel je na een pittige bossfight, waarin je vrijwel zeker sneuvelt om terug te keren naar één van de weinige savepoints, bijvoorbeeld de iconische zweep, waarmee we aan de ringen kunnen slingeren. Daarnaast zuigen we ook de essentie van de baas op, die verder voortleeft in ons hoofd en eigenlijk helemaal zo’n kwaaie peer nog niet is. Dat is niet alles, want je tarotkaarten krijgen ook weer invulling, waardoor je bijvoorbeeld plotseling een heilig kruis kunt gooien of muur van vuur kunt opwerpen.

De game lijkt je dan ook continu te belonen. Is het niet met een kist of het stijgen in level, dan is het wel met een nieuw wapen of gear. Schrik je echter af van het idee dat je na een nederlaag terugkeert naar een van de weinige savepoints, dan is dat absoluut niet nodig. Castlevania: Belmont’s Curse is lastig, maar draait zoals gewoonlijk om patronen. Weet je deze te onthouden, dan is ieder gevecht in principe een peulenschil. Sterker nog, Evil Empire geeft je direct toegang tot een menu waarin we de game makkelijker of juist moeilijker kunnen maken. Zo is het mogelijk om weer direct voor de boss te starten wanneer je afgaat, kun je eigen aanvallen zwakker of juist sterker maken en is datzelfde van toepassing op de tegenstander.

Het onbekende doet hunkeren naar meer

Het enige puntje waar ik nog wel licht moeite mee heb, is de gekozen artstyle. Waar ik de illustraties bij de volledig ingesproken tekst en de spectaculaire achtergronden prachtig vind, heb ik iets meer moeite met het daadwerkelijke character model van Rose zelf. De game kent zo’n fantastische sfeer, maar de 3D-achtige esthetiek van de menselijke personages voelt haast als een ander product. Uiteraard is dat bedoeld om de voorgrond van de achtergrond te onderscheiden, maar niet per se op een mooie manier. Het lijkt echter enkel van toepassing te zijn op Rose. De vijanden voelen namelijk juist wel compleet thuis in de wereld.

Verder ben ik ontzettend benieuwd naar wat de game nog meer te bieden heeft qua omgevingen. Na het zien van bruggen, torens en het riool, voelt het haast alsof ik alles van Parijs wel heb gezien. Natuurlijk gaat dat niet het geval zijn, maar hoe belanden we in andere biomes op een natuurlijke wijze? Parijs in 1499 bestaat immers niet uit moerassen, zeeën en bergtoppen.

Voorlopig oordeel van Rudy Wijnberg

Ik kan er lang omheen draaien, maar Castlevania: Belmont’s Curse is een game die je absoluut in de gaten moet houden. De game kent goede actie, bestuurt lekker strak, kent een prachtige setting en weet een goede balans tussen uitdaging en entertainment te bieden.

Na anderhalf uur spelen wilde ik het liefst de hele avond blijven om de game af te maken. Bij het opstaan uit mijn stoel, bleven de ogen dan ook strak naar het scherm kijken en klemde ik de controller stevig in mijn handen vast. Dit is een game die je simpelweg niet wilt wegleggen, maar gewoon in één ruk moet uitspelen. En dat is eigenlijk het grootste compliment dat ik Castlevania: Belmont’s Curse kan geven.

Castlevania: Belmont’s Curse verschijnt op 15 oktober 2026 voor PlayStation 5, Xbox Series, Nintendo Switch 2 en pc.