Hell Let Loose: Vietnam review - Geduld is je sterkste wapen

De afgelopen dagen waren voor mij bijzondere dagen. Mister Urban-Shooter heeft zich namelijk gewaagd aan een flink aantal tourtjes door Vietnam. De originele Hell Let Loose kennende, wist ik dat ik het wat rustiger aan moest doen en niet als een idioot moet rondrennen zoals ik dat in Call of Duty doe. In Hell Let Loose: Vietnam moeten we het namelijk niet hebben van walljumps en slide-cancels. In plaats daarvan staan geduld en samenwerking in deze militaire sim-game centraal. Samenwerken kan ik prima, maar laat geduld nu net een van mijn zwakste eigenschappen zijn. Toch heb ik mijn beste beentje voorgezet en ben ik aan de slag gegaan met de nieuwste shooter van ontwikkelaar Expression Games, om erachter te komen of zij de magie van de grootschalige gevechten opnieuw weten te leveren.

Een dynamisch slagveld

In Hell Let Loose: Vietnam nemen spelers het als de Verenigde Staten of Vietnam tegen elkaar op in grootschalige 50v50-gevechten waarin realisme de boventoon voert. De game bouwt verder op de succesformule van de oorspronkelijke Hell Let Loose en voegt verschillende nieuwe features toe. Zo zijn er nu boten en helikopters, kun je kiezen uit meer rollen en zijn er nieuwe movement-features zoals zwemmen en het wegslepen van gewonde teamgenoten. Hell Let Loose: Vietnam breidt daarnaast het aanbod van gamemodi uit vergeleken met de eerdere game. Waar je in Hell Let Loose enkel Offensive en Warfare kon spelen, kun je in Hell Let Loose: Vietnam ook aan de slag met Domination en Conquest; de wat meer traditionele modi.

De gamemodi vertellen eigenlijk al een beetje hoe de vork in de steel zit: in Hell Let Loose: Vietnam draait het niet om wie de meeste kills weet te scoren. Samenwerking is het allerbelangrijkste element om de winst te kunnen behalen en juist hier laat de game zijn sterkste kant zien. In een game als Battlefield kun je vrolijk rondrennen, kills maken en een paar vlaggetjes pakken om er alsnog met de winst vandoor te gaan, maar in Hell Let Loose: Vietnam wordt deze speelwijze flink afgestraft. Iedereen heeft een aangewezen rol binnen het team die hij of zij moet vervullen. Zo heb je een commander, reguliere infantry, een recon-team met een sniper en spotter, een mortar-team, en verschillende tank- en helikopterrollen. De specialisaties hebben maar een beperkt aantal slots en zijn daarnaast flink beperkt tot hun specifieke doel. Als sniper beschik je bijvoorbeeld niet over een pistool, waardoor je tijdens close-quartersgevechten afhankelijk bent van je spotter. Die beperkingen zorgen ervoor dat spelers hun rol serieus moeten nemen en niet zomaar hun eigen plan kunnen trekken. De specialisaties zijn daardoor wel lastiger onder de knie te krijgen en vereisen een hogere mate van samenwerking dan de reguliere infantry, maar kunnen enorm effectief zijn als je ze goed weet te benutten.

Beide teams hebben verschillende manieren om zich over het slagveld te verplaatsen. Zowel de Amerikanen als de Vietnamezen beschikken over boten, maar alleen de Amerikanen kunnen gebruikmaken van helikopters. De Vietnamezen moeten het doen met fast-travel tunnelsystemen die spelers kunnen bouwen om zich snel door het gebied te verplaatsen. Beide systemen hebben hun voordelen en vormen leuke toevoegingen, al had ik het wel leuk gevonden als je ook daadwerkelijk zelf door de tunnels kon kruipen. Wie weet kwam je onderweg nog een verdwaalde Amerikaan tegen en werd het ineens spannend.

Tijd om af te kicken van de fast-paced shooters

Ik speelde de game samen met een van mijn beste maten, met wie ik al jarenlang iedere Battlefield-titel grijs heb gespeeld. We hebben de nodige lol gehad binnen het infantry- en sniperteam, maar waren ook eens nieuwsgierig naar wat de tank-rol te bieden had. We kwamen er al snel achter dat dit niets voor ons was. Als je de tanks uit Battlefield gewend bent, voelt de besturing enorm limiterend aan. Als gunner moet je de turret met de pijltjestoetsen draaien, en dat gaat ontiegelijk langzaam. We wisten geen enkele kill te maken en na een korte periode werd duidelijk dat onze fast-paced Battlefield-technieken in een game als deze simpelweg niet werken. Realistische elementen als deze moeten duidelijk in je straatje liggen, anders kun je beter te voet richting de frontlinie. Ook hier is geduld en de motivatie om de mechanieken te leren weer van levensbelang.

Gelukkig voelt de infantry-combat niet zo traag aan. Hoewel je op enorme maps speelt, kunnen de gevechten behoorlijk intens zijn. Je speelt namelijk tegen vijftig andere spelers, en in vergelijking met arcade-shooters, zoals Call of Duty, worden de objectives veel serieuzer genomen, waardoor de kans klein is dat je bij een capture point geen ziel tegenkomt. Blijf je echter bij de hotspots vandaan, dan kan het zomaar gebeuren dat je minutenlang niemand tegenkomt. In een gamemode zoals Offensive, wanneer je team punt na punt weet te pakken, ben je soms als een dwaas achter de objective aan het aanrennen om uiteindelijk niets te bereiken. Dat geeft tegelijkertijd de ruimte om te herpositioneren of via de buitenpaden de flank op te zoeken, maar kan ook wel eens frustrerend zijn. Het duurt best lang om überhaupt bij een objective aan te komen als er geen garrison of outpost (mobiel spawnpoint) beschikbaar is, maar dit lijkt een bewuste design-keuze vanuit de ontwikkelaar. Omdat je niet binnen enkele seconden weer terug bent op de plek waar je bent neergemaaid, wordt overleven een stuk belangrijker en denk je wel twee keer na voordat je ondoordacht het gevecht aangaat.

