Game review: NTE: Neverness to Everness review - Gratis gachagame vol content

Hoog tijd voor een NTE: Neverness to Everness recensie dus. Blijkt in deze review dat NTE die typische 'itch' bevredigt? Ik zoek het voor je uit!

Neverness to Everness, een bovennatuurlijk free-to-play avontuur

NTE: Neverness to Everness is een anime openwereld avontuur waarin je op jacht gaat naar ‘anomalies’, deze rariteiten duiken te pas en te onpas op en het is aan personage ‘Zero’ de taak om deze op te sporen, te elimineren of te kalmeren. Dat doe je vanuit ‘Eibon’ een rustiek zaakje dat wordt gerund door een bijeengeraapt zooitje aan personages.

Het betreft hierbij dus een free-to-play-game dat sterk doet denken aan games zoals Genshin Impact, Zenless Zone Zero en soortgelijke games van HoYo. Er is echter een twist, NTE speelt namelijk grotendeels weg als een soort life sim die je kunt vergelijken met een GTA Online. Uiteraard wel met de nodige aanpassingen, zo draait het hierbij niet om geweld of criminaliteit, maar beschikt het wel over elementen zoals het kopen van diverse zaken, autorijden, en het aanhalen van banden met de diverse personages.

Gacha of Gotcha?

Dat NTE zich zo verhoudt met de games van HoYoverse wordt hoofdzakelijk veroorzaakt door het verdienmodel. Het gaat hierbij namelijk om een typische ‘gachagame’, waarin je dus personages ontgrendelt op basis van spins. Deze personages dien je vervolgens weer te ‘ascenden’ om sterker te maken.

Nu ben ik niet per se van het gacha-systeem, maar Hotta Studio pakt dit relatief bescheiden aan. Zo verdien je personages, items, currency en meer via de ‘Scarborough Fair’ een haast Mario Party-achtig bordspel waar je met dobbelstenen rolt. Unlocks zijn natuurlijk volledig willekeurig, maar je krijgt bijvoorbeeld na vijftig worpen gegarandeerd een S-rank personage naar keuze toebedeeld. Daarnaast zijn de dobbelstenen vrij vroeg in de game in overvloed beschikbaar. Na een uurtje beschik je dan ook eigenlijk wel over een solide, doch basic, roster aan personages.

Hethereau is je speeltuin

Het roster van personages is, zoals je kan verwachten bij dit type games, divers. Niet alleen qua skills, maar ook qua karakteristieke eigenschappen. Hoofdpersonage Zero, die je direct een eigen naam kunt geven, weet ter nauwe nood een gigantisch anomaly event dat een volledig district van Hethereau weet op te slokken te stoppen. Het probleem is echter dat niemand in Hethereau bekend is met Zero, daarbij lijdt het personage aan geheugenverlies en dus dien je op ontdekkingstocht te gaan.

Die ontdekkingstocht beleef je in Hethereau, de speeltuin voor het te komen avontuur.
Hethereau is een flinke stad vol activiteiten. Zo kan je hier deelnemen aan races, op zoek gaan naar collectibles, jagen op anomalies, eigen cafés runnen, investeren in vastgoed, voertuigen aanschaffen, vissen, een bezorgdienst runnen, naar de film gaan en ga zo maar door. Hoewel de activiteiten veelal simplistisch van aard zijn, is het indrukwekkend hoeveel content en verschillende elementen NTE eigenlijk bevat.

Een groot deel van de game draait echter ook om het achterliggende verhaal. Anomalies vangen is namelijk de bread and butter van Eibon en dus ga je op jacht naar alledaagse voorwerpen die behekst zijn door anomalies. Denk hierbij aan een filmrol, televisie, schilderij en papieren vliegtuigjes. Klinkt knullig, maar de vibes zijn best heftig. Sterker nog, op momenten doet NTE best denken aan Remedy Entertainments Control, waarin de wereld vervormt, je continu op het verkeerde pad gooit en haast in een soort horrorscenario transformeert. Dit voelt fris, want naar mijn mening zijn er weinig games die de onvoorspelbare doch intrigerende ervaring van een Control weten na te bootsen. Niet alle main missions komen even lekker uit de verf, maar qua stijl en sfeer weet NTE: Neverness to Everness flink punten te scoren.

Losjes in gameplay, stijfjes in de besturing

Datzelfde kan ik niet zeggen van de daadwerkelijke gameplay. Hoewel de wereld prachtig is opgebouwd, kan de game op momenten stijfjes aanvoelen. Niet per se op een irritante manier, maar wel wat betreft herhaling. Het combatmechanisme blijft bijvoorbeeld vrij oppervlakkig waarbij je doorgaans op de standard attack ramt, een special doet, een flashy ultra uitvoert en wisselt van personage.

Datzelfde is van toepassing op de navigatie. Autorijden is leuk, maar niet bijzonder diepgaand. Het is dan wel weer grappig dat de game een wanted systeem kent waarbij je ook daadwerkelijk in de gevangenis kan eindigen, maar het gros van de gameplayelementen voelt gewoon oppervlakkig. Op zich logisch, gezien het er zoveel zijn, maar verwacht geen bijzonder groot verschil met een Genshin Impact of ZZZ.

NTE worstelt met de besturing op consoles

Over de besturing gesproken: de game leent zich op het moment van schrijven nog niet optimaal voor de console. Zo maakt NTE gebruik van diverse DualSense-features, maar kun je deze eigenlijk beter uitschakelen. Zo schakelen tijdens het autorijden de Adaptive Triggers in, maar naast het feit dat deze extreem zwaar ingesteld staan, voegt het ook nog eens daadwerkelijk niets toe.

Ook de navigatie door de menu’s laat te wensen over. Naast het feit dat er simpelweg te veel tabs zijn, bestuurt het ook gewoon onhandig. Je dient bijvoorbeeld zowel de linker- als rechterstick te gebruiken voor verschillende doeleinden. Deze doeleinden veranderen echter continu, waardoor je onnodig vaak in verschillende secties van de game komt, doorgaans voorzien van de nodige microtransacties. Compleet onnodig en vooral frustrerend.