Final Fantasy Resonance review - Final Fanservice

“Moderne Final Fantasy-games zijn te veel actiegericht en missen de essentie van wat de reeks zo goed maakte.” Commentaren zoals deze hoor je de laatste jaren best wel vaak vanuit de fanbase. Zowel deel XV als XVI worden dan ook geregeld (soms wat onterecht) fel bekritiseerd, omdat ze te ver afwijken van de oudere games. Wel, Square Enix heeft jullie gehoord! De roep naar een klassieke turn-based Final Fantasy was groot en dat is éxact wat we krijgen met Final Fantasy Resonance. Ik ging de voorbije dagen met deze titel aan de slag en in deze review lees je waarom deze moderne klassieker écht de moeite waard is.

Een tijdreis van kristallen

Het verhaal van Final Fantasy Resonance is in principe niet nieuw: het is namelijk een herwerkte versie van het eerste seizoen van de mobiele game Final Fantasy Brave Exvius. Die game is inmiddels offline gehaald, maar het verhaal herleeft dus in deze vernieuwde vorm. De game draait om een zekere Rain: een plichtsbewuste ridder die vecht voor het koninkrijk Grandshelt. Aan zijn zij staan jeugdvriend Lasswell en het mysterieuze meisje Fina dat (uiteraard) last heeft van geheugenverlies. Samen worden ze opgeroepen om de kristallen – het blijft natuurlijk Final Fantasy – te gaan onderzoeken.

Al snel ontdek je dat het land wordt geteisterd door de Sworn Six, een groep van zes bad guys (elk met hun eigen heerlijk excentrieke uitrusting) die het gemunt hebben op die kristallen. Jij krijgt de opdracht om ze te beschermen van deze zes, al is natuurlijk niet alles wat het lijkt. Wat zijn de kristallen nu écht en zijn deze zes slechteriken dan echt zo slecht? Wat je krijgt is een heerlijk klassiek JRPG-avontuur vol herkenning. Doorheen het verhaal zal je eerst heel wat verschillende dorpjes en steden bezoeken om daar de lokale bevolking te helpen met hun problemen. Terwijl bouwt het centrale mysterie zich op, om uiteindelijk te culmineren in een epische strijd tegen een over-the-top antagonist waarbij het lot van de wereld op het spel staat.

Als liefhebber van klassieke JRPG’s is dit een verhaal om van te smullen! Ja, er zitten misschien wel wat clichés in, maar het is enorm genietbaar en herkenbaar voor fans van het genre. Ook de personages zijn boeiend: je leert een kleurrijke cast kennen vol met goed uitgewerkte en memorabele personages. Zo heb je Lid en haar mechanische chocobo ‘Mechabo’ die aan haar zij strijdt, maar ook rebelleider Jake die al zijn charmes in de strijd gooit om toch maar een date met iemand van het vrouwelijke geslacht te scoren. De dialogen bevatten ook vaak een gezonde dosis humor, dus vervelen doet het verhaal eigenlijk nooit.

Je beurt afwachten

Persoonlijk heb ik nooit echt een groot probleem gemaakt van de meer actiegerichte systemen in moderne Final Fantasy-games, maar ik moet toegeven dat de terugkeer naar dat heerlijk klassieke turn-based systeem toch een bepaald deel van mijn brein activeerde. Een moderne game in de reeks die opnieuw gebruikmaakt van dat ‘verouderde’ (een term waar ikzelf niet achter sta) systeem: dat is toch best speciaal.

In de basis is de combat eigenlijk simpel: je selecteert, om beurt, welke actie je wilt uitvoeren. Sommige acties zijn aanvallend, andere verdedigend. Wanneer de levensbalk van de vijand(en) op nul staat, win je. Klaar is Kees! Uiteraard komt er wel wat meer diepgang bij kijken, want elke vijand heeft bepaalde zwakke punten. Gebruik je een specifieke aanval om die zwakte uit te buiten, dan breek je hun verdedigingsbalkje af. Is dat balkje helemaal leeg, dan incasseert die vijand extra schade én je krijgt een extra actie.

Nóg beter: als de verdediging van alle vijanden in dezelfde beurt gebroken wordt, dan krijgt elk partylid een extra actie met nog een krachtige ‘Resonance Attack’ om het af te maken. Op deze manier worden (baas)gevechten tactische puzzels waarbij je de juiste aanvallen moet gebruiken op precieze vijanden op het juiste moment. Zo kan je maximale schade aanrichten en het eureka-gevoel dat je krijgt wanneer dat lukt is geweldig!