Realisme ten top

Het tropische klimaat van Vietnam drong ook mijn huis binnen toen ik deze game eens flink op zijn staart trapte. Met alle instellingen op de hoogste stand wist mijn computer het aardig bij te benen, maar ik merkte dat hij het best zwaar had. Hell Let Loose: Vietnam is een game waarin veel spelers tegelijkertijd in grote gebieden het gevecht opzoeken, waardoor je computer ook zijn eigen oorlog voert om de temperatuur onder controle te houden. Ik moest een aantal dagen geleden zelfs een eind breien aan een van mijn sessies omdat het simpelweg te warm werd met de zomerse temperaturen en mijn kachel van een pc. Hell Let Loose: Vietnam is geen gemakkelijke game om te draaien als je de grafische fideliteit belangrijk vindt. Gelukkig biedt de ontwikkelaar voldoende mogelijkheden om de instellingen naar beneden bij te stellen, al gaat dat wel flink ten koste van de kwaliteit van de assets en de belichting.

Die extreme belasting van mijn systeem is ergens wel te begrijpen, want ontwikkelaar Expression Games weet duidelijk hoe je een levensechte shooter neerzet. De game ziet er geweldig uit en de assets zijn haarscherp. In combinatie met de levensechte animaties, strakke gunplay en besturing van voertuigen komt het realistische karakter goed tot zijn recht. Het zit hem overigens ook in de kleine details. Op een gegeven moment kwam er direct naast mij een napalm strike neer en raakte mijn personage door de enorme knal voor een flinke tijd gedesoriënteerd. Ik zat midden in een gevecht met een paar vijanden, waardoor de situatie er niet bepaald eenvoudiger op werd, maar wel een stuk spannender. Ook het sounddesign speelt hier een grote rol in. Een schot door het keppeltje klinkt heerlijk bevredigend, terwijl kogels die rakelings langs je oren vliegen je het gevoel geven dat je daadwerkelijk op het slagveld staat. Toch kan de game tijdens de wat rustigere momenten behoorlijk stilvallen. Wanneer je door de jungle trekt, hoor je naast het ruisen van de bladeren maar weinig omgevingsgeluiden, en dat staat niet helemaal in lijn met de rest van de audiovisuele ervaring.

Waar is het Early Access-label?

Hoewel de maps er piekfijn uitzien, missen ze een duidelijke identiteit. Dat de game zes maps ter beschikking heeft, heb ik uit de beschrijving op Steam moeten halen, want hier had ik zelf anders niets van gemerkt. De omgevingen lijken erg veel op elkaar en bevatten weinig tot geen elementen waarmee ze zich echt van elkaar onderscheiden. Ik heb flink wat uren in de game gestopt, maar ik zou op de meeste momenten niet kunnen zeggen of ik nu de hele avond al op dezelfde map speelde of alweer op een andere locatie was beland. Dat is jammer, want games zoals Battlefield hebben bewezen dat ook grootschalige maps een duidelijk karakter kunnen hebben. In hoeverre de jungle-setting voldoende mogelijkheden biedt voor variatie in de omgevingen, is ook maar de vraag.

Mijn grootste struikelpunt is uiteindelijk de hoeveelheid content. Als je mij zou vertellen dat Hell Let Loose: Vietnam een Early Access-game was, zou ik het zo geloven. De vier gamemodi en zes maps zijn nog acceptabel, maar vooral het aanbod aan wapens is schrikbarend klein. Voor sommige classes kun je slechts kiezen uit één of twee wapens. De game heeft verschillende progressiesystemen, waaronder een algemeen level en afzonderlijke levels per rol, maar die bieden weinig tot geen beloning. De gunplay zelf is gelukkig wel realistisch en soepel, dus aan de basis van de gameplay ligt het niet, maar er missen gewoon cruciale onderdelen. Zo ontbreken bijvoorbeeld traps, is er weinig variatie in voertuigen en kun je je wapens niet aanpassen of personaliseren. Daardoor doemt de vraag op hoe lang de game spelers weet te boeien. Op dit moment hangt de motivatie om na een uur of tien terug te blijven keren aan een zijde draadje.

Naast de karige hoeveelheid content zit de game in zijn huidige staat vol met bugs. Ik heb geen enkele speelsessie gehad waarin mijn kameraad en ik ongestoord konden spelen. Mijn maat heeft meerdere crashes gehad terwijl we middenin een potje zaten en ik heb zelf meerdere keren meegemaakt dat de kill-icoontjes in het midden van mijn crosshair verschenen, waardoor ik een aantal seconden niets meer kon zien. Daarnaast stotterde de besturing van een turret op een helikopter of een boot met enige regelmaat, waardoor deze wapens vrijwel onbruikbaar werden. Ook onze teamgenoten klonken regelmatig als robots door een audio-glitch, waardoor het communiceren tijdens de zenuwslopende gevechten soms lastig was.