Visioenen uit het verleden

Die ‘Resonance’ aanvallen waar ik het net over had verdienen extra aandacht, want ze zijn gebaseerd op zogenaamde ‘Visions’. Een Vision is een soort spirituele connectie die je kan aangaan met een personage uit een ander universum. ‘Welk universum?’ hoor ik je dan denken. Wel, toevallig hebben we hier te maken met een franchise die inmiddels al 38 jaar oud is met zestien mainline-games, dus er zijn voldoende universums om uit te kiezen! Zowat elke protagonist uit de voorgaande games is hier van de partij (Cloud, de Warrior of Light, Zidane, …) en elke Vision heeft vaardigheden die gelinkt zijn aan het desbetreffende personage. Door een Vision te koppelen aan een partylid, krijgt hij/zij dus ook die vaardigheden om te gebruiken in gevechten.

Je band met deze Visions stijgt ook naargelang je ze gebruikt in gevechten, waardoor je nieuwe effecten blijft vrijspelen. Zelfs als je verandert van Vision, kan je eerder vrijgespeelde effecten behouden, dit door je AP-punten te gebruiken. Elk partylid heeft een beperkt aantal van die punten, dus aan jou om te experimenteren en zo de perfecte build te bereiken. Het hele combat systeem zit heel goed in elkaar, al zijn er ook kleine minpuntjes. Er zijn eigenlijk best weinig Visions met helende vaardigheden, waardoor je een beetje gedwongen wordt om telkens bepaalde personages/combinaties te gebruiken (als je wilt helen in gevechten, tenminste). Ook zal je moeten leren omgaan met random encounters. Het hoort nu eenmaal bij een klassieke JRPG, maar het kan irriteren.

Een wereld vol herkenning

Visions speel je in de meeste gevallen vrij door ‘sanctums’ te vinden op de wereldkaart. Daar krijg je eerst een nostalgische cutscène te zien, waarna je de connectie met het personage aangaat. Fanservice op z’n best, al heb je dus wel wat voorkennis van de reeks nodig om bepaalde referenties te snappen. Geen paniek als je dit niet hebt: nieuwe spelers kunnen perfect in Final Fantasy Resonance duiken, maar je merkt wel duidelijk op dat de makers deze game hebben gemaakt met bestaande fans in het achterhoofd. Er zitten namelijk zoveel knipogen naar andere games verstopt, die nieuwkomers dan waarschijnlijk zullen missen.

Maar ook los van alle fanservice is er nog heel wat anders te beleven in de wereld. Er zijn verschillende (ei)landen om te ontdekken en daar hoort natuurlijk een gezonde dosis zijcontent bij. Optionele superbazen, minigames, verborgen items én natuurlijk zijmissies. Die laatste categorie is echter wat ‘hit-or-miss’. De meeste zijmissies proberen wel een verhaaltje te brengen om het simpele ‘zoek dit item’ of ‘versla die vijand’ doel te maskeren. Toch vond ik niet alle verhalen even boeiend. Er zijn zeker uitzonderingen (de missie op een spooktrein of de confrontatie met een mysterieuze dienstmeid komen bij me op), maar dat is niet bij alle missies het geval.

Tijdloze visuals en geweldige muziek

Hou me tegen als je dit al eens hebt gehoord, maar Square Enix heeft goud in handen met hun HD-2D-visuals. Deze prachtige stijl begon ooit in 2018 met de eerste Octopath Traveler en inmiddels hebben we al heel wat games in HD-2D mogen spelen. Je zou denken dat we het inmiddels al wel gezien hebben en dat de nieuwigheid er zo een beetje af is… denk opnieuw! Final Fantasy Resonance is de eerste Final Fantasy-game in HD-2D en deze combinatie is hét perfecte huwelijk. De game is heerlijk retro, maar tegelijk zorgt de moderne technologie er wel voor dat we nog steeds spektakel op ons scherm krijgen.

Het design van de personages en de vijanden is geslaagd, de wereld ziet er prachtig uit en de visuele effecten spatten van je scherm af dankzij een overvloed aan over-the-top aanvallen. HD-2D als stijl is enorm gegroeid de voorbije jaren en het heeft er nog nooit zo goed uitgezien. Giet daar dan nog eens een hemelse soundtrack overheen (inclusief enkele iconische Final Fantasy-tracks) en je hebt hier een audiovisueel meesterwerk in handen. Dit is moderne Final Fantasy op z’n best!